پاورپوینت کامل تفریحات عمومی ۶۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تفریحات عمومی ۶۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تفریحات عمومی ۶۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تفریحات عمومی ۶۰ اسلاید در PowerPoint :

در این قسمت به موضوع پاورپوینت کامل تفریحات عمومی ۶۰ اسلاید در PowerPoint پرداخته می شود که لازم است ابتدا در مورد حیطه آن توضیحاتی ارایه گردد. اگرچه سایر آیین هایی که در این مجال به آنها پرداخته می‏شود به نوعی همه پاورپوینت کامل تفریحات عمومی ۶۰ اسلاید در PowerPoint هستند حال چه در فضای شاد برگزار شوند و چه به مناسبت های غمگینانه ای باشند اما در اینجا غرض از پاورپوینت کامل تفریحات عمومی ۶۰ اسلاید در PowerPoint گردهمایی های جمعی مردم در میادین شهر با حضور یا بدون حضور شاه و درباریان است که به مناسبت های خاص و مواردی که در آن مقطع زمانی رخ می داده اند برپا می شده است.

در این قسمت به موضوع پاورپوینت کامل تفریحات عمومی ۶۰ اسلاید در PowerPoint پرداخته می شود که لازم است ابتدا در مورد حیطه آن توضیحاتی ارایه گردد. اگرچه سایر آیین هایی که در این مجال به آنها پرداخته می‏شود به نوعی همه پاورپوینت کامل تفریحات عمومی ۶۰ اسلاید در PowerPoint هستند حال چه در فضای شاد برگزار شوند و چه به مناسبت های غمگینانه ای باشند اما در اینجا غرض از پاورپوینت کامل تفریحات عمومی ۶۰ اسلاید در PowerPoint گردهمایی های جمعی مردم در میادین شهر با حضور یا بدون حضور شاه و درباریان است که به مناسبت های خاص و مواردی که در آن مقطع زمانی رخ می داده اند برپا می شده است. گاه نیز صرفا با هوس شاه برای سرگرم شدن، بساط جشن و بازی عمومی چیده و عموم مردم می توانسته اند بدون محدودیت و با میل خود در آن شرکت جویند. نمایش جنگ حیوانات اعم از گاو یا قوچ یا خروس، گرگ بازی، چوگان و قبق اندازی، رقص و ساز و آواز، نمایش های آکروباتیک، شعبده بازی و… در این مجموعه مورد بررسی قرار می گیرند.

این طور گزارش شده که بازهم این شاه عباس اول بوده که بانی برپایی چنین برنامه هایی به صورت چنین گسترده و عمومی بوده و پس از وی نیز چون رسمی پذیرفته، همچنان دنبال شده و ادامه یافته است. هرچند موضوعی مانند جنگ انداختن حیوانات و گرگ بازی از تفریحات دیرین مردم ایران بوده است و اختصاص به دوران صفویه ندارد اما تردیدی نیست که در این دوره با حمایتها و تشویق های سردمداران به صورت گسترده و هیجان انگیزی دنبال شده و در فواصل زمانی کوتاهتری مرتبا تکرار شده است. گفته می‏شود شاه‏عباس‏اول هر وقت از لشکرکشی و جنگ و مملکت داری فراغتی می یافته، دل را به تفریحات گوناگون خوش می‏کرده است. چراغان و آتشبازی، شکار و چوگان بازی و قپق اندازی را بسیار دوست داشته و تماشای جنگ گاو و قوچ و شتر و گرگ بازی و جنگ شاهین و عقاب و حقه بازی و بندبازی از جمله تفریحات او بوده است(فلسفی ج۱، ۱۳۹۱: ۳۷۸). در سفرنامه برادران شرلی ذکر شده است که چگونه شاه عباس پیروزی‌های خود را در قزوین جشن گرفته اعضای هیات سیاسی ایشان را که در خانه بسیار مجلل و مناسبی سکونت داشتند برای حضور در جشنی که از سوی مردم در میدان سعادت آباد ترتیب یافته بود دعوت کرده است. شاه بر تختی که بر یک بلندی قرار داشت جلوس کرد در حالی که تمام امیران در سه طرف او ایستاده بودند. پس از عبور نقاره‌چیان از برابر شاه، ارکستر بزرگی مرکب از تارزنان کمانچه زان، نوازندگان سنتور و دایره و دنبک به اجرای برنامه پرداختند و رقاصان و رقاصه‌ها رقص‌های زیبایی اجرا کردند. بر سراسر دیوارهای میدان قالی‌های نفیس و پارچه‌های گرانبها آویخته شده بود و هزاران چراغ و مشعل فروزان منظره‌ای بدیع و شگفت‌انگیز آفریده بود. پس از انجام این مراسم شاه عباس مهمانان خود را به گردش در خیابان‌ها و بازارهای شهر برد. … نوازندگان و رامشگران بر سر هر چهارراهی به اجرای برنامه‌های شادی بخش برای مردم می‌پرداختند… در سر هر چهار راه برنامه ویژه‌ای اجرا می‌شد. در یک نقطه پهلوانان شهر که تا نیمه بدن لخت بودند کشتی می‌گرفتند، در نقطه‌ای دیگر جنگ شترها بر پا بود و جای دیگر شعبده‌بازان به سرگرم کردن مردم مشغول بودند و در همه جا صدای موسیقی به گوش می‌رسید و رقاصان و آوازه خوانان هنرنمایی می‌کردند. این جشن و سرور ۸ روز به طول انجامید(شرلی،۱۳۴۹: ۶۶).

جنگ انداختن حیوانات

در سفرنامه «فیگوئرا» جنگ انداختن حیوانات که به دستور شاه عباس و برای سرگرم شدن سفرا برپا شد، شرح داده شده و به حضور انبوه مردم از مرد و زن در این نمایش عظیم هم اشاره شده است. این نمایش عمومی که با شرکت شاه برگزار شد، از شکوه و جلال بیشتری نسبت به نمایش های معمولی برخوردار و با چراغانی های زیبا همراه بوده است: «دو روز بعد شاه ابراز علاقه کرد که شب هنگام تفریح و سرگرمی دیگری در میدان برای سفرا ترتیب دهد. بدین جهت در همه دکان‌ها و حجره‌های فوقانی چراغ افروختند تا میدان کاملا روشن باشد … همه سفرا را دعوت کرده بودند … همچنین گروه بی شماری از مردم برای تماشای جشن گرد آمده بودند چنانکه میدان با همه بزرگی، گنجایش همه تماشاگران را نداشت. به محض آنکه شاه از کاخش خارج شد جنگ حیوانات آغاز گشت… در این موقع قوچ‌ها را که از هر طرف بر سر آنها شرط بندی می‌شد رها کردند … بعد گاوها وارد صحنه شدند و آویزش آنها گرم و طولانی شد … گاهی گاوی با فراریان روبرو می‌شد و پیادگان را زیر دست و پا می‌انداخت … خود شاه هم که گاه دچار چنین خطری می‌شد و ناگریز از فرار از میدان می‌شد… قسمت بزرگی از شب را در این تفریح پر هیاهو و بی‌نظم گذراندیم»(فیگوئرا، ۱۳۶۳: ۳۵۸). وی در قسمت دیگری از سفرنامه و در عبور از کاشان باردیگر به نمایش جنگ حیوانات این بار در شهرکوچک کاشان اشاره می کند با همان کم و کیف و هیجان و خشونت برگزار می شده است: « با این که این نوع گاوبازی و مسابقه (جنگ حیوانات) در همه ایالات ایران رایج است در کاشان از همه جا رایج‌تر و در حقیقت تفریح مخصوص اهالی این شهر است. چنان که بین مردم شهر کسانی هستند که از فرط علاقه بدین مسابقات همه ایالات ایران را برای یافتن گاوهایی شایسته این کار زیر پا می‌گذارند و بدین وسیله کسب افتخار می‌کنند. چون اساسا دسته‌بندی و گروه گرایی به خصوص در شهرهای بزرگ بین مردان رایج است غالبا نه تنها در کارهای مهم که در آنها مساله دفاع از شرف و اعتبار مطرح شد، بلکه برای امور پوچ و بی‌اهمیت از جمله در تفریحات و مسابقات نیز که در هر حال یک طرف غالب و طرف دیگر مغلوب خواهد بود دسته بندی می‌کنند. … در کاشان مردم به دو دسته تقسیم می‌شوند و هر دسته از گاوی طرفداری می‌کنند همین ابراز احساسات در مبارزه قوچ‌ها نیز ابراز شد اما نه با چنین حرارت و خشمی زیرا در مسابقه گاوها غالبا و به طور جدی جنگ و نزاع بین افراد دو طرف آغاز می‌گردد و بسیاری از تماشاگران با سرهای شکسته از میدان مسابقه خارج می‌شوند و آنچه بیشتر آنها را خشمگین می‌کند و به نزاع می‌کشاند این است که بیشتر اوقات پیروزی مشکوک و نامعین است… افرادی از طرفین نزاع را با مشت و لگد آغاز می‌کنند و هواخواهان هر طرف به پشتیبانی بر می‌خیزند و سرانجام ضربات چوب با چنان حرارتی آغاز می‌گردد که قدرت حکام و کوشش صاحب منصبان و سربازان برای جدا کردن آنها چاره‌گر نیست»(همان: ۲۴۲). وی یادآور می شود که زن‌ها نیز در این جدال شرکت می‌کنند اما چون از میدان مسابقه دورند یکدیگر را مضروب نمی‌سازند و در عوض گروه مورد علاقه خود را بر حسب پیروزی یا شکست با فریادهای حاکی از شادی یا اندوه یاری می‌کنند و حتی اطفال نیز وارد معرکه می‌شوند(همان: ۲۴۳).

«آدام اولئاروس» در سفرنامه خود از جشن عمومی که داروغه قزوین برای هیات آلمانی ترتیب داده یاد می کند که جنگ انداختن حیوانات یکی از برنامه های ویژه این نمایش عمومی بوده است: « بعد از این نمایش، دو قوچ قوی با شاخ های پیچیده بزرگ را به هم انداختند که با شدت هرچه تمام تر به روی هم می پریدند و به یکدیگر کله و شاخ می زدند. سپس دو پرنده بزرگ و رنگارنگ را که بزرگ تر از طوطی و هرکدام در قفسی مخصوص زندانی بودند به صحنه آوردند و آنها را با یکدیگر درگیر کردند…» (آدام اولئاروس،۱۳۸۵: ۱۵۷)

«شاردن» و «تاورنیه» نمایش جنگ حیوانات را در خلال باردادن سفیران از سوی شاه و مراسم تقدیم هدایای ایشان به شاه گزارش نموده اند. «تاورنیه» ذکر می کند که شاه پس از انجام بازی قبق اندازی بر جایگاه خود نشسته به تماشای جنگ فیلان و شیران و گاوان و قوچان پرداخته است(تاورنیه،۱۳۸۹: ۲۳۹). «شاردن» هم ضمن توصیف میدان نقش جهان که چگونه برای مراسم تماشای تقدیم هدایای سفیران آماده شده است به موضوع جنگ انداختن حیوانات اشاره کرده است. مورد متفاوت در گزارش شاردن جنگ انداختن شیربا گاو بستهشده است که احتمالا صحنه خونین تری بوده است: « دیری نگذشت کشتی‌گیران، جنگندگان با جانوران وحشی و شمشیربازان به میدان درآوردند… سبب این که رها نمی‌کنند تا گاو نر با شیر بجنگد و از خود دفاع کند این است که شیر نشان پادشاهان ایران است و اخترگران و پیشگویان و خرافه‏پردازان می‌گویند که اگر شیر در حمله نخست گاو را نکشد نامبارک و بد شگون است» (شاردن ج۲ ،۱۳۷۲ :۶۴۲).

گرگ بازی

گرگ بازی را اکثرا مشاهده گران تفریح محبوب مردم ایران برشمرده اند. اینکه گرگی درنده را در میان جمعیتی رها کنند تا با فریادهاو فرارهای خود حیوان را گیج کنند و خود از چنگ او بگریزند وهیجان داشته باشند. «جوزف باربارو» از جمله ونیزیان نویسنده سفرنامه که در ابتدای صفویه در ایران حضور داشته است هم این بازی را ذکر کرده است و آن را تفریح هر جمعه مردم دانسته است: «… در آنجا سه سوار دیدم و بیش از دو برابر این عده پیاده … چند گرگ که به پاهایشان ریسمان بسته بودند به میدان آوردند و آنها را