پاورپوینت کامل توران آغا فروغ الدوله، « ملکه ایران » (دختر شاعر ناصرالدین شاه و همسر ظهیرالدوله ) ۷۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل توران آغا فروغ الدوله، « ملکه ایران » (دختر شاعر ناصرالدین شاه و همسر ظهیرالدوله ) ۷۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل توران آغا فروغ الدوله، « ملکه ایران » (دختر شاعر ناصرالدین شاه و همسر ظهیرالدوله ) ۷۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل توران آغا فروغ الدوله، « ملکه ایران » (دختر شاعر ناصرالدین شاه و همسر ظهیرالدوله ) ۷۲ اسلاید در PowerPoint :

توران آغا و تومان آغا دو خواهر تنی از همسر صیغه ای و گرجی ناصرالدین شاه به نامه خازن الدوله بوده اند. این دو دختر از فرزندان خاص ناصرالدین شاه و بسیار مورد علاقه و حمایت او بودند. چنانچه در زمان بلوغ تومان آغا و توران آغا به ترتیب به القاب فخرالدوله و فروغ الدوله ملقب گردیدند. شرح حال تومان آغا فخرالدوله در شماره های ۴۷ و ۴۸ فصلنامه گنجینه اسناد،به توسط نگارنده منتشر گردید و اینک ذیلاً اشاره ای به سرنوشت توران آغا فروغ الدوله می شود

توران آغا و تومان آغا دو خواهر تنی از همسر صیغه ای و گرجی ناصرالدین شاه به نامه خازن الدوله بوده اند. این دو دختر از فرزندان خاص ناصرالدین شاه و بسیار مورد علاقه و حمایت او بودند. چنانچه در زمان بلوغ تومان آغا و توران آغا به ترتیب به القاب فخرالدوله و فروغ الدوله ملقب گردیدند. شرح حال تومان آغا فخرالدوله در شماره های ۴۷ و ۴۸ فصلنامه گنجینه اسناد،به توسط نگارنده منتشر گردید و اینک ذیلاً اشاره ای به سرنوشت توران آغا فروغ الدوله می شود:
توران آغا – که یک سال از خواهرش کوچکتر بود – قبل از خواهر بزرگتر و در سال ۱۲۹۷ ه . ق. به عقد ازدواج میرزاعلی خان ظهیرالدوله درآمد. مسلک همسر او ظهیرالدوله، از سلسله دراویش نعمت الهی بود و اگر چه فروغ الدوله در آغاز زندگی، طریقه شوهرش را – که تصوف بود – نمی پسندید، ولی چنانچه نقل نموده اند، بعدها به همان طریقه پیوستگی و دلبستگی یافت. ۱
فروغ الدوله نیز مانند فخرالدوله، بعد از مرگ مادرش تحت سرپرستی تاج الدوله یکی از زنان عقدی ناصرالدین شاه قرار گرفت و به همان نحو، به دانش و هنر و ادبیات و غیره آراسته گردید. چنانچه از وی اشعار و دستخط های بسیاری برجای مانده است، در مورد شخصیت ملکه ایران باید گفت که در دوران مشروطیت – که هر کس از درباریان به جائی امن فرار می کرد و یا به جهت برقراری امنیت، پرچم کشورهای عثمانی و روس و … را در سردرخانه خود نصب می کرد – فروغ الدوله، محکم و استوار در خانه خود نشست و پرچم شیرو خورشید را در سردر خانه خود نصب کرد.
ملکه ایران در آن زمان (انقلاب مشروطیت) شخصاً وقایعی را که در تهران روی می داد به نگارش درآورده و برای همسرش ظهیرالدوله که در رشت بود ارسال می نمود. از جمله وقایعی که در یکی از نامه های خود شرح داده است به توچ بستن مجلس توسط محمدعلی شاه و دستگیری آقا سید عبدالله بهبهانی و آقا سید محمد طباطبایی با سر برهنه و بردن آنها با درشکه به باغ شاه است.همچنین در این نامه از یورش قزاق ها به خانه خودش خبر می دهد و این مطلب که بیش از هزار قزاق به خانه آنها ریخته اند و پس از این که کتابخانه و عمارت بیرونی را غارت کردند، چادر از سر ملکه ایران برکشیدند و بالاخره ، خانه ظهیرالدوله را به توپ بستند. زنهای خانه و خدمه را بدون چادر و دختران ظهیرالدوله را که در حمام بودند نیمه عریان از آنجا بیرون کشیدند و اثاثیه گرانبهای شاهزاده خانم را غارت نمودند. زنها که به پشت بام فرار کرده بودند از آنجا غارت اموالشان را مشاهده می کردند. بعد از کشمکش های بسیار، زنان از در دیگری به کوچه گریختند، ولی در هر خانه ای را که می زدند کسی آنها را راه نمی داد. عاقبت به آنها اجازه دخول به خانه اتابک داده شد و پس از اینکه مورد بازرسی قرار گرفتند هر یک به مامنی پناه بردند. لذا ملکه ایران و دخترش فروغ الملوک به خانه دختر دیگرش که عروس عمیدالدوله بود رفتند. در این اوضاع محمدعلی شاه ملکه ایران را نزد خود فرا خواند و ضمن عذرخواهی حاضر شد که غرامت این غارتها را بپردازد و نیز التفات خود را به ظهیرالدوله خاطرنشان ساخت. علی ای حال بالاخره ملکه ایران و همراهانش را به خانه برادرش کامران میرزا نایب السلطنه ناصرالدین شاه برده و مورد پذیرائی و دلجویی قرار دادند.
بعضی از نامه های ملکه ایران درباره وقایع مشروطیت که به همسرش ظهیرالدوله نگاشته در انتهای این مقاله درج گردیده است و حاوی نکات مهیج و بسیار خواندنی دیگری است که با مطالعه آنها می توان از وقایع آن زمان از نگاه و قلم این زن درباری آگاه گردید.
با این همه، از لابلای سطور کتب، چنین به نظر می رسد که فروغ الدوله برخلاف خواهرش فخرالدوله، پای بند به اصول اخلاقی نبوده است. در این زمینه به ذکر پاره ای از موارد اشاره می شود.
« در سال ۱۳۰۸ روز آش پزان، یکی از اعضای خلوت با حال پریشان و رنگ برافروخته، مانند آتشی که در دیگها در جوش و خروش بود، در کناری اعتراضات خود رابه سمع شاه می رسانید، تا موقعی رسید که از شدت عصبانیت، صدای خود را بلند کرده، گفت به جقه ات اگر او را نکشی، به دست خودم او را خواهم کشت. کاغذی هم درآورده به شاه ارائه داد. شاه، ابروها را در هم کشیده، چند ثانیه تأمل کرد؛ سپس خواجه ای را طلبیده، امری به او داد و خواجه ، روان شد. روز دیگر انتشار یافت که اقبال السلطنه ، در آجودانیه در خزانه آب سکته کرده است. ۲
البته چنین به نظر می رسد و تقریبا مسلم است که ابوالحسن بزرگ امید، در شرح این ماجرا از نظر زمان دچار اشتباه شده است. چون مطابق یادداشتهای اعتمادالسلطنه – که در ذیل آمده است – این واقعه ، مربوط به ۱۰ جمادی الثانی ۱۳۰۷ بوده است و این موضوع، ارتباطی به سال ۱۳۰۸ ندارد.
محمدحسن خان اعتمادالسلطنه ، در یادداشتهای روزانه خود (۱۰ جمادی الثانی ۱۳۰۷ ه . ق .) چنین می نگارد:
« صبح بگمز آمد. خبر فوت اقبال السلطنه را به من داد. خیلی متألم شدم. دیروز صبح که سلطنت آباد می رفتم، دو آبدار و یک قهوه چی دیدم می روند. پرسیدم : از کیست؟ معلوم شد، از اقبال السلطنه است که امروز جمعه محض تفنن به آجودانیه باغ خودش – که شمیران است – می رود. آنجا که رفته بود، با کمال تردماغی ناهاری خورده بود؛ خوابی کرده بود؛ برخاسته بود؛ چای میل کرده بود.درشکه اش را حاضر کرده بودند که شهر بیاید که واپس افتاده، به موت فجئه فوت می شود. اگر چه حکیم الممالک را خبر کرده بودند بعضی اطبا را برده بود، اما همان ساعت که افتاده بود، فوت کرده بود. شب ساعت شش کالسکه بزرگ امین الدوله را برده بودند، نعش او را آورده، وارد خانه اش کرده بودند. این شخص، چهل و هشت سال داشت. از اول دولت ناصرالدین شاه ، که هر دو غلام بچه بودیم، باهم آشنا بودیم. دنیا برای او خیلی مساعدت کرد. خودش هم بسیار قابل و عاقل بود. دارای مناصب و شئونات شد. البته یک کرور مال دارد. خلاصه با کمال تألم ، درب خانه رفتم، شنیدم شهاب الدوله که مرتضی خان برادر میرزامحمدخان سپهسالار مرحوم باشد فوت کرده، حاجی میرزا نصرالله گرگانی مستوفی که هشتاد سال داشت آن هم فوت شده است. این روزها بقیه اعیان و معارف دولت هم، اکثرشان مردند. مفت امین السلطان که حریف در میدان او، کمتر می ماند! خدمت شاه که رسیدم، از فوت مثل اقبال السلطنه نوکری متألم نبودند، بلکه خوشحال بودند و مایه یاس همه شد. ۳
مرحوم بامداد نیز در مورد واقعه فوق الذکر، چنین نقل می کند:
« معروف شد که ناصرالدین شاه به وسیله حاجب الدوله خود (حاج حسینعلی خان قاجار دولو)، اقبال السلطنه را با قهوه مسموم یا به اصطلاح آن زمان «قهوه قجری» مسموم کرده است و می گویند که علت مسمومیتش هم، این شد که فروغ الدوله (ملکه ایران)، دختر ناصرالدین شاه و زن علی خان ظهیرالدوله، خاطرخواه او بود و غالبا با او معاشقه و مراوده داشت ، که ناصرالدین شاه به وسیله ظهیرالدوله داماد خود، از قضیه آگاه شد و دستور داد او را مسموم نمایند.» ۴
و اما اقبال السلطنه چه کسی بود؟
اقبال السلطنه، ابتدا معروف به آقارضاخان و عکاس مخصوص ناصرالدین شاه بود که بعدها به عکاسباشی ملقب گردید و در سفر و حضر همراه شاه بود و مطابق دستور شاه به عکاسی می پرداخت. برادر او نیز میرزا علی نقی حکیم الممالک، در دربار ناصرالدین شاه هم طبابت می کرد و هم به کار ترجمه و کتابخوانی برای شاه اشتغال داشت. القصه،آقارضا خان، در سفرهای اول و دوم ناصرالین شاه به فرنگستان در سالهای ۱۲۹۰ و ۱۲۹۵ ه . ق . از همراهان شاه بود و از سال ۱۳۰۱ ، رئیس و وزیر قورخانه شد و در سال ۱۳۰۲ ، ملقب به اقبال السلطنه گردید و بعد رئیس توپخانه شد، ۵ و بعد همان طور که قید گردید، در سال ۱۳۰۷ درگذشت.
علی ای حال دوستعلی خان معیرالممالک، در مورد فروغ الدوله ملکه ایران، نقل می کند که :
« ملکه ایران زنی با ذوق، شاعر، خوش صحبت و بذله گو بود. اشعارش ، چندبرابر اشعار خواهرش فخرالدوله است. به اعتبار شوهرش ، به «صفا» تخلص می کرد و روح فقر و پاکبازی، در گفته هایش تجلی دارد. برای نمونه دو غزل، یک مثنوی و دو رباعی از او در اینجا نقل می شود:
دل من گر زغم عشق تو بیمار نبود
با طبیبان جفا جوش سروکار نبود
گر ندیدی رخ تو چشم من ای ماه تمام
تا سحر از غم هجران تو بیدار نبود
روز اول که دو چشمان تو مستم کردند
مژه ات صف شکن و سرکش و خونخوار نبود
گرنه ز اول نظر این سان دل و دین می دادم
این دل زار به پیش تو چنین خوار نبود
آن زمان که دلم بردی و خونش کردی
هیچکس غیر منت واقف اسرار نبود
یاد داری که من اندر طلبت می گشتم
آن زمانی که ترا هیچ خریدار نبود
حیف و صدحیف که رسوای جهانی گشتم
آخر آن شوخ ستمکار به من یار نبود
رفتی از چشم و دل اندر طلبت زار بماند
دیده از هجر گل روی تو خونبار بماند
خانه دل که همه نقش و نگارش زتو بود
چون برفتی ز تو آن نقش به دیوار بماند
چشم مستت که شفای دل بیمارانست
دل ما در طلبش خسته و بیمار بماند
دل بزد قید جهانی و زخوبان بگذشت
چون به دام تو درافتاد گرفتار بماند
چشم حق بین که به روی تو خدا را می دید
همه شب خیره رویت شد و بیدار بماند
شور عشق تو که از خلق نهان داشتمش
داستانها شد و بر هر سر بازار بماند
آن صفا را که صفی افسر درویشی داد
شکر لله به من آن شاه صفا یار بماند
« چند بیت از یک مثنوی »
خدایا فارغم زین قید غم کن
دلم راحت ازین درد و الم کن
مکن سرد آتش سوزان عشقم
زبون مگذار در میدان عشقم
نباشد در غمش صبر و تحمل
شدم رسوا ز عشق روی آن گل
بشد از بر دل دیوانه من
دل دیوانه ویرانه من
به زلف یار بدعهدی مکان کرد
مرا دیوانه خود را لامکان کرد
نه دلبر رام و نه دل در بر من
نه بختم یار و نه سعد اختر من
چو آغاز این بود صد آه ز انجام
اگر کام این بود پس چیست ناکام؟
اگر عشق این بود دلبر کدامست
گر این دلبر بود دل را چه نامست
بیابانیست بی پایان ره عشق
ندارد گوئیا سامان ره عشق
دلیل راه لازم دارد این دشت
که نتوان بی دلیل راه بگذشت
الا خضر خجسته پی کجایی
که گردی هادی گمگشته راهی
دو رباعی
بیچاره دلم زهجر رویت خون شد
از دیده هزار جوی خون بیرون شد
هر چند که جور خویش افزون کردی
مهرت به دل غم زده ام افزون شد
دردی که زهجر تست درمانش نیست
آن سر که به راه تست سامانش نیست
این راه که در عشق تو می پیمائیم
هرچند که می رویم پایانش نیست. ۶
از فروغ الدوله ، نامه های بسیاری به جای مانده که تعدادی از آنها، مربوط به دوران جوانی وی و هنگامی است که ناصرالدین شاه در س