پاورپوینت کامل امید و معنویت در عصر اضطراب ۱۰۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل امید و معنویت در عصر اضطراب ۱۰۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۰۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل امید و معنویت در عصر اضطراب ۱۰۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل امید و معنویت در عصر اضطراب ۱۰۵ اسلاید در PowerPoint :

“کیفیت زندگی” حوز بسیار وسیعی است که همواره از منظرهای بسیار گسترده‌ای به آن پرداخته شده است.

“کیفیت زندگی” حوز بسیار وسیعی است که همواره از منظرهای بسیار گسترده‌ای به آن پرداخته شده است. در عصر حاضر نیز روان شناسان، اقتصاددانان و جامعه‌شناسان همچنان در جستجوی مناسب‌ترین شاخص برای کیفیت زندگی هستند. این مقاله با بررسی دیدگاه های گوناگون، “امید” را شاخص درج اول کیفیت زندگی تلقی کرده و در نهایت ضمن بیان آراء متفکران دوره های مختلف در این زمینه آن را فضیلتی ضروری برای حفظ محوریت فرد و نیز همچنین ملت معرفی می کند. همچنین استدلال می شود که امید با تکیه ای که بر تبحر، دل‌بستگی و بقا دارد خواهد توانست از طریق باورها و تمرینات معنوی مراتب مختلفی بیابد.

***

مقدمه

” انگار چرخ روزگار، در سده های میانی انگاره ای محبوب شمرده می شود … اگر بر حاشی چرخ گردون سوار باشید، یا در بالای آن هستید که فرو می افتید، یا در زیر آن هستید که بالا می‌روید. اما چنانچه در مرکز آن باشید، همواره در مکانی ثابت ….. یعنی مرکز باقی خواهید ماند.”

جوزف کمبل، قدرت اسطوره

“کیفیت زندگی” (

Quality of life

) حوز مفهومی وسیعی را فرا می گیرد. دو هزار سال پیش، در یونان باستان بحث بر سر آن بود که معنای”خیر” چیست. افلاطون هماهنگی میان سه بعد نفس را ضروری می دانست. بنا به تلقی او، زندگیِ توأم با کیفت آمیز مناسبی از تعقل، شور و هیجان و اراده است. در اخلاق نیکوماخوس، ارسطو “حدوسط زرین” را ابداع کرد و آدمی را از رذیلت‌های ناکارآمدی و زیاده‌روی [تفریط و افراط] بر حذر داشت. سنکا و سایر فلاسف رواقی حیاتی دارای آرامش عقلی را ‌ستودند که شور و هیجانات غیرقابل‌کنترل مانند خشم و ترس آن را آشفته نمی‌ساخت.

در قرن بیست ویکم، دانشمندان، مدیران و رهبران سیاسی همچنان با این مسئله دست‌به گریبانند. گستردگی منظرها و موضوعات در این حوزه گواهی بر لزوم ادامه یافتن جستجوی مناسب‌ترین “شاخص‌های” کیفیت زندگی (

QOL

) است. اقتصاددانان فرصت‌های شغلی و تحصیلی و نیز وجود سرپناه و غذای کافی را زیر نظر دارند. مقامات بهداشتی مسائل مربوط به کنترل بیماری و کیفیت زندگی در افراد بیمار و ناتوان را کانون توجه قرار می دهند. جامعه‌شناسان کیفیت زندگی خانوادگی و وجود “اشتراک” را ارزیابی می‌کنند.

روان شناسان معمولا با فاصله گرفتن از جستجوی شاخص‌های “اجتماعی” و “اقتصادی”، بر “بهروزی درونی” یا “خوشی” تأکید می ورزند. دینر و سلیگمن (۲۰۰۴) گامی جلوتر نهاده و بیان کرده‌اند که چه بسا امروزه حتی شاخص‌های روانشناختی نسبت به شاخص‌های اقتصادی با کیفیت زندگی (

QOL

) ارتباط بیشتری داشته باشند. از منظر آنها، متغیرهای اقتصادی زمانی بسیار برجسته هستند که منابع عمومی ناکافی باشند. در مقابل، زمانی که کمبود جز در موارد استثنا معمول نباشد، “معیارهای بهروزی عمومی” مربوط به خوشی یا رضایت از زندگی ممکن است مهم ترین شاخص‌های کیفیت زندگی (

QOL

) به حساب آیند. دینر و سلیگمن، در تأیید “نظری رضایت” خودشان، به نشانه‌های “افت” آن اشاره می‌کنند. نشانه‌هایی مانند افزایش سطح افسردگی، بی‌اعتمادی و احساس بیگانگی میان ساکنان کشورهایی که شاخص‌های اقتصادی در آنها افزایش می یابد.

درحقیقت، این جهان یک “مکان” نیست. باوجود اینکه باور دارم که آنها در مورد این درج “فراوانی افزایشی” مبالغه می‌کنند، تصور آنها از “افت” صحیح است. رنج و دلسردی گسترده‌ای در میان تود مردم وجود دارد. فشارهای سیاسی اجتماعی رو به افزایش بوده و خطر اعمال فاجعه‌آمیز تروریستی هیچ‌گاه تا این اندازه بالا نبوده است. درواقع، مجموع این مصیبت‌هاست که این عصر را به طور استثنایی به “دوره‌ای متلاطم” مبدل می سازد.

با تأمل بیشتر بر نظری دنیر و سلیگمن، دریافتم که با این نظریه هم موافقم و هم مخالف. شرح کامل کیفیت زندگی (

QOL

) قطعا باید دربرگیرند عناصر درونی آن باشد. چندین دهه مطالعات تجربی نشان داده است که متغیرهای جمعیت‌شناختی پیش‌بینی‌کنند ضعیف پیامدهایی مانند “خوشی” یا “بهروزی درونی” هستند. اما، من تا حدی در انتخاب “امید” به عنوان شاخص درج اول کیفیت زندگی (

QOL

) درونی از دنیر و سلیگمن فاصله می‌گیرم.

اهمیت امید

امید یکی از فضایل برجسته است. امید اجداد نئاندرتال ما را وادار به آن کرد که قبرهای درگذشتگانشان را به لوازم ضروری حیات پس از مرگ مزین سازند. یونانیان باستان اطمینان داشتند که امید در جعب پاندورا که حاوی بدبختی‌های زمینی است باقی مانده‌است. در سنت یهودی‌- مسیحی، از دیرباز امید به دلیل قدرت‌های خاص خود مورد قبول بوده است. پولس قدیس امید را هم‌ردیف ایمان و عشق قرار داد. “درحال حاضر به‌طور مبهمی در آینه می‌بینیم، اما لحظه‌ای دیگر رو در رو… بنابراین ایمان، امید، عشق، این سه، پابرجا می‌مانند.” اگر انجیل را از ابتدا تا به انتها بخوانید، درمی یابید که کلم امید افزون بر ۱۸۰ بار یا تقریبا در هر ۷ صفحه یک‌بار تکرار شده‌است. اما، مسیحیان، تنها کسانی نیستند که امید حافظ آنها بوده است. بودایی‌ها، هندوها، یهودیان و پیروان محمد (ص)، پیروان ایفا (

Ifa

) در آفریقا، بومیان آمریکا و استرالیا “نور معنوی” خود را از نظام های باور امیدمحور اخذ می کنند.

متفکران هر عصر از ارسطو تا مارسل امید را گرامی داشته‌اند. اندیشمندان معنوی و نیز همچنین ملحدترین فیلسوفان و دانشمندان به توصی امید پرداخته اند. شفاگران با هر نوع روش شفابخشی امید را تجویز کرده‌اند. از نظر محققان امروزی مانند اریکسون، فرانک و مارسل یاوری بزرگ تر از امید وجود ندارد. اریکسون (۱۹۵۰) امید را اولین فضیلت کودکی و یأس را بزرگ ترین چالش دوران پیری توصیف کرد. ۲۵ سال روان‌درمان‌گری جروم فرانک (۱۹۶۸) که در جستجوی عامل درمانی مشترکی سپری شده بود به امید منتهی شد. مارسل (۱۹۶۲) بر این باور بود که افراد در حال احتضاری که امید خود را از دست نمی‌دهند، “در عمق وجود خود… به رهایی و نیرویی آرامش بخش دست ‌می‌یابند.”

بیش از یک دهه است که اسنایدر (۲۰۰۴، ۱۹۹۱) رویکردی “امید محور” را در کارکرد روان شناسان مثبت‌ ترویج داده است. وایلانت (۲۰۰۲) استدلال کرد که امید، به‌ویژه امیدی که طبیعت معنوی داشته باشد، عنصری ضروری برای داشتن دوران “کهنسالی خوب” است. کار (۲۰۰۴) “امید و خوش‌بینی” را در میان مهم ترین هیجانات زیربنایی “بهروزی درونی” جای می دهد.

هنگام مواجهه با تنش و مصیبت امید اهمیت ویژه‌ای می‌یابد. یکی از ابتدایی ترین تعاریف امید در فرهنگ لغت انگلیسی آکسفورد این است: “جزیره‌ای امن در برهوت”. ویلیام کوپر، شاعر قرن هجدهم، آن را این‌گونه توصیف می‌کند: “لنگری مطمئن و استوار، (که) کشتی مسیحیان را محکم نگاه می‌دارد و توفان را ناچیز می‌شمارد.” در اصطلاحات روانشناسی، امید را می‌توان تا حدی گرایش ادراکی مثبتی تعریف کرد که کشف و حفظ پیامدهای مطلوب را در آینده تسهیل می‌کند. [شلومو برزنیتز (۱۹۸۶)، محقق در زمین تنش، تحت عنوان “نقش امید” به این موضوع اشاره می‌کند] شواهد عمل محافظتی امید در آینده، حاصل کار جیمز آوریل (۱۹۹۰) روانشناس است که با کمک روش‌های غیررسمی گوناگون”تحلیل عاملی” “استعاره‌های مربوط به امید” را برگزید. این فرآیند متضمن غربال‌کردن هزاران نقل‌قول و ضرب‌المثل برجسته و نیز اصطلاحات روزمره دربار امید بود. تلاش او این بود که هست پدیدارشناسان امید روشن شود. آوریل، در سازگاری با مشاهدات پیشین، دریافت که عمومی ترین تجرب امید افراد به صورت “پل‌زدن” (به مکانی بهتر) و نیز همچنین برخورداری از “ناحیه‌ای حفاظت‌شده” است.

طبیعت امید

امید بیش از همه هیجانی ساخت دست اجتماع تلقی می‌شود. بر اساس رویکرد آوریل (۱۹۹۷) به نظریه‌پردازی، امید نظامی چند سطحی متصور می‌شود که در درج اول با اصول سازمان‌دهی اجتماعی پدید می‌آید. برای به دست‌آوردن طیف افکار، احساسات و رفتارهای مربوط به امید، مفروض گرفتن پنج سطح ضروری است (جدول زیر را مشاهده کنید).

امید به عنوان نظامی با سطوح چندگانه

سطح ۱: انگیزه‌های امید

بنیان امید در اولین مرتب خود متشکل از نظام‌های انگیزشی زیستیِ مرتبط با تبحر، دل‌بستگی و بقاست. آنها نقش اصلی ژنتیکی برای امیدند که از بدو تولد وجود دارند. انتظار برای فردایی بهتر، جستجوی پیوندی همیشگی و یافتن پناهگاهی امن همه جزء طبیعت انسان است. این مؤلفه ها انگیزه‌هایی پیچیده‌اند و مانند بیشتر رفتارهای انسان در نواحی متعددی از مغز به وجود می آیند. درعین‌حال، شواهد چشم گیری مبنی بر وجود شبکه‌های عصبی مشخصی وجود دارد که اساساً برای حمایت از نظام‌های انگیزشی خاص طراحی شده‌اند. از آن جهت که بحث جامع دربار این عناصر فراتر از این مقاله است، می‌توان به مروری کوتاه بسنده کرد.

زیرساخت تبحر شامل قسمت قدامی (قو ابتکار و برنامه‌ریزی) و هیپوکامپ۷ (حافظه مربوط به هدف) و نیز تشکیلات مشبک۸ (برانگیختگی عمومی) و انواع گوناگونی از ناقلین عصبی۹ تحریک‌کننده (برانگیختگی اختصاصی) است. نظام دلبستگی سهمی اساسی را در شبکه‌ای واقع در ناحی قدامی چپ مغز دارد که تشخیص حالات چهره و آهنگ گفتار هیجانی۱۰ دیگران را تسهیل می‌کند. سایر عناصر شامل هورمون اکسی‌توسین۱۱ است که به دلیل نقش‌داشتن در گسترش رفتارهای اجتماعی مانند آشیان‌سازی، محافظت از کوچک ترها و پذیرابودن، ماد شیمیایی نوازش لقب گرفته است. مؤلفه‌های بقا شامل سیستم ایمنی پیچیده‌ و نیز واکنش‌های غیرارادی برای اجتناب از خطرات ناگهانی است. اجزای بادامه یا آمیگدال۱۲ با تسهیل تشخیص محرک‌های زیان‌بخش زیرساختی را برای ترس و اضطراب فراهم می‌کنند. پاسخ‌های زمان تنش تضمین می‌کنند که در برخوردهای تنشی کوتاه مدت فعالیت ناقلین عصبی افزایش یابند و همچنین منبعی ذخیره برای آزادسازی هورمون در زمان درگیری‌های طولانی‌مدت وجود داشته باشد. برای آرام‌نمودن موجود زنده در طی کشمکش‌های زیان‌بخش و ممانعت از هوشیاری و ترس بیش از حد، گاما آمینو بوتیریک اسید۱۳ (

GABA

) ترشح می‌شود و با ایجاد وضعیتی آرام‌بخش، رنج کاهش می‌یابد.

سطح ۲: استعدادهای طبیعی و حمایت‌ها

انگیزه‌های زیربنایی امید تضمین کنند ایجاد زمینه برای رشد بیشتر انسان در رابطه با دل‌بستگی، تبحر و بقا هستند. برخی افراد کمابیش این قابلیت‌ها را دارند. اما علی رغم این استعدادهای طبیعی، آنها برای درک استعداد بالقو خود در دستیابی به هدف، رابط صمیمانه و سامان‌دادن خود نیازمند راهنمایی و حمایت هستند. خانواده، فرهنگ و باورهای معنوی همه نقش بسیار مهمی را در این روند ایفا می‌کنند.

تبحر نیازمند اراده و دستی هدایتگر است. در جهان غرب به نیاز برای دور شاگردی رسمی و ارشاد معنوی توجه بسیار کمی شده است. در مقابل، پیروان مذهب هندو در جستجوی راهنمای روحانی شخصی هستند تا از موفقیت خود هم در قلمرو مادی و هم معنوی اطمینان حاصل کنند. به همین ترتیب، ایفاهای آفریقا معتقد به برگزاری مجموعه مراسم مفصلی برای بلوغ هستند. نوجوانان در مراسمی شرکت می‌کنند که به‌طور نمادین با والدین خود رشته‌های الفت و محبت ایجاد می‌کنند و از آنها جدا می‌شوند. این مراسم با آزمون شجاعت، رهنمودهایی از بزرگان قبیله و بالاخره آشنایی با روش‌های یاری‌گرفتن از نیروهای مختلف طبیعت دنبال می‌شود.

دلبستگی مرتبط با امید از اعتماد و صداقت ناشی می‌شود. این دو ابزار رشد معنوی درهم تنیده شده اند و لازم و ملزوم هم هستند. بدون صداقت، راه اعتماد بسته است. فقدان اعتماد مانع صداقت می‌شود. گابریل مارسل، فیلسوف وجودگرا، نوشت که صداقت “به امید اجازه گستردن می‌دهد” که “میوه‌ها و نشانه‌های” اعتماد و پذیرش بیشتری را به همراه دارد. با وجود ‌آنکه به‌ نظر می‌رسد انسان زمین صداقت و اعتماد را دارد، کیفیت توجه و مراقبتی که در اوایل زندگی دریافت می‌کند عاملی اصلی در تداوم رشد این قابلیت‌هاست.

توانایی بقا نیز از اوایل زندگی وجود دارد. یکی از اولین واکنش هایی که نوزاد انسان توانایی بروز آن را دارد نشان‌دادن انزجار در صورت مواجهه با طعمی ترش یا بویی متعفن است. اگر چیزی شیرین برای مزه‌کردن به آنها بدهید، لبخند می‌زنند. ، نوزاد انسان از بدو تولد دارای ۷۰ عکس‌العمل طبیعی است، مانند عکس‌العمل مکیدن که او را قادر به تغذیه می‌کند و عکس‌العمل‌های از جاپریدن و درجا گام برداشتن. کودک طبیعی، در حدود ۶ ماهگی، هنگام احساس صدمه و ترس در حضور خطر ناراحتی خود را نشان می‌دهد. انسان نیز مانند تمام حیوانات اجتماعی، با عضویت در گروه از مصونیت بیشتری برخوردار می‌شود.

انسان افزون بر خود و جامعه، از طریق باورهای مذهبی و معنوی نیز در جستجوی امید بوده است. این باورها و تمرینات معنوی مراتب مختلفی از امید را ایجاد می‌کنند که بر تبحر، دلبستگی یا بقا تکیه دارد و بازتاب تنوع انگیزشی چشمگیری ‌است. برای مثال، هندوها با دستیابی به “آتمن۱۴ درونی” به توانمندی معنوی می‌رسند. ناواهو۱۵ و لاکوتا۱۶ با رسوم قبیله‌ای و میراثی مشترک به هم پیوند خورده‌‌اند. بوداییان رستگاری را در نوید حیات پس از مرگ می‌یابند که عاری از رنج و آرزوست.

سطح ۳: ویژگی‌های امید (” هست امیدبخش”)

“هست امیدبخش” متشکل از سه دسته ویژگی‌ شخصیتی‌است. دست اول از عناصر تبحر و دل‌بستگی ساخته شده و شامل امیدطلبی، اعتماد مرتبط با هدف و قدرت متمرکزند. “امیدطلبی” بنیادی‌تر از قدرت‌طلبی (نیچه) یا لذت‌طلبی (فروید) است. در این باب چند ایده توسط معتقدین به اصالت وجود و انسان‌گراها ارائه شده است مانند تصور مازلو دربار تجربیات اوج و تأکید اریکسون بر “من همانم که اراده می‌کنم”. امیدطلبی دربردارند “نگرش رشد محوری‌” که کارل راجرز و آنتونی سوتیچ (۱۹۶۹) دربار آن سخن گفته‌اند و نیز تأکید مارسل بر آمادگی، صداقت و دردسترس بودن است. امیدطلبی همچنین با تعریف کلینگر (۱۹۷۷) از زندگی معنادار در ارتباط است. زندگی معناداری که در چهارچوب ارتباط هدفمند با این جهان قرار دارد.

اعتماد مرتبط با هدف بر خود و دیگران استوار است. در غرب معمولا بیشتر در مسائل مرتبط با هدف، فرد با اعتماد به خود پیش می رود حال آنکه در شرق بیشتر تکیه بر حمایت بیرونی‌است. برای مثال، هندوها اعتماد فوق‌العاده‌ای به گوروها دارند. در زبان سانسکریت کلم “گورو” هم به معنی “معلم” و هم به معنی “سنگین” است. معنی دوم نمایانگر “درج” اهمیتی ‌است که هندوها برای راهنمایان معنوی خود قائل هستند.

امید از تبحر در “موضع میانه۱۷″، یعنی تجرب تقسیم قدرت و نظارت استنتاج می شود که از پیوندی ژرف با نیرو یا وجودی بزرگ تر (هم با ماهیتی معنوی و هم غیرمعنوی) پدیدار می‌شود. به بیانی دیگر، نگرشی امیدبخش از دوگانگی سنتی نظارت درونی درمقابل نظارت بیرونی فراتر می‌رود. پیامدهای مبتنی بر امید حاصل روابط توانمند کننده اند.

مفهوم قدرت متمرکز هزاران سال است که در روان انسان ماندگار شده است. سوفوکل نوشت، “ملکوت به انسانی که فعلی انجام ندهد کمکی نمی‌کند.” قدیس پولس نیز اظهار کرد، “به واسط مسیح که به من نیرو می‌بخشد قادر به انجام هر کاری هستم.” در شرق، “گفتارهای حکیمانه” ای از راهبان تبتی وجود دارد که برای مدت‌های طولانی بصیرت پیروان را به همراه داشته‌است: “انسان… با اتکا به بزرگان، می‌تواند شکوفا شود؛ قطر آب ناچیز است، اما اگر به دریاچه بپیوندد آیا خشک خواهد شد؟” نیایشی در قرآن به درگاه خداوند استغاثه می‌کند که، “پشتم را به او محکم کن۱۸ و او را در کار من شریک گردان۱۹”. ویلیام جیمز (۱۹۶۱) تأثیر “امر برتر۲۰” را در تجارب دینی مورد بحث قرار داد، حس پیوند با نیرویی ماورایی که هم زمان به عنوان جزئی از خود احساس می‌شود. پل پرویسر (

Paul Pruyser

) روانشناس، و همچنین ویلیام لینچ (

William Lynch

) فیلسوف، به نحوی ثمربخش استدلال کردند که این حس نظارت باواسطه یا تقسیم‌شده، وجه تمایز میان “امید” (با معنویت بیشتر) و “خوش‌بینی” (با خودمحوری بیشتر) است.

دست دوم ویژگی‌های امید از انگیز دلبستگی استنتاج می‌شود. داشتن اعتماد در روابط، مبتنی بر صداقت و شفاف‌سازی و همچنین شناخت کامل و قدرانی ‌است. افراد امیدوار به در دسترس‌بودنِ فردی ارزشمند یا موجودی متعال اطمینان دارند. آنها به رویه‌ای صادقانه نسبت به هدف مورد اعتماد معتقدند و می‌کوشند که بیش از پیش به سطوح عمیق‌تر شناخت دست یابند. پاداش آنها داشتن پشتیبانی همیشگی‌است، مانند “شبان” مسیحیان، “خدای درونی” هندوها یا “روح هدایت‌گر” بومیان آمریکا.