پاورپوینت کامل ساختار گفتاری قرآن ۵۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ساختار گفتاری قرآن ۵۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ساختار گفتاری قرآن ۵۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ساختار گفتاری قرآن ۵۲ اسلاید در PowerPoint :

از ویژگیهای ساختار نوشتاری، انسجام کامل از آغاز تا انتهای کلام است؛ بنابراین هیچ مطلبی در نامه، رساله، کتاب، تصنیف یا تألیفی وجود ندارد جز آنکه از نظم چینشی منسجم و بخشهایی هماهنگ با یکدیگر برخوردار است، چونان حلقه‌های زنجیر که به یکدیگر وصل شده‌اند و از آن، به هماهنگی در کلام تعبیر می‌شود. این ویژگی‌، در گفتاری که به صورت شفاهی ارائه می‌شود وجود ندارد؛ چه، گوینده نسبت به رعایت هماهنگی تقیّدی ندارد، نه تنها انسجام لفظی، که حتی هماهنگی معنوی، بدین معنا که گاه در بین سخن، از موضوعی به موضوعی دیگر، منتقل می‌شود به جهت مناسبتی که در حال سخنرانی، آن را نظر می‌گیرد، بی‌آنکه میان این موضوعات، پیوندی استوار وجود داشته باشد.

ترجمه جواد ایروانی: از ویژگیهای ساختار نوشتاری، انسجام کامل از آغاز تا انتهای کلام است؛ بنابراین هیچ مطلبی در نامه، رساله، کتاب، تصنیف یا تألیفی وجود ندارد جز آنکه از نظم چینشی منسجم و بخشهایی هماهنگ با یکدیگر برخوردار است، چونان حلقه‌های زنجیر که به یکدیگر وصل شده‌اند و از آن، به هماهنگی در کلام تعبیر می‌شود. این ویژگی‌، در گفتاری که به صورت شفاهی ارائه می‌شود وجود ندارد؛ چه، گوینده نسبت به رعایت هماهنگی تقیّدی ندارد، نه تنها انسجام لفظی، که حتی هماهنگی معنوی، بدین معنا که گاه در بین سخن، از موضوعی به موضوعی دیگر، منتقل می‌شود به جهت مناسبتی که در حال سخنرانی، آن را نظر می‌گیرد، بی‌آنکه میان این موضوعات، پیوندی استوار وجود داشته باشد.این مشخصه را در قرآن به فراوانی می‌بینیم. مواردی همچون التفات از غیبت به خطاب و از خطاب به غیبت، گونه‌گونی در ضمایر و ناهماهنگی آنها با مرجعشان، و نیز اسمهای اشاره و انتقال از اسم ظاهر به ضمیر، همگی بدین جهت است که قرآن به سبک گفتاری ـ و نه نوشتاری ـ است، و گرنه انتقال ناگهانی و دگرگونی از حالی به حالی دیگر، استوار نمی‌نمود. بر همین اساس، آوردن جملات معترضه در بین کلامی که به صورت گفتاری ارائه شده، روا می‌باشد. اکنون ویژگیهای ساختار گفتاری موجود در قرآن را برمی‌نماییم:

۱ـ انتقال ناگهانی

از ویژگیهای سخن در سبک گفتاری، انتقال ناگهانی از موضوعی به موضوعی دیگر و از حالتی به حالتی دیگر است که گاه به ظاهر، مناسبتی هم بین آن دو وجود ندارد. این کار در سبک نوشتاری، نقص به شمار می‌رود، در حالی که در شیوه گفتاری از آن روی که بر قرینه‌های موجود تکیه می‌گردد، چنین نیست. نمونه آن، سوره قیامت است که سخن را درباره انسان و وضعیت او در قیامت آغاز می‌کند، تا به این آیه می‌رسد: «بل الانسانُ علی نفسه بصیره، ولو القی معاذیره: بلکه انسان خود بر نفس خویشتن بیناست، هرچند دست به عذرتراشی زند.» پس به ناگاه خطاب را متوجه پیامبر(ص) می‌کند: «لاتحرّک به لسانک لتعجل به. انّ علینا جمعه و قرآنه. فاذا قراناهُ فاتّبع قرآنه. ثم انّ علینا بیانه: زبانت را [در هنگام وحی] زود به حرکت درمیاور تا در خواندن [قرآن] شتابزدگی کنی. گردآوردن و خواندن آن بر ماست. پس چون آن را برخواندیم [همان گونه] خواندن آن را دنبال کن. سپس توضیحش [نیز] برعهده ماست!» و پس از آن، بی‌درنگ خطاب را سرزنش گونه متوجه انسان می‌سازد: «کلا بل تحبّون العاجله. و تذرون الآخره: ولی نه! [شما دنیای] زودگذر را دوست دارید، و آخرت را وامی‌گذارید». آنگاه به سخن گفتن درباره حالت آدمی در روز قیامت منتقل می‌گردد: «وجوه یومئذ ناضره. الی ربها ناظره. و وجوه یومئذ باسره…: در آن روز چهره‌هایی شاداب‌اند، و به سوی پروردگار خود می‌نگرند و در آن روز چهره‌هایی در هم کشیده باشند…» تا آیه ۳۰ پس از آن، درباره شخص متکبری سخن می‌گوید که هرگز ایمان نیاورد و نماز نخواند، بلکه تکذیب کرد و رویگردان شد، سپس به سوی خانواده خود بازگشت در حالی که متکبّرانه قدم برمی‌داشت! و این چنین می‌بینیم که روند کلام، پیوسته می‌جهد و حرکت می‌کند، متحول می‌شود و انتقال می‌یابد… گاه رسوانمودن است و گاه سرزنش‌کردن و دیگر گاه ترسانیدن و بزرگ و هراسناک جلوه دادن، تا آنکه سوره به پایان می‌رسد.

این گونه برجهیدن و عقب نشستن، و پیش رفتن و بازگشتن، بدان روست که سبک موجود، سبک گفتاری است و نه نوشتاری. در این سوره، شش بار دگرگونی در سیاق روی داده و این، بی هیچ شک از ویژگیهای بدیع قرآن است. فخر رازی در تبیین این نوع از التفات ناگهانی (با چرخش شدید) هنگام تفسیر آیه: «لا تحرک به لسانک…» می‌نویسد: ممکن است رسول خدا(ص) هنگام نزول آیات، به طور اتفاقی و به سبب نگرانی از نابودی، در قرائت آنها تعجیل فرموده باشد و به ناچار خداوند در همان لحظه، از این کار نهی فرمود. این درست مانند آن است که اگر به هنگام تدریس، دانش‌آموز به سمت راست و چپ توجه نماید، معلم بی‌درنگ توجه او را جلب کند و در بین درس و به او بگوید: «به اطراف توجه مکن!» سپس درس را ادامه دهد. حال اگر این سخنرانی به طور کامل و همراه با جمله معترضه آن ثبت گردد ـ مثل آنکه روی نوار، ضبط شود ـ کسی که از ماجرا آگاهی ندارد، وجه مناسبت در سیاق این کلام را درنخواهد یافت؛ ولی کسی که از این موضوع آگاه است، می‌داند که این کلام، ترتیبی نیک دارد.۱

۲ـ پدیده التفات

در سوره یس، صنعت بدیع التفات [: تغییر خطاب از غایب به مخاطب یا بر عکس و مانند آن] به روشنی مشاهده می‌شود: «انّ اصحاب الجنّه الیوم فی شغل فاکهون. هم و ازواجهم فی ظلل علی الارائک متکئون… هذه جهنم التی کنتم توعدون…: بهشتیان، امروز به نعمت‌های خدا مشغول و مسرورند. آنان و همسرانشان در سایه‌ها بر تخت‌ها تکیه زده‌اند. در آنجا برایشان [هر گونه‌ای] میوه است و هرچه بخواهند. از جانب پروردگار مهربان [به آنان] سلام گفته می‌شود. و ای گناهکاران، امروز [از بی‌گناهان] جدا شوید… این است جهنمی که به شما وعده داده می‌شد! به [جرم] آنکه کفر می‌ورزیدید، اکنون در آن درآیید. امروز بر دهانشان مهر می‌نهیم، و دستانشان با ما سخن می‌گویند، و پاهایشان بدانچه فراهم می‌ساختند، گواهی می‌دهند.»

ابتدا سخن درباره بهشتیان به صورت غیاب بود، آنگاه با سلام فرستادن بر آنان در آن روز، به سبک خطاب منتقل می‌شود. پس از آن، بی‌درنگ خطاب را متوجه مجرمان می‌سازد که تا پایان «کنتم تکفرون» ادامه می‌یابد؛ ولی بار دیگر به ساختار غیاب بازمی‌گردد: «الیوم نختمُ علی افواههم…» نیک روشن است که این گونه چرخش در کلام، در سبک نوشتاری شایسته نیست، ولی در سبک گفتاری، طراوت و تازگی دارد.

نمونه دیگر التفات، آیاتی در سوره فتح است: «لقد رضی الله عن المؤمنین اذ یبایعونک تحت الشجره… وعَدکم الله مغانم کثیره تأخذونها…: به راستی خدا هنگامی که مؤمنان، زیر آن درخت با تو بیعت می‌کردند، از آنان خشنود شد و آنچه در دلشان بود، بازشناخت و بر آنان آرامش فرو فرستاد و پیروزی نزدیکی به آنها پاداش داد. و [نیز] غنیمت‌های فراوانی خواهند گرفت، و خدا همواره نیرومند سنجیده‌کار است. خدا به شما غنیمت‌های فراوان [دیگری] وعده داده که به‌زودی آنها را خواهید گرفت.»

سخن را درباره مؤمنان به صورت غیاب ـ خطاب به پیامبر(ص) ـ آغاز فرمود، سپس بی‌درنگ خود مؤمنان را مخاطب قرار داد و این، لطافت و طراوتی است که در گفتار زیباست و نه در نوشتار.

نمونه دیگر آن، سخنی است که خداوند از عزیز مصر خطاب به حضرت یوسف(ع) نقل فرموده، لیک بی‌درنگ وی خطاب را سرزنش‌گونه متوجه همسرش می‌سازد: «یوسفُ اعرض عن هذا و استغفری لذنبک: ای یوسف، از این [پیشامد] روی بگردان. و تو [ای زن] برای گناهت آمرزش بخواه.» چیزی که صرفاً در سخن گفتن شفاهی استوار است.

در سوره حمد نیز، با ستایش خداوند به صورت غیابی آغاز می‌کند، سپس به درخواست از خدا به صورت خطاب دگرگون می‌شود، و این، التفاتی بدیع است که در تفسیر، بیان نموده‌ایم. و در سوره عبس، سرزنش را غیابی آغاز می‌کند: «عبس و تولّی. أن جاءه الاعمی: چهره در هم کشید و روی گردانید، که آن مرد نابینا پیش او آمد.» سپس به صورت خطاب مستقیم با پیامبر(ص) سخن می‌گوید: «و ما یدریک لعله یزکی: تو چه دانی، شاید