پاورپوینت کامل سوژه مدرن از دل منابع ۷۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل سوژه مدرن از دل منابع ۷۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل سوژه مدرن از دل منابع ۷۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل سوژه مدرن از دل منابع ۷۹ اسلاید در PowerPoint :

به نظر می‎‎رسد برای فهم بهتر بنیادی‎‎ترین مفهوم فلسف معاصر، یعنی «سوژه»، نیاز به دسته‎‎بندی و تبیین اولویت منابعی است که مراجعه به آن‎‎ها از پراکندگی ذهن خواننده ممانعت به عمل آورد.

تحلیل سیر تحول سوژ مدرن

به نظر می

‎‎

رسد برای فهم بهتر بنیادی

‎‎

ترین مفهوم فلسف معاصر، یعنی «سوژه»، نیاز به دسته

‎‎

بندی و تبیین اولویت منابعی است که مراجعه به آن

‎‎

ها از پراکندگی ذهن خواننده ممانعت به عمل آورد. سوژه علی

‎‎

رغم اهمیت فراوان هنوز واژه

‎‎

ای تعریف

‎‎

نشده و همراه با ابهام در مطالعات فلسفی ایران است. سوژه مفهومی سهل و ممتنع است که همواره روی سهل آن در برابر دیدگان علاقه‌مندان به فلسفه قرار گرفته است. در این پژوهش سعی بر این بوده است تا با توجه به جنبه

‎‎

های گوناگون این مفهوم تا آنجا که ممکن است از آن ابهام

‎‎

زدایی گردد.

در میان انبوه منابعی که دربار فلسف معاصر و بیشتر از راه ترجمه در دسترس علاقه‌مندان به فلسفه است، در این مقاله منابعی مورد نظر نویسنده بوده است که از زاویه

‎‎

های گوناگون فرهنگ جهانی امروز را محل تتبع قرار داده باشد؛ ازجمله این نقطه

‎‎

نظرها، دیدگاه

‎‎

چپ

‎‎

گرایانه در برابر مدرنیسم غربی، دیدگاه فلسف سیاسی، دیدگاه فلسف اجتماعی و دیدگاه فلسف ادبیات است. انتخاب منابع در راستای هدف پژوهش، تحلیل سوژ مدرن بوده و ازاین‌جهت بسیاری دیگر از نوشته

‎‎

های فلسفی در این تحقیق وارد نشده است. شیو پژوهش توصیفی-انتقادی است و با روش جمع

‎‎

آوری کتابخانه

‎‎

ای اطلاعات لازم گردآوری شده است.

سوژه

‎‎

سوژه با تأمل شروع می

‎‎

شود. فلسف تأملی که با دکارت آغاز شده، شناخت «من» (

ego

) را مبنای انسان

‎‎

شناسی خود قرار داده است و همین عطف توجه از انسان

‎‎

شناسی به «من

‎‎

شناسی»، سوژه را در کانون اهمیت فلسف معاصر قرار داده است. استفاده از واژ «سوژه» در معنای موضوع و محل تفکر یا چیزی که دربار آن گفت‌وگو می

‎‎

شود قدمتی دیرین دارد. اما «کاربرد فلسفی مدرن کلم سوژه به

‎‎

مثاب سوژ آگاه یا متفکر به

‎‎

منزل خود یا من، یا همان چیزی که بازنمودها بر آن حمل می

‎‎

شوند یا به آن نسبت داده می

‎‎

شوند، در اواخر ۱۷۹۶ برای اولین بار در زبان انگلیسی ظاهر شد» (کریچلی، ۱۳۹۱: ۱۴). بنابراین منظور از اصطلاح سوژه عموماً همان «سوژ مدرن» است. استفاده از این واژه برای تحلیل ادبیات پیشامدرن، استفاده

‎‎

ای توسعی است و با حفظ خصوصیت

‎‎

های مدرن این عبارت صورت می

‎‎

گیرد. همواره «سوژه همان فرد آگاه است؛ یعنی هستی خودمختار و پایداری که جوهر خویشتن خویش است و مستقل و سرچشم واقعی کنش و معنا» (هال، ۱۳۹۳: ۱۰۶). سوژ مدرن فاعل شناسنده و قائم به ذات خویش است. سوژ پسامدرن نیز همین سوژه است که پاره

‎‎

ای ویژگی

‎‎

هایش از دست رفته یا دچار استحاله شده است.

ماهیت

‎‎

گرایی جدید

«ماهیت» سوژ مدرن برای وی مسئله است. در مقابل واقع

‎‎

گرایی و عینیت

‎‎

گرایی متناظر با آن، مدرنیسم بر ذهنیت تأکید دارد و شناخت را حاصل از همان آگاهی

‎‎

ای می

‎‎

داند که در ذهن شکل می

‎‎

گیرد. این آگاهی

‎‎

های ذهنی به شکلی بازنمودی سوبژکتیویت سوژه را شکل می

‎‎

دهد؛ در نتیجه من

‎‎

شناسی مدرن، هویت انسان را به مجموع این بازنمودها تقلیل می

‎‎

دهد: «من تنها می

‎‎

توانم کثرت بازنمودهایی را که متعلق به من هستند به فهم درآورم، به‌طوری‌که من می

‎‎

اندیشم با تمام بازنمودهای من همراه است» (کریچلی، ۱۳۹۱: ۱۸). این بدین معنا نیست که سوژه متشکل از ذهنیت

‎‎

های بازنمودی خود است، چنین سوژه

‎‎

ای که صرفاً متشکل از ذهنیت

‎‎

های ثابت و تجریدی از خود باشد، مورد بحث علم روان

‎‎

شناسی است و با سوژ فلسف مدرن متفاوت است: «سوژ روان

‎‎

شناسی متشکل از هم رخدادهای ذهنی و طبیعی زندگی روانی یک فرد خاص؛ اما منِ استعلایی ذهنیتی است که ساختارهای اساسی، ثابت و عام آگاهی و محتوای آن را می

‎‎

فهمد و در آن می

‎‎

اندیشد» (مکاریک، ۱۳۸۸: ۱۹۰).

منِ استعلایی یا سوژ استعلایی، یعنی سوژه

‎‎

ای که در ویژگی

‎‎

های ذهنی خود می

‎‎

اندیشد و صرفاً آن

‎‎

ها را درون خود ندارد، سوژه

‎‎

ای است که همِّ ماهیت خود را دارد. توجه به سوژ استعلایی در پدیدارشناسی هوسرل به اوج خود رسیده است. می

‎‎

توان چنین سوژه

‎‎

ای را در معنای خاص کلم «مدرن» دانست. بازنمایی ذهنی در مقابل نمود عینی در توصیفی پدیدارشناسانه به

‎‎

خوبی قابل فهم است. «جهان به‌طورکلی در یک نگرش پدیدار

‎‎

شناسانه، نه به

‎‎

عنوان واقعیت بلکه به

‎‎

عنوان پدید واقعیت مورد پذیرش است» (

Husserl,

۱۹۶۰

:

۳۲).

بررسی سیر مفاهیمی که از آغاز فلسف معاصر غرب بنیادهای این فلسفه به

‎‎

خصوص مبانی نظری سوژه را به دست می

‎‎

دهد، بسیار حائز اهمیت است. آتکینز در کتاب «خود و ذهنیت» (۲۰۰۵,

Atkinz

) مفاهیمی چون هویت، خودآگاهی، اخلاقیات، شخص، خود، اگو، جنسیت و … را از نقطه‌نظر فیلسوفان بزرگ معاصر غرب توضیح داده است. این کتاب شامل دسته

‎‎

بندی

‎‎

هایی است که به‌صورت دوره

‎‎

های تاریخی از فلسفه به دست داده و ازاین‌جهت هم از تداخل مفاهیم ممانعت به عمل آورده؛ هم سیر کلی تحول فلسف معاصر را در دوره

‎‎

های فلسف مدرن متقدم، فلسف مدرن متأخر، پدیدارشناسی و اگزیستانسیالیسم، فلسف آنالیتیک، پساساخت

‎‎

گرایی و نیز در حوز فمینیسم پیش روی خواننده نهاده است.

از معرفت

‎‎

شناسی به وجودشناسی

تعارض میان معرفت

‎‎

شناسی و هستی

‎‎

شناسی را می

‎‎

توان با تباین پدیدارشناسی سوبژکتیو و هرمنوتیک تبیین کرد. معرفت

‎‎

شناسی به معنای تلاش برای درک ماهیت انسان و اشیا است. پدیدارشناسی سوبژکتیو (هوسرلی) را می

‎‎

توان نوعی ماهیت

‎‎

گرایی جدید دانست. از نخستین افرادی که بنیادهای این ماهیت

‎‎

گرایی را مورد تردید جدی قرار داد، هایدگر است. وی مسئل اصلی فلسفه را تلاش برای کشف هستی موجودات می

‎‎

دانست نه ماهیت آن

‎‎

ها. پس از هایدگر، گادامر بحث پیرامون هرمنوتیک فلسفی را پی گرفت. در نظری گادامر، «افق فهم» جایگزین بیناذهنیت در پدیدارشناسی سوبژکتیو شد (لان، ۱۳۹۱: ۱۰۴). در این نظریه، افق فهم هر سوژه از دیگری مستقل است و فهم هرمنوتیک در مناطق مشترک این افق

‎‎

ها امکان

‎‎

پذیر است؛ درحالی‌که در زیست

‎‎

جهان هوسرلی، شکل

‎‎

گیری سوژه منوط به شکل

‎‎

گیری بیناسوبژکتیویته بود؛ به این معنا که ساخت هر سوژه تحت تأثیر سوبژکتیویت دیگری انجام می

‎‎

پذیرفت و فاقد استقلال بود. پس از هایدگر و گادامر، پساساخت

‎‎

گرایان بودند که ماهیت

‎‎

گرایی مدرن را آماج حمله

‎‎

های خود قرار دادند (

Bertens,

۲۰۰۲

:

۱۱۸).

انتقاد به سوژ مدرن

با توجه به خاستگاه فلسف معاصر و سوژ مدرن و ریشه

‎‎

ای که در عصر خرد و عصر نوزایی داشت، عمد انتقادها به این فلسفه را باید متعلق به اندیشه

‎‎

های چپ

‎‎

گرایانه دانست، از مارکس و هگل تا مکتب فرانکفورت۱، آلتوسر و سپس بیشتر نظریه

‎‎

پردازان پسامدرنیسم همچون جیمسون، دریدا، لیوتار، دلوز و فوکو. در این میان، مکتب فرانکفورت نقشی پیشرو و بسیار تأثیرگذار در انتقاد از مدرنیته داشته است. یکی از مهم

‎‎

ترین آثار انتقادی خارج از حیط تأثیرگذاری مکتب فرانکفورت که در زمینه

‎‎

ا

‎‎

ی از متون ادبی تألیف یافته، کتاب «نظری رمان» (۱۹۱۷,

Lucacs

) است. این کتاب (که به فارسی هم ترجمه شده است) نخستین بار در سال ۱۹۲۰ در برلین منتشر شد. اگرچه خود لوکاچ در پیشگفتاری که بر بازنشر کتاب در ۱۹۶۳ نوشت، آن را به‌عنوان ترکیبی از اخلاق چپ

‎‎

گرایانه و شناخت

‎‎

شناسی راست

‎‎

گرایانه مردود دانست. کتاب نظری رمان تا امروز اهمیت و اعتبار خود را در آثار نظری ادبیات حفظ کرده است. نویسنده در این کتاب مدرنیته و دستاوردهای فلسفی و نظری روشنگری، هر شکل از تجربه

‎‎

گرایی و پوزیتیویسم و ازجمله فلسف تحلیلی آنگلوساکسون را بر مبنای آثاری از تولستوی، فلوبر، سروانتس، بالزاک و تعدادی دیگر از نویسندگان مورد انتقاد قرار داده است.

این کتاب به‌عنوان نوشته

‎‎

ای از یک نویسند اهل‌فلسفه بیشتر به مباحث فلسفی می

‎‎

پردازد و سعی بر این دارد تا روند پیدایش رمان را تا عهد مدرن بر پای انسان

‎‎

شناسی خاص خود در یک روند تاریخی تحلیل کند. لوکاچ خود در مقدم انتقادی

‎‎

اش بر بازنشر کتاب دربار اهمیت آن از نقطه

‎‎

نظر آغازینی بودن، نظری رمان را نخستین اثر مکتب «علوم ذهنی» می

‎‎

خواند. نویسنده کوشیده است از دریچ نگرشی چپ

‎‎

گرایانه و با تکیه بر فلسف دیالکتیکی-تاریخی هگل، مدرنیت دنیای غرب را ناشی از «مسئله‌دار بودن» انسان مدرن معرفی کند. به این سبب است که وی دو نوع اصلی رمان را از یکدیگر بازشناخته است: ایدئالیسم انتزاعی و رمانتیسم مأیوسانه. در این کتاب ادبیات عصر مدرنیته ابزاری برای اثبات مدعای نویسنده دربار ویژگی

‎‎

های روانی و رفتاری انسان مدرن است؛ موضعی در موقعیت بحرانی آغاز جنگ جهانی اول و سرخوردگی از مدرنیسم صنعتی.

از میان متفکران چپ

‎‎

گرایی که نام آن

‎‎

ها ذکر شد، لوکاچ به دلیل وابستگی حزبی اندیشه

‎‎

های رادیکال

‎‎

تری نسبت به دیگران دارد، همین عامل سبب شده تا پاره

‎‎

ای یک

‎‎

سونگری

‎‎

ها در انتقادهای وی مشهود باشد؛ ازاین‌جهت کتاب «شرایط روانی پست

‎‎

مدرن» (۲۰۰۷,

Miller

) را می

‎‎

توان اثری متعادل

‎‎

تر دانست. این کتاب با عنوان فرعی «ساختار سوژه و ضیافت افلاطون در لاکان، دریدا و فوکو» سعی در تبارشناسی و کشف نسب

‎‎

نام «خود» دارد و از این رهگذر چگونگی ساخت سوژه در طول تاریخ فرهنگی جهان را تحلیل کرده است. وی این منظور را در آثار سه تن که به‌زعم نویسنده عناصر کلیدی در اندیش پست

‎‎

مدرن فرانسه هستند (لاکان، دریدا و فوکو) جست‌وجو می

‎‎

کند. نویسنده این سه تن را رابط میان دنیای فرهنگی کلاسیک و پرسش

‎‎

های فلسف پست

‎‎

مدرن می

‎‎

داند: «این سه تن بازگردنده به جهان قدیم، نه فقط برای آزمودن اصطلاح چارلز تیلور سرچشمه

‎‎

های خود، بلکه برای پیدا کردن راه

‎‎

هایی برای تاریخی

‎‎

سازی و اصلاح آن هستند» (

Miller,

۲۰۰۷

:

۲). نسب

‎‎

نامه

‎‎

ای که میلر در این کتاب ترتیب داده است با اشاره

‎‎

ای به ادبیات کلاسیک غرب مانند «آنتیگونه»، شکل

‎‎

های مدرن از سوژه

‎‎

سازی را در آثار سه اندیشمند یادشده بررسی کرده، استعداد واسازی آن را در نظریه

‎‎

های پسامدرن پی گرفته است. این نظریه

‎‎

ها بیشتر معطوف به قدرت، میل و اصطلاحات دیگر، خارج از آنچه به‌عنوان «سوژ مدرن» مرسوم است، می

‎‎

باشد.

سوژه در این کتاب از منظر روابط اجتماعی مورد توجه قرار گرفته و حتی اثری ادبی چون «آنتیگونه» نیز در راستای کشف همین روابط اجتماعی و در بسیاری موارد، روابط اجتماعیِ سیاسی‌شده قرار گرفته است. بنابراین خودی که در این کتاب بازشناسی شده، خودی نیست که ویژگی

‎‎

های بارز آگاهی در آن مشهود باشد، بلکه خودی است که در چارچوب روابط قدرت، شیوه

‎‎

های بروز مختلفی یافته است. این تفاوت را در آرای متأخر فوکو می

‎‎

توان دید؛ «فوکو با مرکز قرار دادن قدرت در تفسیر سوژه از دو معنی کلم سوژه سخن می

‎‎

گوید: سوژه

‎‎

ای که از طریق نظارت و وابستگی مقهور دیگری است و سوژه

‎‎

ای که از طرق آگاهی یا خودشناسی دل

‎‎

بست هویت خویش است» (مصباحیان، ۱۳۸۹: ۷۰). بحث دربار روابط اجتماعی معطوف به قدرت، ناخودآگاه به مباحثی از علوم سیاسی منتهی می

‎‎

شود. متفکران چپ نقش اساسی در انتقاد از وضعیت اجتماعی مدرنیته و تبیین مبانی آن بر اساس شیوه

‎‎

های اعمال قدرت داشته

‎‎

اند.

آلتوسر از سرشناس

‎‎

ترین متفکران چپ

‎‎

گرایی است که سوژه را محصول قدرت و ایدئولوژی حاکم دانسته است؛ وی که مارکسیستی ساختارگرا محسوب می

‎‎

شود، با استفاده از اصطلاح «فراخواندن» بیان می

‎‎

کند که ایدئولوژی انسان را به سوژه شدن فرامی

‎‎

خواند. «کنش

‎‎

ها یا کارکردهای ایدئولوژی به

‎‎

گونه

‎‎

ای است که سوژه

‎‎

ها را از میان افراد به

‎‎

کار می

‎‎

گیرد (هم آن

‎‎

ها را به

‎‎

کار می

‎‎

گیرد) یا افراد را به سوژه

‎‎

ها تبدیل می