پاورپوینت کامل درنگی بر خطرِ به ابتذال کشیده شدن ۳۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل درنگی بر خطرِ به ابتذال کشیده شدن ۳۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل درنگی بر خطرِ به ابتذال کشیده شدن ۳۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل درنگی بر خطرِ به ابتذال کشیده شدن ۳۹ اسلاید در PowerPoint :

زنده‌یاد عبدالحسین زرین‌کوب در ابتدای اثر مهم خود «تاریخ در ترازو» خاطره‌ای از دوران دانش‌آموزی آورده که از معلم تاریخ مدرسه پرسیده بودند «چرا تاریخ می‌خوانیم؟» و پاسخی از سر بی‌حوصلگی شنیده «فایده تاریخ این است که دانستن آن مایه قبولی در امتحان می‌شود!». فارغ از چنان فایدتی که آن معلم برای مطالعه تاریخ متصور بوده، به نظر می‌رسد این پرسشی بسیار جدی است که هر دانشجوی تاریخ باید پیش روی خود بگذارد «چرا تاریخ می‌خوانیم؟»

جز مبتذلی چند که عامست در این عصر

بیدل نرسیده است به یاران سخن من

زنده‌یاد عبدالحسین زرین‌کوب در ابتدای اثر مهم خود «تاریخ در ترازو» خاطره‌ای از دوران دانش‌آموزی آورده که از معلم تاریخ مدرسه پرسیده بودند «چرا تاریخ می‌خوانیم؟» و پاسخی از سر بی‌حوصلگی شنیده «فایده تاریخ این است که دانستن آن مایه قبولی در امتحان می‌شود!». فارغ از چنان فایدتی که آن معلم برای مطالعه تاریخ متصور بوده، به نظر می‌رسد این پرسشی بسیار جدی است که هر دانشجوی تاریخ باید پیش روی خود بگذارد «چرا تاریخ می‌خوانیم؟»

.

ج. ر. التون در «شیوه نگارش تاریخ» پا را از این فراتر گذاشته و این پرسش صریح و گزنده را با دانشجویان و پژوهشگران تاریخ در میان گذاشته است «چرا جامعه باید به مورخان خود نان [حقوق] دهد؟». این پرسشی به مراتب ریشه‌ای‌تر و بنیادی‌تر برای هر تاریخ‌پژوهی است، تا با خود صادق باشد که هدف او از ورود به این شاخه از «علم» دقیقا چه بوده است؛ او اصلا کدام سنگ را می‌خواهد از پیش پا یا کدامین بار را از دوش جامعه‌اش بردارد که انتظار دارد مردم قدردان زحمت‌ها و تلاش‌هایش باشند و بابت این خدمات، به او «نان» هم بدهند؟ شاید بی‌مناسبت نباشد که با نگاهی دوباره به داستان «نحوی و کشتیبان» در مثنوی مولوی از خود بپرسیم، نحوی دریای فراخ تاریخ‌ایم یا کشتیبانش؟ یا چنانکه پژوهشگری را به غواصی در دریای علم تشبیه کرده‌اند، حق آن است از خود بپرسیم در قامت یک پژوهشگر، کدام مرواریدها و گنج‌های دریای تاریخ را هدف خود از ورود به این وادی قرار داده‌ایم و انتظار داریم بابت چنان متاعی که عرضه خواهیم کرد، به تعبیر التون، جامعه نان‌مان بدهد؟

بهانه این نوشتار، مشاهده برخی بحث‌ها و گفت‌وگوها است که میان پاره‌ای از اهالی تاریخ، در گروه‌های مجازی یا حقیقی، درباره «موضوعات تاریخی» درگرفته و ساعت‌ها و روزهای پیاپی درباره آن‌ها بحث می‌شود. با آن که بر سر مفید بودن علم تاریخ، میان عامه توافقی جمعی وجود دارد اما برای اهالی تاریخ و فلسفه این نکته چندان غریب نیست که از زمان‌های بسیار دور درباره سودمندی آن هم شبهه‌هایی قوی وجود داشته است. قابل انکار نیست که علاقه و کنجکاوی درباره گذشته همواره از عوامل اصلی مطالعه تاریخ بوده است اما آیا می‌توان به صِرف کنجکاوی و علاقه‌مندی به موضوعی، عمری را وقف و صرف آن کرد؟ البته بر سر تعریف تاریخ و حیطه و گستره آن بحث‌ها بسیار است اما همواره این اتفاق نظر وجود داشته که «موضوع» مورد علاقه مورخان با علاقه‌مندی‌های جویندگان عتیقه یا مجموعه‌داران آثار تاریخی یا حتی مشاغلی چون راهنمایی تورهای گردشگری و تاریخی تفاوت وجود دارد. لئونار گلکه، تاریخ‌پژوه، با یادآوری این مطلب می‌نویسد «در مبحث تاریخ معنایی فراتر از صِرف صف‌آرایی رخدادهای گذشته که ثبت آنها وظیفه وقایع‌نگار است نهفته است … علاقه اصلی تاریخدان ارزیابی اهمیت رخدادهای گذشته است. این مفهوم تکامل و گزینش را به روشنی در عبارت “رخداد تاریخی” می‌توان دید. همه رخدادها و کنش‌های گذشته از اهمیت تاریخی برخوردار نیستند. در واقع واژه‌های “رخداد تاریخی” و “کنش تاریخی” تلویحا به معنای وجود معیاری است استوار بر این پایه که کدامین رخدادها و کنش های معین به لحاظ اهمیت تاریخی ذاتی خود از دیگر رخدادها و کنش‌ها متمایزند»

.

در همه رشته‌های علوم انسانی، بدفهمی مفاهیم و اصطلاحات، معضلی است که به حق آن را از نادانی و جهل نسبت به آن بدتر دانسته‌اند، زیرا بدفهمی می‌تواند فرد را به توهم دانایی و استغنا دچار کرده، او را از پرسش در فهم و کنه مفاهیم بازدارد. اغراق نیست اگر تنها داشته و ثروت مشتاقان علم در علوم انسانی را «کلمه» بدانیم و ادعا کنیم در این شاخه از علم، ثروت اصلی و دارایی پایه، چیزی جز کلمات و اصطلاحات (مفاهیم انتزاعی) نیستند. بنابراین بسیار بجا است که نسبت به فهم و به کارگیری درست کلمات و مفاهیم حساسیتی دوچندان داشته، از یاد نبریم فهم نادرست و به کاربردن نابجای مفاهیم تا چه اندازه ما را از دریافت معنای متن یا رساندن مقصود به مخاطب دور خواهد کرد. بی‌تردید از جمله علت‌های اصلی تمرکز بر تعاریف مفاهیم و تشریح مبانی نظری هر بحث، همین نکته است تا هم فراگیر بتواند همپای مطالب نویسنده به پیش آید و هم فهم چندگانه و متفاوت مخاطبان از کلمات و اصطلاحات، اسباب انحراف پیام متن نشود

.

بدفهمی یا درکی آمیخته با درست و نادرست از مفاهیم و اصطلاحات، معضلی است که آن را بارها در گفته‌ها یا نوشته‌های برخی دانش‌آموختگان تاریخ شاهد بوده‌ایم! به عنوان مثال در گروهی، با ارایه تعریفی من‌درآوردی از اصطلاح «زمان‌پریشی» (آناکرونیسم) آن را توجیه مطلق همه جنایات و مفاسد روی‌داده در گذشته می نمایاندند و با خوانشی تقلیل‌گرایانه از این اصل که مورخ نباید نسبت به وقایع تاریخی موضع داشته باشد، چنان اعمالی در ادوار مختلف تاریخ را درست و بهنجار می‌دانستند . فهم نادرست دیگر را در توصیه برخی، به در نظر داشتن «ظرف زمان و مکان» در تحلیل وقایع تاریخی می‌بینیم؛ با این توضیح که سفارش‌کنندگان کم‌اطلاع، چنان تعریفی گشاده و بی‌در و پیکر از این اصل مسلم تاریخ‌نگارانه دارند که پیامد عملی آن نیز چیزی جز توجیه اعمال هر گرگ و گوسفندی نخواهد شد. دور از ذهن نیست اگر خواننده زیرک با دیدن این دست توجیه‌ها، به یاد نگاشته‌های مقبره «حجر بن عدی» بیفتد که «این قبر حجر بن عدی رضی‌الله ع