پاورپوینت کامل ایران، سرزمین مدارا و گفتگو؟ ۳۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ایران، سرزمین مدارا و گفتگو؟ ۳۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ایران، سرزمین مدارا و گفتگو؟ ۳۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ایران، سرزمین مدارا و گفتگو؟ ۳۱ اسلاید در PowerPoint :

این روزها به واسطه هنرنمایی بزرگان دیپلماسی کشور، نام ایران دیگربار در کنار واژگان مبارکی چون گفتگو، مدارا، دوستی، صلح، گشودگی، پذیرش، صبوری، احترام و امثالهم نشسته و این مفاهیم گردگرفته و رنگ‌باخته دیگر بار در ذهن و ضمیر خود ما ایرانیان نیز جلای تازه‌ای یافته است. اکنون سؤال این است: همان طور که موفقیت تیم والیبال، تب و تاب والیبالیست شدن را، و موفقیت جهانی یک فیلمساز ایرانی، هوس کارگردان شدن را، و موفقیت یک پزشک ایرانی، شوق پزشکی خواندن را در میان مردم افزون می‌سازد، آیا ممکن است به همین‌سان، موفقیت ما در «گفتگو»، باعث شود پدران و فرزندان و زنان و شوهران و حاکمان و مردمان، به گفتگویی بهتر و مؤثر با یکدیگر مشتاق گردند و بیش از پیش با یکدیگر از در مدارا و دوستی وارد شوند؟

این روزها به واسطه هنرنمایی بزرگان دیپلماسی کشور، نام ایران دیگربار در کنار واژگان مبارکی چون گفتگو، مدارا، دوستی، صلح، گشودگی، پذیرش، صبوری، احترام و امثالهم نشسته و این مفاهیم گردگرفته و رنگ‌باخته دیگر بار در ذهن و ضمیر خود ما ایرانیان نیز جلای تازه‌ای یافته است. اکنون سؤال این است: همان طور که موفقیت تیم والیبال، تب و تاب والیبالیست شدن را، و موفقیت جهانی یک فیلمساز ایرانی، هوس کارگردان شدن را، و موفقیت یک پزشک ایرانی، شوق پزشکی خواندن را در میان مردم افزون می‌سازد، آیا ممکن است به همین‌سان، موفقیت ما در «گفتگو»، باعث شود پدران و فرزندان و زنان و شوهران و حاکمان و مردمان، به گفتگویی بهتر و مؤثر با یکدیگر مشتاق گردند و بیش از پیش با یکدیگر از در مدارا و دوستی وارد شوند؟ پاسخ این سؤال از آن جهت بغرنج است که با یک نگاه سطحی و گذرا کافی است تا متوجه شویم که ما عمیقاً از فقدان «مدارا» و «گفتگو» در همه سطوح ـ از خانواده و خیابان گرفته تا اجتماع و سیاست ـ رنج می‌بریم. در عین حال در همین سرزمین ما، ظرفیتهای تاریخی شگرفی وجود دارد که می‌تواند ما را به سمت کشف پاسخی مثبت برای این سؤالات رهنمون سازد و احیاناً یک موج فرهنگی عمیق و ریشه‌دار را در ناخودآگاه جمعی ما ایرانیان بیدار سازد.

این نوشتار می‌کوشد به مناسبت این روزها که نام ایران در جهان به «گفتگو» گره خورده، نخست این یاد را در خاطره‌ها زنده کند که ما ایرانیان منادیان بزرگ رواداری و مدارا در طول تاریخ بوده‌ایم و سپس این امید را در جانها بنشاند که ما دیگربار، این ظرفیت رو به زوال خود را فعّال خواهیم ساخت. پس این مطلب، نه رشته‌ای از استدلالات، بلکه مجموعه‌ای از نشانه‌هاست که وقتی کنار هم می‌نشینند، این سرزمین را برای نامیده شدن به نام «مدارا و گفتگو» شایسته می‌سازد، و شاید چراغهایی باشند برای بازسازی این هویت گمشده. در بندهای بعد خواهیم دید که در یک چشم‌انداز تاریخی، ما چقدر از سویی با مدارا و پذیرش و انعطاف، درآمیخته، و از سوی دیگر با تنگ نظری و افراط و تعصّب، درآویخته بوده‌ایم.

مواجهه‌ ایرانیان با اعراب، یکی از آشکارترین نمایشهای روح مداراگر ایرانی است. شکل ورود اعراب به ایران، فارغ از محتوای رهایی‌بخش اسلام، با صحنه‌های ناگوار و ناخوشایند بسیاری عجین بوده است؛ اما ایرانیان با انعطاف خود، معجونی از پیام انسانی دین تازه و پیشینه‌ کهن خود خلق کردند و قوم مهاجم را با نه با گریز و ستیز، بلکه با پذیرش و انعطاف، در غنای خود غرق کردند. اینکه بسیاری از بزرگان صرف و نحو عربی، فارسی‌زبان بوده‌اند، اوج این عظمت را نمایان می‌سازد. همچنین این نکته‌ لطیف که ما برای بنیادی‌‌ترین عبادات دین اسلام یعنی صلات و صوم، واژگان خودمان یعنی نماز و روزه را نشانده و به کار برده‌ایم، نماد دلنشینی است از عدم تفوق تعصب و فرمالیسم در اندیشه‌ تاریخی ما. اما چرا مردمانی که روزگاری این چنین مقتدرانه در عین صیانت از فرهنگ خود، اهل همزیستی و همزبانی با دیگران بوده‌اند، امروز حتی در خانه‌هایشان، زندگی‌ها سرد و زبانها افسرده شده؟

در ادامه‌ این روند تاریخی وقتی به عصر حاضر می‌رسیم، می‌بینیم که همچنان در میان ایرانیان ـ چه اهل تسنن و چه اهل تشیع ـ تفکرات بنیادگرایانه، مقبولیتی ندارد. اهل سنت در ایران تقریباً هیچ‌گاه دل به جریانات تندرویی همچون طالبان، القاعده، داعش و امثالهم نبستند. انتخاب شیعه به عنوان مذهب رسمی در ایران نیز نشانه‌ دیگری است از طبع ملایم ایرانیان؛ زیرا گرچه ترکیب «مذهب رسمی» در ذات خود، با تنوّع و مدارا همسو نیست، اما محتوای تشیع همواره قرین با مظلومیت و نرمی و انعطاف بوده است. امامان شیعه(ع) به‌رغم فاجعه‌ای که در شهادت حضرت علی بن ابیطالب(ع) و فرزندانش(ع) رخ داد، از هیچ جریان انتقامی حمایت نکردند و همیشه داعی به آرامش و مصالحه و تأنی بوده‌اند.

اکنون که سخن از توان منحصر به فرد سنت شیع