پاورپوینت کامل بازخوانی لقب‌های مردمان کوچه و بازار در دوره قاجار به روایت عبدالله مستوفی ۲۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بازخوانی لقب‌های مردمان کوچه و بازار در دوره قاجار به روایت عبدالله مستوفی ۲۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بازخوانی لقب‌های مردمان کوچه و بازار در دوره قاجار به روایت عبدالله مستوفی ۲۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بازخوانی لقب‌های مردمان کوچه و بازار در دوره قاجار به روایت عبدالله مستوفی ۲۸ اسلاید در PowerPoint :

عبدالله مستوفی، کارگزار خوشنام دولتی در دوره‌های قاجار و پهلوی اول، در کتاب سه جلدی «شرح زندگانی من (تاریخ اجتماعی و اداری دوره قاجاریه)» بخش‌هایی جذاب از زندگی روزمره مردمان ایران در دوره‌های یادشده را با روایت‌هایی عالمانه اما همه‌فهم بر کاغذ جاری ساخته است. ریزبینی در نوشته‌های این تاریخ‌نگار، می‌تواند یافته‌هایی شگفت‌انگیز از زندگی ایرانیان در سده‌های گذشته به خواننده امروزی واگذارد. توصیف‌هایی که او، مستقیم یا غیرمستقیم از لقب‌های مردم در آن روزگار به دست می‌دهد، گویای ذوق ادبی، خلاقیت و پیچیدگی رفتار ایرانیانی است که در گذشته برای هر کار خویش، منطق و استدلالی هرچند کوچک یا ساده‌انگارانه داشته‌اند… لقب‌ها و لقب‌گذاری‌ها بر همه افراد جامعه اینگونه بوده است. به تماشا و بازخوانی روایتی جذاب از عبدالله مستوفی درباره لقب‌ها می‌نشینیم.

عبدالله مستوفی، کارگزار خوشنام دولتی در دوره‌های قاجار و پهلوی اول، در کتاب سه جلدی «شرح زندگانی من (تاریخ اجتماعی و اداری دوره قاجاریه)» بخش‌هایی جذاب از زندگی روزمره مردمان ایران در دوره‌های یادشده را با روایت‌هایی عالمانه اما همه‌فهم بر کاغذ جاری ساخته است. ریزبینی در نوشته‌های این تاریخ‌نگار، می‌تواند یافته‌هایی شگفت‌انگیز از زندگی ایرانیان در سده‌های گذشته به خواننده امروزی واگذارد. توصیف‌هایی که او، مستقیم یا غیرمستقیم از لقب‌های مردم در آن روزگار به دست می‌دهد، گویای ذوق ادبی، خلاقیت و پیچیدگی رفتار ایرانیانی است که در گذشته برای هر کار خویش، منطق و استدلالی هرچند کوچک یا ساده‌انگارانه داشته‌اند… لقب‌ها و لقب‌گذاری‌ها بر همه افراد جامعه اینگونه بوده است. به تماشا و بازخوانی روایتی جذاب از عبدالله مستوفی درباره لقب‌ها می‌نشینیم.

مستوفی در توصیف یک رخداد، به دومین پادشاه قاجار، پهلو می‌زند که با علاقه‌اش به تعدد زنان، چگونه موجب شده، یک لقب تا دهه‌ها بعد در جامعه ایران رواج پیدا کند «یکی از شاگردهای مدرسه دارالفنون که با محمدتقی میرزا آجودان مدرسه معروف به «شاهزاده آجودان»، حساب خرده‌ای داشته است، در این روز از تاریکی استفاده کرده در دالان مدرسه با زدن یک چک حساب خود را با نواب والا بسته است. … با وجود نظارتی که شاهزاده آجودان در تربیت دانش‌آموزان داشته …، نتوانسته پسر خود را تربیت کند… بلی! وقتی فتحعلی‌شاه ۵۶ پسر راه می‌اندازد، از این جور شاهزاده‌ها هم در جامعه خیلی پیدا می‌شود».

روایتگر خوش‌ذوق تاریخ معاصر ایران در جایی، به فروشنده‌ای دوره‌گرد اشاره می‌کند که به دلیل وجود یک کاستی جسمی، در میان اهالی محله، لقبی گرفته است «مهدی کور؛ ازجمله شخص کوری بود که گردوی تازه دور می‌گرداند. … گردوی مغز کرده را ۱۰ تا یک شاهی می‌فروخت و من یکی از مشتری‌های پروپاقرص مشهدی مهدی بودم.»

«مشتری» از آن دست، لقب‌هایی است که فقط در ایران می‌توان بر یک طایفه گذاشت. روایت عبدالله مستوفی از گذاردن این لقب جذاب است «ذوق ادبی ایرانی اقتضا داشت که همان‌طور‌که برای مسلمان‌های ناشناخت اسم عامی مانند «کربلایی یا مشهدی» اتخاذ و به آنها خطاب می‌کردند، برای کلیمی‌ها هم اسم عمومی داشته باشند که در موارد خطاب حاجتی به‌بردن اسم او نباشد. کربلایی یا مشهدی که بیهوده نمی‌شود گفت … پس چه باید کرد؟ کلمه «مشتری» که جنبه معامله‌گری آنها را تعیین می‌کند، بهترین عنوانی است که می‌توان به آنها داد. بنابراین اسم عام این دسته از قوم بنی‌اسرائیل چه زری‌یراقی و چه جواهری و شالی «مشتری» بود. بسا می‌شد که یهودی ۱۰ ،۱۵ ‌سال در خانه‌ای رفت‌وآمد داشت و در خانه جز اسم «مشتری» اسم دیگری برای او نمی‌دانستند.»

لقب‌گذاری بر دیگران اصلا نمی‌توانسته بدون دلیل و منطق باشد. این مسأله اهمیت چنین فرهنگی را در جامعه گذشته ایران بیان می‌کند. «در زمان صدارت میرزا آقاخان نوری، میرزا را برای مشق دادن نظام‌الملک طلبیده بودند. نظام‌الملک با این‌که در حدود بیست و چند‌سال سن داشت، استعداد و جربزه‌ای برای فراگرفتن تعلیمات بروز نمی‌داد و میرزا از بی‌استعدادی این شادِراز خیلی عصبانی بود و کلفت و ناهموار خیلی بارش می‌کرد. شاگرد البته باید کم‌سن و بنا بر این کم‌قد و بالا باشد. شاگرد پُر سن را گو اینکه قدش دراز نباشد، به‌کنا