پاورپوینت کامل جشن خانواده ایرانی در گذار کهنه به نو ۴۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل جشن خانواده ایرانی در گذار کهنه به نو ۴۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل جشن خانواده ایرانی در گذار کهنه به نو ۴۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل جشن خانواده ایرانی در گذار کهنه به نو ۴۳ اسلاید در PowerPoint :

نزد ایرانیان تاریکی و ظلمت آفریده اهریمن و روز و روشنایی آفریده اهورامزدا انگاشته می‌شدند. این پنداره از باوری آمیخته با تفکر و نمودهای دوگانه در فرهنگ اندیشگی ایرانیان برمی‌خاسته است. بنابر این باور، از دیرباز سیاهی و تاریکی شب جولانگاه اهریمنان و دیوان زیانکار بوده است. دیوان اهریمن می‌کوشیده‌اند که در عرصه تاریکی شب و در نبود و غیبت خورشید، به‌ویژه در شب یلدا، طولانی‌ترین شب‌های‌ سال بر جهان کیهانی و آفریدگان آن بشورند و با پلیدی و زشتکاری به همه‌ چیز زیان برسانند. به این سبب، قدمای ما از کهن‌ترین دوران این شب دراز و تاریک را «شوم و نحس و نامبارک» می‌شمردند و گیتی و جهان و هم‌صحبتی با حکام را شوم می‌دانستند و به شب یلدا تشبیه می‌کرده‌اند.

یلدا، شــب میلاد خورشید

نزد ایرانیان تاریکی و ظلمت آفریده اهریمن و روز و روشنایی آفریده اهورامزدا انگاشته می‌شدند. این پنداره از باوری آمیخته با تفکر و نمودهای دوگانه در فرهنگ اندیشگی ایرانیان برمی‌خاسته است. بنابر این باور، از دیرباز سیاهی و تاریکی شب جولانگاه اهریمنان و دیوان زیانکار بوده است. دیوان اهریمن می‌کوشیده‌اند که در عرصه تاریکی شب و در نبود و غیبت خورشید، به‌ویژه در شب یلدا، طولانی‌ترین شب‌های‌ سال بر جهان کیهانی و آفریدگان آن بشورند و با پلیدی و زشتکاری به همه‌ چیز زیان برسانند. به این سبب، قدمای ما از کهن‌ترین دوران این شب دراز و تاریک را «شوم و نحس و نامبارک» می‌شمردند و گیتی و جهان و هم‌صحبتی با حکام را شوم می‌دانستند و به شب یلدا تشبیه می‌کرده‌اند.

امیر معزی می‌گوید:

تو جان لطیفی و جهان جسم کثیف است

تو شمع فروزانی و گیتی شب یلدا

حافظ می‌گوید:

صحبت حکام ظلمت شب یلداست

نور ز خورشید جوی، بو که برآید

ایرانیان نازک‌خیال و خوش‌طبع نیز گیسوی بلند و سیاه مثل شبق زنان زیبارو را به لحاظ درازی و سیاهی به شب یلدا تشبیه می‌کردند.

سعدی گوید:

روز رویش چو برانداخت نقاب از سر زلف

گویی از روز قیامت، شب یلدا برخاست

مردم ایران برای رماندن این ارواح شریر پناه گرفته در سیاهی و تاریکی شب یلدا و پاکسازی و پلشت‌زدایی از محیط‌زیست خود، این شب را تا پاسی گذشته از نیمه شب، حتی تا دمیدن سپیده صبح به انتظار تولد و بردمیدن خورشید و درخشیدن پرتو آن و زدوده شدن دیو تاریکی از ساحت طبیعت، بیدار می‌نشستند و چراغ‌های خانه‌شان را افروخته نگه می‌داشتند و عیش و نوش و شادی می‌کردند.

گردآمدن اعضای خانواده‌ها و دوستان و آشنایان در شب یلدا در خانه‌های یکدیگر و گذراندن آخرین شب پاییز که با شب آغاز چله بزرگ زمستان مطابقت دارد و به همین سبب «شب چله» هم نامیده می‌شود، آیینی ویژه و همگانی در ایران بوده است. مردم به سنت کهن نیاکان خود در این شب خوان «مَیَزْد» یا «مَی

زَد» (سفره «شب چره») می‌گسترند و در پای آن می‌نشینند و گذار زمان کهنه به زمان نو را جشن می‌گیرند. درآیین زرتشتی، میزد را چیزهای خوردنی و نذر و فدیه و مجلس جشن و شادی و عیش‌ونوش معنا کرده‌اند.

سنایی می‌گوید:

گه خروشان چو در نبرد تو، نای

گاه نالان چو در میزد تو، چنگ

خوان شب چره را در هر منطقه ایران بنا بر مقتضیات اقلیمی، اجتماعی و فرهنگی بوم- زیستگاه‌ها و سنت‌های فرهنگی با مجموعه‌ای از خوراکی‌ها و تنقلات تابستانی و پاییزی رایج در محل، به‌ویژه میوه‌های سه‌گانه سیب، انار و هندوانه همراه با آجیل مشهور به «آجیل شب چله»، و انواع تخمه و امروزه تخمه آفتابگردان می‌آرایند.

آفتابگردان گیاه بومی آمریکای جنوبی است و در ایران به سبب شباهت گل‌های این گیاه به خورشید و گردش آن با گردیدن آفتاب به هر سو، آن را آفتابگردان یا آفتاب‌پرست گفته‌اند. رسم گذاشتن تخمه آفتابگردان در سفره یلدا و شکستن آن به قصد تفریح و وقت‌کشی، به احتمال فراوان به لحاظ شباهت و گرایش گل آفتابگردان به خورشید و خوش یمن بودن آن است.

انار و سیب و هندوانه در فرهنگ ایرانی و اسلامی و فرهنگ‌های دینی دیگر ارزش و اعتبار قدسیانه دارند. در دین مزدیسنا انار و سیب از میوه‌های مینوی و در اسلام از میوه‌های بهشتی شناخته می‌شوند. بنابر روایت زراتشت‌نامه اسفندیار با خوردن اناری که زرتشت پیامبر به او داد، رویین‌تن شد و بنا بر روایت عهد عتیق، در عهد سلیمان نبی، دورادور و سراسر ستون‌های معابد و کاخ‌ها را با نقش انار به نشانه قداست و جاودانگی تزیین می‌کردند.

این دو میوه هر دو نمادی از رویش، باروری، نو شدگی، باززایی و پیروزی و جاودانگی به شمار می‌روند و در بسیاری از آیین‌ها و مراسم آیینی در فرهنگ سنتی ایرانیان حضور دارند و ایفای نقش می‌کنند. مانند استفاده زرتشتیان از شاخه و میوه درخت انار در مناسک دینی و از میوه آن در مراسم پیمان زناشویی بستن، یا انداختن انار یا سیب از سوی داماد به طرف عروس، پیش از ورود او به خانه شوی، فرستادن خوانچه میوه از انار و سیب و هندوانه در شب یلدا از خانه داماد به خانه عروس و گذاشتن انار یا شاخه درخت آن در خوان نوروزی و تفأل زدن به شاخه انار در میان مردم ایران.

به باور عامه مردم ایران، خوردن این میوه‌ها، به‌ویژه انار و هندوانه در شب یلدا دیو و ابلیس وسوسه‌گر و گمراه‌کننده را از دل انسان و محیط‌زیست او دور می‌کند و تب و درد و ناخوشی‌ها را ازعرصه زندگی بیرون می‌افکند و چون طبیعت سرد دارند، گرمای تابستان را هم بی‌اثر می‌کنند و به قول خراسانی‌ها «گرمیت مغز» و «سوزندگی جگر» را دفع می‌کنند و نمی‌گذارند انسان در تابستان دچار عطش و گرمازدگی بشوند و به سلامت‌شان گزندی برسد (برای آگاهی بیشتر درمورد ویژگی‌های قداستی، طبی و صنعتی انار نک: بلوکباشی، «انار»، ۱۰/۳۰۲-۳۰۷؛ شکورزاده،۱۹۴، ۱۹۶). در شب چله، مردم تمامی شب را چشم‌انتظار دمیدن خورشید با افسانه‌گویی، گفتن متل و چیستان، نقل شاهنامه، حافظ‌خوانی، تفأل‌زدن به شعر حافظ و خوردن شب چره و تخمه‌ شکستن می‌گذرانند. به پندار خجسته آنان خورشید با طلوع خود کمر اهریمن تاریکی و دیو سیاهی را خواهد شکست و با پرتو خود نحسی و شومی و نامبارکی تاریکی را از فضای زیست‌شان خواهد زدود.

رسم تفأل زدن و پیش‌بینی آینده نیز در هر دور کیهانی و نو شدن فصل و‌ سال از رسم‌های کهن مردم ایران بوده است. این رسم در کهن‌ترین تمدن‌های جهان، ازجمله تمدن سومری- بابلی، مانند تفأل زدن در جشن اکیتو

Akitu‌

سال نو، به قصد «تعیین تقدیرات »

The festival of the fate

وجود داشته است (بلوکباشی، نوروز،۴۹). یاری طلبیدن