پاورپوینت کامل بحران زمانه ۷۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بحران زمانه ۷۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بحران زمانه ۷۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل بحران زمانه ۷۵ اسلاید در PowerPoint :

در این پژوهش بایسته بود که در ارتباط با زندگی و زمانه‌ی سیاسی هر دو اندیشمند صحبت شود، ولی با توجه به حوصله‌ی مختصر نوشتار حاضر از این مهم صرف‎نظر می‎شود.

انقلاب مشروطیت به‌عنوان یکی از حوادث بزرگ تاریخ معاصر ایران، به لحاظ تأثیر عمیق و ماندگارش در سیاست و فرهنگ این سرزمین، نقطه‌ی عطف مهمی در تاریخ کشورمان به‌حساب می‌آید و سبب شده تا حجم عظیمی از پژوهش‌ها و تحقیقات تاریخی را به خود اختصاص دهد.

بررسی تطبیقی اندیشه‌ی سیاسی آیت‌الله نائینی و میرزا ملکم‌خان بر اساس چارچوب نظری اسپریگنز

در این پژوهش بایسته بود که در ارتباط با زندگی و زمانه‌ی سیاسی هر دو اندیشمند صحبت شود، ولی با توجه به حوصله‌ی مختصر نوشتار حاضر از این مهم صرف

‎

نظر می

‎

شود.

انقلاب مشروطیت به‌عنوان یکی از حوادث بزرگ تاریخ معاصر ایران، به لحاظ تأثیر عمیق و ماندگارش در سیاست و فرهنگ این سرزمین، نقطه‌ی عطف مهمی در تاریخ کشورمان به‌حساب می‌آید و سبب شده تا حجم عظیمی از پژوهش‌ها و تحقیقات تاریخی را به خود اختصاص دهد. گذشت زمان نه تنها از اهمیت بحث درباره‌ی این رویداد مهم تاریخی نکاسته، بلکه موجب شده تا در رأس حوزه‌ی مطالعاتی-تحقیقاتی بسیاری از اندیشمندان قرار گیرد. آنچه در دوران مشروطه واضح و مبرهن است این است که مشروطه عرصه‌ای وسیع برای بروز و شکل‌گیری اندیشه‌های گوناگون است که در آن سخن از همه و هیچ هست، سخن از دین، قانون، آزادی، مدنیت و… که سیر رو به رشد جامعه‌ی ایرانی را نشان می‌داد. پژوهش درباره‌ی این بازه زمانی مهم همچنان مورد توجه پژوهشگران سیاسی و اجتماعی قرار دارد و برای تحلیل در این مورد از روش‌های گوناگون بهره می‌برند، ازجمله روش‌هایی که اخیراً با استفاده از آن به بررسی وقایع و حوادث تاریخی و اجتماعی و سیاسی و… می‌پردازند، نظریه‌ی بحران اسپریگنز می‌باشد.

اسپریگنز معتقد است نظریه‌پردازان سیاسی از بحران‌های سیاسی که جامعه درگیر آن است و با مشاهده‌ی بی‌نظمی در زندگی سیاسی کار خود را آغاز می‌کند. هدف نظریه‌پردازان شناسایی مشکل جامعه و ارائه‌ی راه‌حل برای مشکلات جامعه است (اسپریگنز، ۱۳۷۸: ۴۳). در واقع هر اندیشمندی در هر دوره‌ی زمانی سعی در ارائه‌ی «بدیلی» دارد که بتواند پاسخ‌گوی مشکلات جامعه باشد و نمایی از آینده‌ی آرمانی را نیز به تصویر بکشد.

توماس اسپریگنز در کتاب مهم «فهم نظریه‌های سیاسی» این‌گونه استدلال می‌کند که «اندیشه‌ها در پاسخ به بحران‌ها است که تولید می‌شوند» (اسپریگنز،۱۳۸۷: ۴۹). از این منظر، اندیشمند و فیلسوف سیاسی-اجتماعی کسی است که در ابتدا بحران یا مسئله‌ای را در جامعه‌ خود مشاهده کرده و آن‌گاه برای برون‌رفت از آن بحران و بازگشت به وضعیت متعادل و باثبات دست به تئوری‌پردازی می‌زند.

اسپریگنز از یک نظریه‌ی چهارمرحله‌ای بحران می‌گوید:

۱. مشاهده و شرح بحران؛ جایی که اندیشمند بحران را می‌بیند و در شرح و بسط آن می‌کوشد. اسپریگنز معتقد است محرک به وجود آمدن نظریات سیاسی وجود مشکل و بحران در جامعه است. در دوره‌ای که مردم حس خوشبختی و رضایت از زندگی خود دارند و موجبی برای شکایت از جامعه وجود ندارد، نظریات سیاسی ژرف، رشد چندانی نکرده

‎

اند (اسپریگنز، ۱۳۷۸: ۴۹).

۲. تشخیص بحران؛ در این مرحله پژوهشگر به ایفای نقش تحلیلگر می‌پردازد، وی باید شک و تردید را در درون خود گسترش داده و به جست‌وجوی علت اصلی مشکلات و نابسامانی

‎

ها که اغلب پنهان هستند، بپردازد (حقیقت و حجازی، ۱۳۸۹: ۳). نظریه

‎

پرداز بدون روشن شدن و تبیین علت‌های واقعی بی

‎

نظمی

‎

ها نمی

‎

تواند پیشنهادات مناسب، راهگشا و کارساز ارائه دهد؛ در همین جاست که انشقاق مکاتب مهم اندیشه‌ی سیاسی نیز صورت می

‎

گیرد (اسپریگنز، ۱۳۷۸: ۱۲).

۳. بازسازی مدینه/دولت‌شهر[۱] : تلاش نظریه‌پرداز سیاسی برای ارائه‌ی نمونه‌ی آرمانی در نقطه‌ی مقابل مشاهده و از بی‌نظمی و بحران قرار دارد؛ به طور مثال اگر او مشکل جامعه

‎

اش را در ازخودبیگانگی می

‎

بیند، باید تصویری از یک جامعه‌ی بیگانه‌نشده از خود را ارائه دهد.

اندیشمندان و صاحب‌نظران هر عصر در پی جستن ریشه و راه‌حل مشکلات برمی‌آمدند. بررسی اندیشه‌ی سیاسی ایران نیز این روند و جریان را به‌خوبی نشان می‌دهد؛ آنجا که مردم و حکومت و بزرگان در عصر مشروطه در یک گذرگاه مهم تاریخی قرار می‌گیرند و عرصه‌ای فراهم می‌شود برای ایجاد و رویش دیدگاه‌ها و اندیشه‌های سیاسی. اندیشمندان این دوره علل و ریشه‌های بحران مشروطه را از منظرهای متفاوت می

‎

نگریستند و دلایل خارجی و داخلی متفاوتی را عنوان می

‎

کردند. در این بین بررسی دیدگاه‌های دو اندیشمند این دوره یعنی آیت

‎

الله نائینی و میرزا ملکم‌خان می‌تواند به شناسایی دو طیف از این دیدگاه‌ها کمک کند.

آیت

‎

الله نائینی

آیت‌الله میرزا محمدحسین نائینی غروی یکی از رهبران نهضت مشروطیت، نگاه خود را معطوف به ساختار قدرت در ایران می‌کند و عواملی از قبیل توزیع ناعادلانه‌ی قدرت و استبداد سیاسی و دینی را از مهم‌ترین مشکلات جامعه ایران می‌داند؛ ازاین‌رو در پی آن بود تا با ارائه‌ی یک نظم سیاسی جدید از ظلم ساختار قدرت موجود، قدری بکاهد (ایزدی ادلو، ۱۳۸۳: ۴).

نائینی در تنبیه الامه و تنزیه المله کتاب با بهره‌گیری از آیات و روایات در صدد آن است که در مخالفت با نظام و آموزه‌ی استبدادی به تأسیس نظری نظام مشروطه دست یازد. آیت‌الله نائینی به مؤلفه‌های مهمی همچون مشارکت سیاسی، آزادی و برابری، حقوق شهروندی، ولایت فقیه، تفکیک قوا، شورا و قانون اشاره می

‎

کند.

بررسی رویدادهای زندگی نائینی همه نشانگر پاورپوینت کامل بحران زمانه ۷۵ اسلاید در PowerPoint‌ی نائینی بود، همه‌ی آنچه بود که نائینی را وامی‌داشت به بررسی و تحلیل و ارائه‌ی راه

‎

حل بپردازد. در مرحله‌ی بعد، شناخت بحران و بی

‎

نظمی زمانه است که از اهمیت بالایی برخوردار می‌باشد، زیرا این مرحله زیربنای مرحله‌ی بعدی محسوب می‌گردد. در همین راستا نگاهی ژرف در کتاب تنبیه الام و تنزیه المل، ما را به یک کلیدواژه نزدیک می‌کند و آن هم چیزی نیست جز «استبداد»؛ به عبارت دیگر، «استبداد» مسئله‌ی پیش روی نائینی بود.

در سرتاسر تنبیه الام و تنزیه المل نائینی از استبداد و انواع و اقسام و تعاریف آن می‌گوید. در مقدمه‌ی کتاب، نخست حقیقت استبداد و مشروطیت دولت و قانون اساسی و مجلس شورای اسلامی و حریت و مساوات را که ارکان موضوعات فقه سیاسی است تشریح می

‎

کند و «این

‎

گونه واژه‌های مستحدثه را با اصطلاحات و عناوین متداول در فقه می

‎

سنجد و تطبیق می

‎

نماید» (عمید زنجانی، ۱۳۸۲: ۷۴).

نائینی برقرار کردن مشروطه و نابودی استبداد را واجب می‌شمرد و در تفسیر و توجیه آن معتقد بود که رژیم استبدادی ۳ گونه غصب و ستمگری را دربردارد:

۳. اغتصاب ردای کبریایی عز اسمه و ظلم به ساحت اقدس احدیت، ۲- اغتصاب مقام ولایت و ظلم به ناحیه‌ی مقدسه‌ی امامت، ۳- اغتصاب رقابت و بلد و ظلم درباره

‎

ی عباد (حائری، ۱۳۶۰: ۴۶-۴۷).

نائینی ریشه‌ی استبداد سیاسی را در بدعت‌های معاویه و ریشه‌ی استبداد دینی را در عالمان سوء که در حاشیه‌ی معاویه بودند جست‌وجو می

‎

کند و نوعی استمرار هر دو شعبه را در تاریخ اسلام بازنمایی می

‎

کند (حیدری، ۱۳۸۶: ۴۱) و در تعریضی به استبداد دینی که در زمان او جریان داشته، می‌نویسد:

«ما ظلم

‎

پرستان هم برای تصحیح این شنایع چه منافی اسلامیت و بلکه موجب خروج از ربقه‌ی مسلمانی شمردن سلب صفات خاصه‌ی احدیت -تعالی شأنه- از جبابره و طاغیان و حکم دینی جلوه دادن بدعت استبدادیه مأخوذه از معاویه‌بن‌ابی‌سفیان قیام کردیم» (نائینی، ۱۳۸۲: ۱۲۱).

با تعریف و تفسیری که نائینی از استبداد دارد به‌خوبی می

‎

تواند در برابر کسانی که نظام مشروطه را کفر می‌دانستند موضعی محکم و دفاعی اتخاذ کند و با تحلیل معنای استبداد و مشروطه به‌خوبی محل نزاع را در حوزه‌ی کلامی مشخص می

‎

کند، سپس استدلال‌های خود را این‌گونه طرح می‌کند که اگر به طور فرض و مثال مشروطه مصداق کفر باشد، استبداد هم شرک است و کفر و شرک همسایه‌ی دیوار به دیوار هم هستند و اگر از نظر مفهوم متفاوت باشند، در باطن تفاوتی ندارند (حیدری، ۱۳۸۶: ۴۵). به تعبیر خود نائینی: «نجاست مشروطه عرضی است و قابل زوال، درحالی‌که نجاست استبداد ذاتی است و قابل زوال نمی‌باشد» (نائینی، ۱۳۸۲: ۷۶).

عوامل استبداد؛ عوامل بحران

نائینی در کتاب خود به بررسی عوامل استبداد پرداخته و آن

‎

ها را در ۷ مورد شناسایی کرده:

ناآگاهی مردم نسبت به حقوق خویش و تکالیفی که حکومت در مقابل آن‌ها دارد. نائینی عامل نگه‌دارنده‌ی استبداد را جهل مردم دانسته و می‌نویسد: از ابتدا تا انقراض عالم هر بلایی بر سر امت آمده و بیاید از این مادر [نادانی‌ام] متولد و از این منشأ برپا [می

‎

شود] (نائینی، ۱۳۸۲: ۱۴۲-۱۴۳).

۲. استبداد دینی؛ یعنی خواسته‌ی خودسرانه

‎

ی گروهی از جاهلان که خود را به جای علمای واقعی دین جا زده

‎

اند (حیدری، ۱۳۸۶: ۱۲۲).

ازاین‌رو می

‎

توان گفت نائینی یکی از بزرگ‌ترین مبارزان در جهت افشای ماهیت حکومت استبدادی در دوره‌ی مشروطه بود، وی در این راه بین استبداد دینی و استبداد سیاسی تمایزی قائل می

‎

شود. وی بر این باور است از آنجایی که ابتنای استبداد سیاسی بر زور و اجبار است:

۱. ملاک و معیار گردیدن شاه‌پرستی برای دستیابی به قدرت: که حاکم مستبد بر پایه‌ی فضایل علمی و اخلاقی بر مسند قدرت قرار نگرفته و با زور این مسند را اشغال کرده است و افراد شایسته و غیرشایسته دیگر ابزار رسیدن به این جایگاه را ندارند مگر به‌واسطه‌ی دوستی با حاکم و به‌عنوان دوستدار حاکم که این امر خود باعث گسترش استبداد می‌شود. نائینی می‌گوید:

سیم از آن قوای ملعونه، نفوذ دادن به شاه‌پرستی در مملکت و به جای مراتب و درجات قوه

‎

ی علمیه و عملیه و سایر موجبات تفوق و امتیازات نوعیه

‎

اش مقرر داشتن و مرجعیت امور لشکری و کشوری و سایر نوعیات مملکت را تابع این رذیله خبیثه قرار دادن و به اندازه

‎

ی مراتب و درجاتش منصب دادن و زمام امور را مفروض داشتن است (نائینی، ۱۳۸۲: ۱۴۶).

۱. اختلاف در حوزه‌ی زبان، ذهن و عمل: به این معنا که مستبدان و حاکمان که به شیوه

‎

های غیرمشروع و ظالمانه به مسند قدرت رسیده

‎

اند، برای سد راه شدن گروه‌های دیگر دست به آشفتگی در واژگان و کلمات، اغتشاش در اذهان و تفرقه‌ی عملی در گروه‌های انسانی می

‎

زنند و از این طریق راستای نیروها را به گونه

‎

ای قرار می

‎

دهند که یکدیگر را خنثی کنند و نتوانند در جهت سلب قدرت از فرد مستبد و حاشیه‌های او موفق شوند. نائینی در این باره می

‎

گوید:

چهارم از آن قوای ملعونه، خلاف فی

‎

مابین امت و تفریق کلمه‌ی ملت است (نائینی، ۱۳۸۲: ۱۴۹).

۱. برجسته نمودن چهره‌ی اجبار حکومت: برجسته نمودن چهره‌ی اجبار حکومت از سوی مستبدان یکی دیگر از عوامل بسط استبداد است که در چنین فضای ترس و آزار و تهدیدی، کنش

‎

های آزادی

‎

خواهان و اصلاحگران بی

‎

اثر می

‎

شود. نائینی می

‎

گوید:

پنج از قوای ملعونه قوه‌یارهابو تخویف و تعذیب است. (نائینی، ۱۳۸۲: ۱۵۵)

۱. فرهنگ شدن و نهادینه شدن زورگویی قدرتمندان: تکرار شدن منش استبدادگرانه، روح و روان انسان را استبدادپذیر می

‎

کند و انسان استبدادپذیر می

‎

شود و این موضوع تبدیل به امری مستمر تبدیل می

‎

شود و در قالب

‎

ها و نمادهای متنوعی از نسلی به نسل بعد منتقل می

‎

شود (حیدری، ۱۳۸۶: ۱۲۴). وی در این باره می‌گوید:

ششم از قوای ملعونه، ارتکاب رذیله‌ی استبداد و استعباد رقاب ضعفا و زیردستان در جبلت و فطرت نوع بزرگان و اقویای مملکت بطبقاتهم… (نائینی، ۱۳۸۲: ۱۵۶).

راه

‎

حل نائینی برای درمان «استبداد» به‌عنوان «مسئله و پاورپوینت کامل بحران زمانه ۷۵ اسلاید در PowerPoint»

نائینی پس از تعریف و مشخص کردن مفهوم استبداد به بررسی راه علاج و درمان استبداد می‌پردازد. وی در وهله‌ی اول راه برون

‎

رفت از استبداد را «حکومت مشروطه» می

‎

داند.

اما نکته

‎

ای که باید به آن اشاره کرد این است که نائینی حکومت

‎

ها را به‌طورکلی به دو دسته «عادل و غیرعادل» تقسیم می

‎

کند و جالب اینجاست که وی حتی حکومت مشروطه را نیز در دسته حکومت

‎

های غیرعادل قرار می

‎

دهد؛ ولی درعین‌حال معتقد است حکومت مشروطه حکومت غیرعادلی است که از حکومت استبدادی بهتر است و ازاین‌حیث حکومت مشروطه را به کنیز سیاه تشبیه می

‎

کند (

Haynes,

۲۰۰۸

:

۱۱۶). بنیان اندیشه‌ی نائینی در کتابش در مورد حکومت مشروطه این است که اساساً حکومت موقت، غیرقانونی و غصبی است. اگرچه وی می

‎

گوید که حداقل ولایت عامه محدود است به امور شخصی مانند یتیم و مجنون؛ وی به طور تلویحی اشاره می

‎

کند که این امر حکومت بر اجتماع را نیز دربرمی

‎

گیرد (

Bashiriyeh,

۲۰۱۲

:

۵۶).

ازای