پاورپوینت کامل تبیین و علم معرفتی؛ تبیین و ناتورالیسم ۶۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تبیین و علم معرفتی؛ تبیین و ناتورالیسم ۶۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تبیین و علم معرفتی؛ تبیین و ناتورالیسم ۶۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تبیین و علم معرفتی؛ تبیین و ناتورالیسم ۶۵ اسلاید در PowerPoint :

ناتورالیسم اکثر ناتورالیست‌های معاصر تنها این اندیشه را رد می‌کنند که پژوهش فلسفی می‌تواند از جایگاه برتری در خارج از علم انجام گیرد و منکر قضاوت‌های ارزشی هستند که ما درباره‌ی تعقل علمی و مفاهیم علمی که دارای مقام پیشینی هستند، انجام دهیم؛ به‌عبارت‌دیگر، آنان فکر می‌کنند که پژوهش فلسفی بایستی شکل بسیار انتزاعی از پژوهش علمی تلقی شود و آنان بلندپروازی‌های معمولی فلاسفه را به‌مثابه چیزی می‌بینند که باید با استفاده از روش‌ها و ابزارهای بسیاری که فلاسفه به طور سنتی در صدد توجیهش هستند به دست آورند.

ترجمه: یوسف نراقی/ ناتورالیسم اکثر ناتورالیست‌های معاصر تنها این اندیشه را رد می‌کنند که پژوهش فلسفی می‌تواند از جایگاه برتری در خارج از علم انجام گیرد و منکر قضاوت‌های ارزشی هستند که ما درباره‌ی تعقل علمی و مفاهیم علمی که دارای مقام پیشینی هستند، انجام دهیم؛ به‌عبارت‌دیگر، آنان فکر می‌کنند که پژوهش فلسفی بایستی شکل بسیار انتزاعی از پژوهش علمی تلقی شود و آنان بلندپروازی‌های معمولی فلاسفه را به‌مثابه چیزی می‌بینند که باید با استفاده از روش‌ها و ابزارهای بسیاری که فلاسفه به طور سنتی در صدد توجیهش هستند به دست آورند.

d

– تبیین و علم معرفتی (شناختی)

درحالی‌که شاید تبیین به‌مثابه عمل ارتباطات مفید تلقی شود، اما یک حرکت دیگری از تحلیل ارتباطی استاندارد در خصوص تبیین، تلقی صرف یک فعالیت معرفتی است و یک تبیین به‌منزله‌ی نوع معینی از نمود ذهنی که از این فعالیت منتج می‌شود و یا به این فعالیت کمک می‌کند. تبیین کردن پدیده‌ای برحسب این روش -که گاهی «قیاس معیوب» (

abduction

) خوانده می‌شود- یک امر عمومی است. این تبیین شاید از نظر ماهیت آگاهانه، عمدی و به طور واضح امری حسی باشد، اما همچنین می‌تواند ناخودآگاه، القائی و فاقد هرگونه شناخت حسی روشنی باشد؛ مثلاً، پدری با شنیدن ناله‌ی بسیار بلند از اتاق بغلی به کمک دخترش در آن اتاق یورش می‌برد. اینکه واکنش او غریزی یا بر مبنای استنتاج واضحی است، می‌توانیم بگوییم که رفتار پدر نتیجه‌ی تبیینی بود که ناله‌ی بلند را به‌مثابه گریه‌ی دخترش تلقی کرده بود.

از این دیدگاه واژه‌ی «تبیین» نه منطقی است و نه ارتباط متافیزیکی، بلکه به این واژه موقعیت تئوریکی و نقش تبیینی از آن خود داده شده است؛ بدین معنا که ما رفتار شخص را با مراجعه به این واقعیت تبیین می‌کنیم که او دارای تبیین بود، به‌عبارت‌دیگر، «تبیین» برحسب واژگان تئوریکی علم استنتاج شده است (خود تبیین دارای یکی از مسائل غامض وجودهای نامرئی است) که فهم و درک آن در درجه‌ی اول هدف اصلی نظریه‌ی تبیین است.

علوم معرفتی یک دیسیپلین انحرافی است که راه‌های بسیار مختلف برای رسیدن به مفهوم تبیین دارد، یک شکاف مهم درون این دیسیپلین مربوط به این سؤال است که آیا «روان‌شناسی گروهی» با مراجعه به وجودهای ذهنی نظیر مقاصد، اعتقادات و خواست‌ها و آرزوها اساساً معتبر است؟ دانشمندان معرفتی در سنت هوش مصنوعی ( “

AI”, artificial intelligence

) چنین استدلال می‌کنند که این علم معتبر است و وظیفه‌ی آن تدوین نظریه‌ای است که یک‌پارچگی عمومی تبیین مبتنی بر باور میلی (

belief desire

) را حفظ کند. از این دیدگاه تبیین کردن روندی از تجدیدنظر در باورها است و درک تبیینی را می‌توان با مراجعه به مجموعه‌ای از باورها که از این روند منتج می‌شوند، درک کرد. دانشمندان علم معرفتی در سنت عصب‌شناسی برخلاف آن استدلال می‌کنند که روان‌شناسی گروهی به‌هیچ‌وجه تبیینی نیست: در حالت کامل خود همه‌ی ارجاعات به اعتقادات و آرزوها از فرهنگ لغات علم معرفتی به نفع فرهنگ لغاتی که به ما اجازه می‌دهد که رفتار را با مراجعه به مدل‌های فعالیت‌های عصبی تبیین کنیم، حذف شوند. طبق این نظریه، تبیین اساساً یک روند عصب‌شناسی است و فهم تبیینی با مراجعه به فعالیت الگوهای درون شبکه فهمیده می‌شود.

یک رویکرد عوام‌پسند که جنبه‌های سنتی هوش مصنوعی (

AI

) و علم عصب‌شناسی را با هم پیوند می‌دهد از ایده‌ی مدل ذهنی استفاده می‌کند (

cf.Holand et.al.

۱۹۸۹). الگوهای ذهنی بازنمودهای (

representatives

) درونی است که به‌مثابه نتایج فعالیت بخش‌های معینی از شبکه‌ی قواعد کنش‌های شرطی رخ می‌دهند، این قواعد به روشی دسته‌بندی شده‌اند که هنگامی شمار معینی از شرایط فعال می‌شوند برخی از کنش‌های معینی انجام می‌گیرد؛ مثلاً، در اینجا گروه کوچکی از قواعد هستند که سیستم معرفتی کوچکی احتمالاً برای تشخیص انواع کوچک متفاوت پستانداران با پوست خز در یک محیط محدود از آن‌ها استفاده می‌کند.

۱- اگر {گربه‌سانان کوچک، چابک} پس {گربه}.

۲- اگر {شبه‌موشان کوچک با صداهای جیغ‌مانند} پس {موش}.

۳- اگر {جیرجیرک یا موش} پس {سنجاب}.

۴-اگر {جیرجیرک یا موش} پس {حشره، پرنده}.

۵- اگر {گربه} پس {رویکردها}

اگر یک الگوی ذهنی از یک سنجاب، پس می‌توان به‌مثابه فعالیتی قاعده‌ی ۳ را توصیف کرد.

مفهوم کلیدی درون چارچوب الگوهای ذهنی یک سلسله‌مراتب ضعیفی است. مجموعه‌ای از قواعد نظیر همان‌هایی که فوقاً ذکر شد، مجموعه‌ی استانداردی از شرایط ضعیفی را بیان می‌دارند. هنگامی این‌ها با هم برآورده شوند مجموعه‌ای از انتظارات به وجود می‌آیند؛ مثلاً، فعالیت قاعده‌ی ۳ موجب پیدایش انتظارات نوع ۴ می‌شود. به‌هرحال، یک سیستم بازنمود بادوام (هنگامی که انتظارات با تجاربی در آینده در تضاد قرار می‌گیرند) باید امکان تجدیدنظر در فعالیت‌های قاعده‌ی پیشین را داشته باشد. در چارچوب مدل ذهنی، این وضعیت با همکاری سلسله‌مراتب قواعد زیر، شرط ضعیف با شرایط خاص‌تری در سطوح پایین‌تر مدل حاصل می‌شود که فعالیت آن بر شرایط ضعیف غلبه می‌کند؛ مثلاً، قاعده‌ی ضعیف ۳ احتمالاً مغلوب یک قاعده‌ی دیگری نظیر پایینی خواهد شد:

۳- سطح ۱ : اگر {جیرجیرک کوچک جست‌وخیزکننده} پس {سنجاب}

سطح ۲ : اگر {پروازکننده} پس {پرنده}.

به‌عبارت‌دیگر، سیستمی که هویت حیوانی را «کوچک جست‌وخیزکننده» توصیف می‌کند، مجموعه‌ای از انتظاراتی را درباره‌ی رفتار آینده‌ی آن حیوان ارائه می‌دهد. اگر این انتظارات با (مثلاً) پرنده جست‌وخیزکننده مورد قبولی در تضاد قرار گیرد، آن‌گاه سیستم به یک سطح پایین‌تر از سلسله‌مراتبی نزول می‌کند و باعث می‌شود که این سیستم موجودی را به‌عنوان پرنده مجدداً طبقه‌بندی کند.

اگرچه این درست یک توصیف سرسری از خصوصیات چارچوب مدل‌های ذهنی است، اما همین کافی است که نشان بدهد چگونه تبیین در درون آن به کار می‌رود. در این بافت، طبیعی است که درباره‌ی تبیین به‌مثابه روندی فکر کنیم که با یک شکست پیش‌بینی‌شده‌ای تیر خلاص آن زده می‌شود. اساساً وقتی انتظارات ما در سطح ۱ سلسله‌مراتب ضعیف فعالیت می‌کند، شکست می‌خورد؛ سیستم در صدد یافتن علت شکست در سطوح پایین‌تری از سلسله‌مراتب برمی‌آید. اگر مثال فوق به روشنی برحسب اصطلاحات قیاسی فرمول‌بندی می‌شد، ما می‌توانستیم بگوییم که سطح ۱ انتظارات موجب طرح این سؤال شده: چرا این حیوان (که من قبلاً آن را سنجاب نامیدم) باید پرواز کند؟ پاسخ این سؤال در سطح ۲ ارائه می‌شود: چون این حیوان یک سنجاب نیست، بلکه یک پرنده است. البته قواعد سطح ۲ مجموعه انتظارات خاص خود را به وجود می‌آورد که خودشان باید به‌وسیله‌ی تجارب آتی تقویت و تأیید شوند یا مغلوب تبیین‌های آتی شوند. به طور واضح، مثال فوق شکل بدوی ناقصی از تبیین است. هر سیستم بادوامی باید بکوشد الگوریتم‌ها را یاد بگیرد که اجازه بدهد هم محتوا و هم ساختار سلسله‌مراتب ضعیف و ناتوان را هنگامی که انتظارات آن در قبال تجارب مکرراً متزلزل می‌شوند، تغییر دهد. این لزوماً شامل توانایی تعمیم تجارب گذشته و به فعالیت واداشتن کل قواعد جدید در هر سطحی از سلسله‌مراتب ضعیف است.

شخص می‌تواند به طور منطقی شک کند که آیا سؤالات فلسفی که ماهیت تبیینی را برحسب تعاریف و در نهایت به‌وسیله‌ی سیستم‌های مهندسی مورد خطاب قرار می‌دهند قادر به شناخت تبیینی هستند؟ از آنجا که این سؤالات صرفاً به‌وسیله‌ی اصطلاحات عادی فهمیده می‌شوند، بدیهی است برحسب سیستم‌هایی به وجود می‌آیند که خود ساخته‌پرداخته‌ی انسان‌ها هستند. به‌هرحال، در دفاع از رویکرد علم معرفتی شاید بتوان گفت که این سؤال ساده‌ی فلسفی «تبیین چیست» به‌خوبی تدوین نیافته است. اگر ما شکلی از نسبیت معرفتی را بپذیریم، شکل مناسب چنین سؤالی باید همواره به شکل زیر را داشته باشد: «تبیین در سیستم معرفتی

S

چیست؟ » ازاین‌رو، شک و تردید درباره‌ی اهمیت شناخت تبیینی در برخی سیستم معرفتی

S

، بهتر است در این شکل بیان شود که درباره‌ی مدل‌های تبیین در سیستم نوع

S

معرفت انسان به حد کافی دارای اهمیت واقعی برای انسان‌ها است.

e

– تبیین، ناتورالیسم و رئالیسم علمی

از دیدگاه تاریخی، ناتورالیسم همواره گرایش به رد هر نوع تبیین پدیده‌های طبیعی دارد که با مراجعه‌ی اساسی به پدیده‌های غیرطبیعی انجام گیرد. تا زمانی که از این نظریه چنین برداشت شود که به سادگی پدیده‌های ماورای طبیعی (مثلاً، کارهای خدایان، ذات‌های معنوی غیرقابل تقلیل و غیره) را رد می‌کند، در درون فلسفه‌ی علم جدل‌ناپذیر است. به‌هرحال، وقتی که ناتورالیسم را چنین تلقی کنیم که غیرقابل تقلیل بودن ذات‌های غیرطبیعی را رد می‌کند (بدین معنا که ذات‌های هنجاری مثل «صحت و سقم» که ما در قضاوت‌های ارزشی خود درباره‌ی تفکرات و رفتارهای انسان‌ها از آن‌ها استفاده می‌کنیم) عمیقاً مشکل‌ساز می‌شود. مسئله درست این است که هدف فلسفه‌ی علم همواره تدوین یک پایه‌ی پیشینی (

a priori

) برای قضاوت‌های ارزیابی در خصوص پژوهش علمی است؛ اگر نتوان دست به چنین قضاوت‌هایی زد، آن‌گاه چنین برداشت می‌شود که اهداف پژوهش فلسفی به‌درستی فهمیده نشده است.

اکثر ناتورالیست‌های معاصر این امر را یک مسئله‌ی قابل حل می‌دانند، آنان تنها این اندیشه را رد می‌کنند که پژوهش فلسفی می‌تواند از جایگاه برتری در خارج از علم انجام گیرد و منکر قضاوت‌های ارزشی هستند که ما درباره‌ی تعقل علمی و مفاهیم علمی که دارای مقام پیشینی هستند، انجام دهیم؛ به‌عبارت‌دیگر، آنان فکر می‌کنند که پژوهش فلسفی بایستی شکل بسیار انتزاعی از پژوهش علمی تلقی شود و آنان بلندپروازی‌های معمولی فلاسفه را به‌مثابه چیزی می‌بینند که باید با استفاده از روش‌ها و ابزارهای بسیاری که فلاسفه به طور سنتی در صدد توجیهش هستند به دست آورند.

ارتباط ناتورالیسم با نظریه‌ی تبیین را می‌توان چنین خلاصه کرد: ناتورالیسم این اندیشه را که شناخت مقدم بر فهم و درک است، متزلزل می‌کند. اگر این درست باشد که هرگز منطق استقرایی وجود نخواهد داشت که بتواند یک پایه‌ی پیشینی برای نظم مشاهده‌شده‌ای فراهم آورد که بتوان آن نظم را یک قانون طبیعی خواند، در واقع روش مستقلی برای تدوین آنچه مقدم بر فهم و درک و اینکه چرا چنین موردی وجود دارد، نخواهیم داشت؛ به همین دلیل برخی ناتورالیست‌ها (مثلاً، سلارس) راه متفاوتی برای فکر کردن در خصوص اهمیت معرفتی تبیین پیشنهاد می‌کند. اساساً این اندیشه عبارتست از اینکه «تبیین» چیزی نیست که بر پایه‌ی حقایق قبل از تأیید انجام گیرد، بلکه تبیین موفق عملاً بخشی از همین روند تأیید و تصدیق است.

سلارس می‌گوید: هدف ما عبارت از به‌کارگیری صحیح و دقیق ۳ جزء اساسی تشکیل‌دهنده‌ی یک تصویر جهانی است: الف- اشیا و حوادث مشاهده‌شده، ب- اشیا و حوادث مشاهده‌نشده، پ- روابط قانونی تا بتواند به بالاترین «وابستگی