پاورپوینت کامل اهمیت پیوند یافتن رسانه‌های دیجیتال به شاعرانگی ایرانیان ۲۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اهمیت پیوند یافتن رسانه‌های دیجیتال به شاعرانگی ایرانیان ۲۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اهمیت پیوند یافتن رسانه‌های دیجیتال به شاعرانگی ایرانیان ۲۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اهمیت پیوند یافتن رسانه‌های دیجیتال به شاعرانگی ایرانیان ۲۱ اسلاید در PowerPoint :

کم نیستند کسانی چون من که وقتی به بلندی می‌روند اشتیاقی توام با ترس را تجربه می‌کنند؛ اشتیاق اشراف بر همه‌جا و همه‌کس، در عین ترس از آن نیروی مرموزی که ما را به هوای دیدن مناظر بدیع به لبه‌های پرتگاه می‌کشاند و لذت «دیدن» را به «پرتاب شدن» تبدیل می‌کند.

تو به گلبن وصل کن این خار را

کم نیستند کسانی چون من که وقتی به بلندی می‌روند اشتیاقی توام با ترس را تجربه می‌کنند؛ اشتیاق اشراف بر همه‌جا و همه‌کس، در عین ترس از آن نیروی مرموزی که ما را به هوای دیدن مناظر بدیع به لبه‌های پرتگاه می‌کشاند و لذت «دیدن» را به «پرتاب شدن» تبدیل می‌کند. کسانی که ترس از ارتفاع دارند، طبعا نه هیچگاه مناظر دوردست را می‌بینند و نه هیچگاه سقوط می‌کنند. برای من و بسیاری از همنسلان من، رسانه‌های دیجیتال همچون تلگرام، فیسبوک، اینستاگرام و توییتر و… در حکم چیزهایی است که بنا به علایق موضوعی ما، ما را محاصره می‌کند و بالا می‌برد؛ هر قدر بالاتر می‌رویم، در عین احساس احاطه، از زمین واقعیت دورتر می‌شویم و این ترسی در ما پدید می‌آورد، اما در کمال تعجب پرشمار کسانی را نیز می‌بینیم که ای‌بسا در نهایت التذاذ در حال سقوطند!

پنداری جهان دیجیتال، جهان واقعی را به سمت «وانمود» پیش می‌برد؛ البته سرمان را به آسمان می‌ساید ولی دیگر پاهای‌مان بر زمین واقعیت استوار نیست و از این‌رو سقوط حتمی است. رسانه دیجیتال توهم «دانستن» ایجاد می‌کند در حالی که به جای «داناتر شدن» در انبوهی از اطلاعات غرق شده‌ایم؛ تصور در «جایی» بودن درست می‌کند، در حالی که در آنجا نیستیم و اصلا آنجا «ناکجایی» است که آن را جایی «جا زده‌اند»؛ توهم «کسی» بودن، در حالی که این شخصیت امری وجودی نیست و در حقیقت «ناکسی» را به‌جای «کسی» نشانده‌اند. در دنیای دیجیتال همه‌چیز بیش از پیش در معرض تصنع است؛ بودن، تعامل، ساختن، سکونت کردن و حتی وجودی‌ترین امور نظیر محبت. برای همین کسانی که مثل من محتاط‌ترند پرهیز را ترجیح می‌دهند، اما چاره چیست؛ آیا به جز سقوط یا پرهیز، راه سومی وجود دارد؛ آیا راهی هست که هزینه اشراف یافتن بر امور، کنده شدن از واقعیت نباشد. بلی؛ راهی هست و از قضا آن راهی است که فرهنگ ما راه‌نمای آن است و آن «شاعرانگی» است. امروز عموما قدر شعر نزد ما تخفیف یافته و آن را در معنی کلامی موزون و مخیل که سروکاری با واقعیت ندارد به کار می‌بریم، درحالی که اگر به معنای شعر رجوع کنیم، یعنی همان معنایی که با «اشعار» و «شعور» تجانس دارد، آنگاه درخواهیم یافت که به قول محمد عوفی، شعر «شریف‌ترین نوع علم» و شاعری راهی برای «محیط شدن ادراک ما به امور» است. به این معنی، شعر با واقعیت فاصله دارد ولی «جدا شده» از واقعیت نیست، بلکه ترفیع و برکشیدن واقعیات است. به سخن دیگر شعر ما را به قیمت جدا شدن از زمین به آسمان نمی‌برد، بلکه بلندقامت‌مان می‌کند، لذا در اشراف شاعرانه سقوط جایی ندارد. بی‌علت نیست که حکما و فرزانگان ما عموما شاعر نیز بوده‌اند و عمیق‌ترین تاملات و درونی‌ترین تالماتی که زبان روزمره، از بیان آن قاصر بود را با استمداد از شعر بیان می‌کردند، اما این شیوه بیان منحصر به حکما نبود و عموم مردم، فارغ از میزان سو