پاورپوینت کامل ایده‌ی یادگیری و تعلیم و تربیت در عمل ۴۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ایده‌ی یادگیری و تعلیم و تربیت در عمل ۴۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ایده‌ی یادگیری و تعلیم و تربیت در عمل ۴۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ایده‌ی یادگیری و تعلیم و تربیت در عمل ۴۳ اسلاید در PowerPoint :

ادموند هوسرل هوسرل به ما نشان می­‌دهد که تعلیم و تربیت حقیقی، یادگیری و اعمال روش پدیدارشناسانه می­‌باشد که منجر می­‌شود به ساخت کلی و مشترک آگاهی. به بیان دیگر، ساختی که با روش پدیدارشناسانه تقویم می‌­گردد. حال می­‌بایست سایر علوم بر مبنای این ساختار مشترک آگاهی قوام یابند. این روش ضمن ­آنکه کاملاً عمل­گرایانه است یک کار گروهی نیز محسوب می­‌گردد.

ادموند هوسرل هوسرل به ما نشان می­‌دهد که تعلیم و تربیت حقیقی، یادگیری و اعمال روش پدیدارشناسانه می­‌باشد که منجر می­‌شود به ساخت کلی و مشترک آگاهی. به بیان دیگر، ساختی که با روش پدیدارشناسانه تقویم می‌­گردد. حال می­‌بایست سایر علوم بر مبنای این ساختار مشترک آگاهی قوام یابند. این روش ضمن ­آنکه کاملاً عمل­گرایانه است یک کار گروهی نیز محسوب می­‌گردد.

روان­شناسی توصیفی با تکیه بر تجرب روانی من طبیعی و ایده ­آلیسم آلمانی با تأکید صرف بر ساختار آگاهی، پروژه­‌های تحقیقی خود را دنبال می‌­نمایند. هوسرل ضمن اینکه هر دو دیدگاه را نقد می­‌نماید، کار پدیدارشناسی را از من استعلایی(نه طبیعی) شروع می­‌نماید و به واسط این تجرب استعلایی دنبال ساختاری می‌­گردد که ذات و حقیقت هر پژوهش آگاهی را شامل می­‌شود. پدیدارشناسی هوسرل از جزء سومی نیز برخوردار است که تجرب اول شخص می­‌باشد. هوسرل معتقد است که اساس این تجربه، روی­‌آوری(

intentionality

) است. حال تجربه­‌ای که ساختار اساسی­اش روی­‌آوری است، چگونه ما را به سمت چیزی می­برد؟ به عبارت دیگر، در روی­‌آوری چه اتفاقی می­‌افتد؟ بدین­ ترتیب، در این نوشتار بررسی خواهیم نمود که هوسرل چگونه بنیانی حقیقی را برای علوم بنا می­‌گذارد که این بنیان را می­‌توان به مثاب اید­ یادگیری و تعلیم و تربیتِ در عمل در نظر گرفت؟

از نظر هوسرل یک تجربه به واسط معنای عینی یا درون­مایه‌­اش و شرایط فعال­ کننده است(بدین ­معنا که هر کنشی در شرایط فرهنگی، اجتماعی، انسانی و در جهانی رخ می­‌دهد) که به سوی چیزها می­‌رود. از نگاه جوهرگرایانه(ارسطویی) انسان موجودی است که افعالش عَرَض او بوده و از او جداست، من هستم و سپس تجربه می­‌کنم. هوسرل تحت تأثیر برنتانو، پدیدارشناسی را یک کنش می­‌داند؛ کنشی که از من جدا نمی‌­باشد و من هیچ فاصله‌­ای با کنشش ندارد. در روان­شناسی توصیفی برنتانو، چیزی به عنوان جهان خارج وجود ندارد. برای مثال، در فعل دیدن، یک واقعیت بیشتر رخ نمی­‌دهد و آن کنش است(همان تجربه). این کنش را در مقام توصیف می­‌توانیم بر سه لای کنشگر، کنش و ابژ دیده شده، تفکیک نماییم اما این سه لایه از یکدیگر جدا نبوده و یک فعل می­‌باشند، فعلی که نمی­

‎

توان آن را نگه داشت و این سه لایه را از آن تفکیک نمود. بنابراین، هوسرل به تبعیت از برنتانو نفس را نفی می­کند، نفسی که جوهری بوده و بیرون از فعل می­‌ایستد.

همان­گونه که گفته شد هوسرل نمی­‌خواهد روان­شناسانه بحث نماید. به این دلیل است که دنبال ساختار و معنا می­‌گردد. به عبارت دیگر، تجربه به واسط معنای عینی(ساختار آگاهی) است که به سوی چیزها می‌­رود(هوسرل در پژوهش‌­های منطقی این معنا را ثابت در نظر گرفته بود ولی در ایده­‌ها معتفد بود که این من استعلایی است که معنای عینی را تقویم می­‌نماید). بدین­ترتیب، هوسرل با عبور از روان­شناسی توصیفی به دنبال عینیت، فلسفه و ذات در کنش تجربیِ من اول شخص می­‌گردد. بنابراین پدیدارشناسی با بررسی اینکه ما چگونه تجربه می‌­نماییم به بنیاد تمام علوم تبدیل می­‌گردد. لازم به ذکر است، برتری پدیدارشناسی نسبت به ایده­‌آلیسم آلمانی این است که در پدیدارشناسی، تجربه آن­چنان وسیع می‌­شود که از تجرب نظری و انتزاعی محض تا انضمامی‌­ترین کنش­‌های اجتماعی را در برمی­‌گیرد. برای نمونه می­‌توان از خیال، حس، عاطفه، میل، اراده، هوشیاری بدنی، ادراک، کنش بدنمند، کنش اجتماعی و زبانی نام برد. بنابراین، پدیدارشناسی به واقعیت انضمامی خودش را نزدیک نموده و در آن، دیگر معیار بررسی واقعیت­­‌ها صرفاً مفاهیم نیستند بلکه معیار، تجربه می­‌باشد. تجربه‌­ای که به واسط معنای عینیِ محصول ساختار آگاهی، که توسط من استعلایی تقویم شده است، واقعیت­‌ها را بررسی می­‌نماید. به عبارت دیگر، من استعلایی نزد هوسرل، هم معنایی عینی را قوام می­بخشد و هم بر اساس این معنای عینی، به بررسی صدق و کذب شهودها می­‌پردازد. این رویکرد همان علم متقنی است که می­‌بایست الگویی برای یادگیری و تعلیم و تربیت هر علمی قرار گیرد. به بیان دیگر، علوم زمانی حقیقی می­‌گردند که الگوی پدیدارشناسی به مثاب یک الگوی تعلیم و تربیتی، راهنمای عمل آن­ها قرار گیرد. بنابراین، با این سؤال مواجه می­‌شویم که چرا پدیدارشناسی به مثاب اید علم متقن و الگوی تمام علوم می­باشد به گونه­‌ای که سایر علوم باید بر اساس چنین روشی عمل نمایند تا حقیقی در نظر گرفته شوند؟

برای پاسخ به این سؤال هوسرل به سراغ دکارت به عنوان نقط آغاز می‌­رود. دکارت در پی این بود که بنیان مطلقی را بیابد که سراسر مبتنی بر شهودهای مطلق و بدیهی باشد به گونه­‌ای که نیاز به چیزی برای اعتبار بخشیدن به آن نباشد، هوسرل این آرزو را از دکارت به ارث می­‌برد زیرا که در زمان هوسرل مانند زمان دکارت، هر کسی فلسفه و راه و روش خاصی دارد و چیزی که از یاد رفته است، فلسفه به مثاب علمی حقیقی است. بنابراین اگر علم مطلق پایه‌­ای نداشته باشیم که بر شهودهای مطلق استوار نباشند، سایر علوم نمی­‌توانند علومی حقیقی باشند. بدین­‌ترتیب، با اپوخه کردن جهان طبیعی صرفاً اگوی محض می­‌ماند و هر آنچه که مربوط به اگوی محض می­‌باشد(من می­اندیشم).

بنابراین، راهی که هوسرل می­‌پیماید تا بر مبنای پدیدارشناسی به معنای عینی برسیم، مبتنی بر تنها معرفت وجودی است که همانا من هستم و هر آنچه بدان مربوط می­‌شود است. بدیهی نگرفتن مصداق علم کلی ما را از جستجوی آن باز نمی­‌دارد و این کوششی است که باید زیست شود در حالیکه نمی­‌دانیم که آیا به طور کلی تحقق‌­پذیر است یا خیر؟ بر مبنای روشی که هوسرل بیان می­‌کند، با بهره‌­گیری از تنها معرفت وجودی­مان و با تأملی انتقادی احکاممان دربار جهان را بررسی می­‌نماییم. از نظر هوسرل هر حکم یک افاده کردن است، یعنی معنایی را بیان می­‌کند؛ باید در جهت استوار ساختن حکم کوشش نماییم، یعنی درستی­‌آزمایی آن را بسنجیم که بر اساس شهودهای اولی ذهنی امکان­پذیر است(هنوز در من استعلایی هستیم و به سمت جهان نرفته­ایم). حال چنانچه حکم بر اساس درستی­ آزمایی تصدیق گردید به دارایی و سرمای پایدار آگاهی تبدیل می­‌گردد، به گونه‌­ای که اگر هر کسی در ه