پاورپوینت کامل زیارت نامه ها و متن های ادعیه شیعی. قسمت دوم اندر اصالت متن زیارت عاشوراء ۳۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل زیارت نامه ها و متن های ادعیه شیعی. قسمت دوم اندر اصالت متن زیارت عاشوراء ۳۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل زیارت نامه ها و متن های ادعیه شیعی. قسمت دوم اندر اصالت متن زیارت عاشوراء ۳۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل زیارت نامه ها و متن های ادعیه شیعی. قسمت دوم اندر اصالت متن زیارت عاشوراء ۳۱ اسلاید در PowerPoint :

درباره متن و سند زیارت موسوم به زیارت عاشوراء واصالت آن تاکنون بحثهایی در میان عالمان شیعی مطرح بوده است. علاوه بر جایگاه معنوی این متن زیارتی و تجربه های شخصی مؤمنان که در کتابها و در سنت شیعی معمولا نقل می شود، این متن از نقطه نظر تاریخی اهمیت فوق العاده ای دارد. من در این یادداشت کاری به مباحث سندی این متن زیارتی ندارم و در این باره تاکنون تحقیقاتی شده و از همه بهتر می توان به مطالبی که نادره دوران، فقیه محقق و رجالی برجسته آیه الله سید موسی شبیری زنجانی درباره صحت سند این زیارت بیان کرده است، مراجعه نمود. در سنت شیعی این زیارت اصلا به نقل از امام باقر روایت شده است و من در این یادداشت صرفا می خواهم نشان دهم که از لحاظ نقد درونی این متن هم می توان صحت انتساب آن را به دوران پایان عصر امویان معاینه نشان داد.

درباره متن و سند زیارت موسوم به زیارت عاشوراء واصالت آن تاکنون بحثهایی در میان عالمان شیعی مطرح بوده است. علاوه بر جایگاه معنوی این متن زیارتی و تجربه های شخصی مؤمنان که در کتابها و در سنت شیعی معمولا نقل می شود، این متن از نقطه نظر تاریخی اهمیت فوق العاده ای دارد. من در این یادداشت کاری به مباحث سندی این متن زیارتی ندارم و در این باره تاکنون تحقیقاتی شده و از همه بهتر می توان به مطالبی که نادره دوران، فقیه محقق و رجالی برجسته آیه الله سید موسی شبیری زنجانی درباره صحت سند این زیارت بیان کرده است، مراجعه نمود. در سنت شیعی این زیارت اصلا به نقل از امام باقر روایت شده است و من در این یادداشت صرفا می خواهم نشان دهم که از لحاظ نقد درونی این متن هم می توان صحت انتساب آن را به دوران پایان عصر امویان معاینه نشان داد. این مطلب را خلاصه وار در چند نکته بیان می کنم:

نخست اینکه در متن این زیارت هیچگونه مطالب غیر متناسب با زمان انتشار آن دیده نمی شود. آنچه درباره امامان و خاندان اهل بیت در این متن ارائه شده با عقاید موجود در دوران پایانی عصر امویان سازگار است و از مطالب متحولتر دورانهای بعدی در آن خبری نیست. نوع مطالبی که در این متن ارائه شده کاملا با وضعیت شیعیان در عصر پایانی امویان و با عواطف و احساسات عمومی شیعیان در خصوص مصائب اهل بیت و نسبت به دشمنان آنان یعنی امویان سازگاری دارد و فضایی را ترسیم می کند که ما آن را در منابع اصیل تاریخی دیگر همین دوران می شناسیم.

نکته دوم اینکه فضای “ولایت” و “برائت”ی که در متن زیارتنامه دیده می شود، نیز با فضای عمومی نیمه اول سده دوم قمری سازگاری دارد و این امر بر کسانی که تاریخ فرقه های مذهبی در این دوران را مطالعه کرده اند، پوشیده نیست.

نکته سوم اینکه در تمام این متن بر برائت جویی از امویان تأکید شده، امری که به وضوح در جریانهای شیعی در دوران پایانی امویان گسترش یافته بود و در حقیقت تشیع طیفی وسیع از مخالفان با امویان را تشکیل می داد که در عین حال به اهل بیت پیامبر ابراز وفاداری می کردند. صرف نظر از برخی گرایشهای خاص شیعی در آن دوران، عموم شیعیان در حول محور تأکید بر عدم پذیرش خلافت امویان اجماع داشتند. در بخش اصلی این متن صرفا بر امویان تأکید شده و از آنان اظهار برائت شده است. خود این امر نشان از اصالت این متن است؛ چرا که عموما در متنهای برساخته بعدی به دلیل تأثیر پذیری از فضا و ذهنیت عمومی، نوع اظهار برائتها به گونه ای است که چنین تأکیدی را بر امویان که به هر حال زمان آنان سپری شده از دست می دهد و تعابیر عامتری را شامل می شود که قابل تفسیر به عصر عباسیان نیز می شده است و یا عقاید متحولتر شیعیان را درباره دایره برائت جویی ها در بر می داشته است.

نکته دیگر اینکه در این متن نام شماری از دشمنان اهل بیت می رود که کاملا نشانگر آن است که این متن در دورانی ارائه شده که این نام ها هنوز برای مخاطبان شناخته بوده اند؛ تأکید بر آل زیاد و یا شمر و عمر سعد در متنی که در دوران پایانی امویان ارائه شده، کاملا طبیعی است و نشانگر احساس عمومی شیعیان درباره ظلم و جفایی است که از سوی امویان و تک تک ایادی و عوامل آنان در حق اهل بیت اعمال شده است؛ اما اگر این متن متنی بود ساخته شده در دورانی متأخرتر طبعا تحت تأثیر شرایط زمانی قرار می گرفت و از آن جمله اینکه تا این اندازه نام اشخاص و همچنین خاندانهای مختلف اموی و یا موالی امویان در آن مطرح نبود. اینکه در این متن از لعن و نفرین بر آل امیه و خاندان و عوامل سفاک آنان تا “ابد الآباد” سخن رفته است، نشان خوبی است بر اینکه این متن در زمانی ارائه شده که این خاندانها بر سر قدرت بوده و متنعم از دستگاه جور امویان بوده اند و “اشیاع و اتباع و اولیای” آنان و به تعبیر دیگر زیارتنامه، “امت” آنان در کار جفا بر اهل بیت بوده اند (تقاب