پاورپوینت کامل انقلاب اکتبر، مارکسیسم و نتیج? عملی آن بر دنیای امروز ۵۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل انقلاب اکتبر، مارکسیسم و نتیج? عملی آن بر دنیای امروز ۵۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل انقلاب اکتبر، مارکسیسم و نتیج? عملی آن بر دنیای امروز ۵۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل انقلاب اکتبر، مارکسیسم و نتیج? عملی آن بر دنیای امروز ۵۸ اسلاید در PowerPoint :

انقلاب اکتبر یکی از مهم‌ترین وقایع قرن بیستم است، شاید عظمت و وسعت آن را تنها با انقلاب کبیر فرانسه بتوان مقایسه کرد، این انقلاب تغییراتی اساسی در سراسر جهان پدید آورد. به ضرس قاطع می‌توان گفت دنیای سیاست به دو بخش قبل از انقلاب اکتبر و پس از آن تقسیم می‌شود. انقلابی ایدئولوژیک با اتکا به رهبری نخبگان و استفاده از ابزار توده دگرگونی بزرگی را رقم زد.

به بهانه صدمین سالگرد انقلاب روسیه

انقلاب اکتبر یکی از مهم‌ترین وقایع قرن بیستم است، شاید عظمت و وسعت آن را تنها با انقلاب کبیر فرانسه بتوان مقایسه کرد، این انقلاب تغییراتی اساسی در سراسر جهان پدید آورد. به ضرس قاطع می‌توان گفت دنیای سیاست به دو بخش قبل از انقلاب اکتبر و پس از آن تقسیم می‌شود. انقلابی ایدئولوژیک با اتکا به رهبری نخبگان و استفاده از ابزار توده دگرگونی بزرگی را رقم زد. در میان پارادایم‌های مختلفی که به‌وسیل آن می‌توان انقلاب اکتبر را شناخت، کمونیسم مهم‌ترین وجه آن است. کمونیسم مبتنی بر مارکسیسم، آرمان اکثریت دردکشیده در طول تاریخ بود، آرمانی که شاید به‌صورت ساختارمند بیان نمی‌شد، اما در فحوای کلمات توده قابل درک بود و هست. علی‌رغم اینکه این انقلاب به سرمنزل مقصود نرسید، اما به علت روشنگری‌ها و اهداف جسورانه‌اش سزاوار ستایش است. اگرچه امروز بسیاری از متأثرین مارکسیسم همچنان معتقدند با بازنگری، مجدداً می‌توان وجه مدرن و کاربردی این تفکر را اجرایی کرد. مارکسیست‌ها که روزگاری با صفت چپ‌گرا شناخته می‌شدند، امروز تحت لوای عنوان چپ نو، خود را سوسیال‌دموکرات معرفی می‌کنند. حتی در انتخابات اخیر آمریکا به‌عنوان رهبر دنیای سرمایه‌داری، فردی با شعارهای چپ‌گرایانه از درون حزب دموکرات سر برآورد و اتفاقاً با اقبال عمومی خوبی در میان جوانان مواجه شد؛ نمادی از امیدواری در میان جوانان تحصیل‌کرد دنیای امروز. این‌ها همه نشان‌دهند تداوم و رسوب آرمان‌های انقلاب اکتبر پس از صدسالگی است.

ساعت ۱۴:۳۵ دقیقه بعدازظهر جلس اضطراری شورای پتروگراد در سالن اصلی ساختمان اسمولنی افتتاح شد. سخنران افتتاحیه، تروتسکی، رئیس شورای پتروگراد بود؛ او سخنران بعدی را معرفی کرد: لنین!

رهبر انقلاب اکتبر سخنانش را چنین آغاز کرد: «رفقا! آن انقلاب کارگران و دهقانان که بلشویک‌ها این‌همه دربار آن سخن گفته‌اند اینک تحقق یافته است. معنای انقلاب کارگران و دهقانان چیست؟ مهم‌تر از هر معنا، حرکتی ضربتی است که ما یک حکومت شورایی به‌مثابه ارگان قدرت خودمان و بدون مشارکت سرمایه‌داران خواهیم داشت. توده‌های سرکوب‌شده قدرتشان را پس خواهند گرفت و …»

لنین با دو فرمان کلیدی تزهای مارکس را عملی کرد؛ صلح و فرمان زمین. این دو فرمان با بیانی تشکیل حکومت کارگران و دهقانان ادامه یافت. او در ادام سخنرانی‌های متعددش بین روزهای ۲۵ تا ۲۷ اکتبر ۱۹۱۷ به‌هیچ‌عنوان از واژ مارکسیسم استفاده نکرد و تنها یک بار واژ سوسیالیسم را به کار برد. شاید فرصت این را نداشت تا دربار آرمان نهایی خود یعنی جامع بی‌طبقه به‌صراحت سخن بگوید، همان جامعه‌ای که در کتاب دولت و انقلاب به تفصیل آن را بیان کرده بود.

در پس اندیش لنین عوامل زیادی دلیل استثمار و عقب‌ماندگی مردم بودند. کشیش‌ها، خاخام‌ها، ملاها، کارخانه‌داران، زمین‌داران و لیبرال‌ها هریک به دلایل معلومی باید تاوان گذشته را می‌دادند؛ این تاوان تنها با تاوان اخراج از بهشت آدم و حوا قابل قیاس است، اما شاید اوایل انقلاب زمان مناسبی برای این کار نبود؛ کاری که در آینده استالین به روشی خشونت‌بار انجام داد، خشونتی که از نگاه تروتسکی و بسیاری از رهبران انقلاب، اساس انقلاب را به انحراف برد، انحرافی عظیم که حتی امروزه نیز کمونیست‌ها و چپ‌ها را همچنان در موضع تدافعی قرار داده است. گناهی نابخشودنی که تا سال‌ها اصل و اساس تفکر مارکسیسم را خدشه‌دار کرد. صدای شکاکان همچنان بلند است. اگرچه با گذشت زمان و تحلیل تاریخی، نگاه نخبگان به آن دوران تغییر کرد، اما بیش از همه خوش‌بینی به سوسیالیسم را باید مرهون اشتباهات و ضعف‌های بنیادی سرمایه‌داری بدانیم؛ جهانی که هیچ آلترناتیوی جز سوسیالیسم ندارد. گاهی به خشونت‌های ابتدایی در دوران انقلاب اکتبر هجمه وارد می‌شود. حال باید پرسید کدام انقلاب بدون خشونت به نتیجه رسیده است؟ واژ انقلاب با خشونت عجین است. در این کارزار سؤال اصلی اینجاست: خشونت علیه چه کسانی؟

در انقلاب اکتبر خشونت امری گریزناپذیر بود. سرمایه‌داران، زمین‌داران بزرگ و کارخانه‌داران به منظور حفظ سیطر خود بر منابع طبیعی و کارگران، تمام‌قد در برابر فرامین لنین ایستادند. آیا این اقلیت ثروتمند با عطوفت و مهربانی حاضرند حقوق کارگران را بپردازند؟! آیا این قشر زالوصفت به‌آسانی حقوق اکثریت فقیر را بازمی‌گردانند؟ اینجاست که خشونت در انقلاب اکتبر توجیه می‌یابد. این توجیه نه تنها در برابر مرفهین و ثروتمندان صادق است، بلکه در مورد سایر کشورهایی که به استعمار و استثمار سایر ممالک و نیروهای کار ارزان می‌پرداختند نیز صادق بود. اگر کمی به دنیای امروز نگاه کنید متوجه می‌شوید که گویا این جملات همچنان مصداق دارد.

لنین طی چند روز پس از پیروزی انقلاب فرمان‌های متعدد دیگری نیز صادر کرد، ازجمله این فرامین، هشت ساعت کار روزانه، تحصیل رایگان کودکان، لغو امتیازهای مذهبی و قومی، حق نظارت کارگران بر تولیدات و ملی شدن بانک‌ها بود؛ آرمان‌هایی که مارکس آن‌ها را با خود به گور برد. اما زمان آن رسیده بود تا لنین انسان را با حق زیستن مجدداً آشنا کند. بسیاری از این فرامین امروزه جزء حقوق طبیعی شناخته می‌شوند. اما فراموش نکنیم پس از انقلاب صنعتی، استثمار کارگران به اوج خود رسیده بود، البته امروز همچنان با اشکال جدید این روند ادامه دارد. شاید فهم این حقوق را مدیون انقلاب اکتبر و بیش از آن مدیون تئوری‌های مارکس هستیم. عملی شدن تئوری‌های مارکس بی‌شک ارزشی برابر با اصل ایده دارد.

آرزوهای مارکس و لنین در همان ابتدای امر با مشکلات بسیاری مواجه شد. جنگ، قحطی، منازعات داخلی و جنگ‌های درون‌حزبی انرژی و درایت زیادی را طلب می‌کرد. نفر دوم انقلاب با حمایت رهبر انقلاب به‌سرعت شروع به سامان دادن امور کرد. هوش و پرکاری تروتسکی وزن قابل اتکایی برای لنین بود؛ فردی که در سال‌های بعد نماد اصلاحات شناخته می‌شد. علی‌رغم نگاه تند استالین که باعث به حاشیه راندن وی از حکومت شوروی شد، اما در دوران کم‌رنگ شدن مرزها، نفوذ او تنها محدود به شوروی سوسیالیستی نبود. بی‌شک تأثیر تروتسکی اگر به انداز لنین نباشد، کمتر از او نیست، به‌هیچ‌وجه نمی‌توان انقلاب اکتبر را بررسی کرد ولی نامی از او نبرد. تروتسکی همیشه صادق بود، حتی زمانی که شوروی به سمت قهقرا می‌رفت، او در بیانیه‌ها و سخنرانی‌هایش به کارگران و سربازان گفته بود سرنوشت انقلاب اکتبر کاملاً در گرو تصمیم آن‌هاست. بنابراین تغییر و اصلاح را همچنان در گرو آگاه‌سازی و دخالت کارگران و سربازان می‌دانست. او بدون توجه به ترس سایر اعضای حزب، نقدها و ضعف‌های موجود را بیان می‌کرد؛ ضعف‌هایی که گاه راه‌حل داشت و گاه مواجه تلخ با حقیقت.

پس از پیروزی انقلاب در روسیه، رهبران شوروی از هر فرصتی برای خروج از انزوا استفاده کردند. آرمان نهایی (انقلاب جهانی) در پس عملکرد آن‌ها همیشه مشهود بود، اعضای انقلاب هیچ ابایی از بروز این آرزو نداشتند. ایدئولوژی اصلی سیاست خارجی حزب، تقویت احزاب چپ در سراسر جهان بود، احزابی که در آیند آرمانی کمونیسم، مسئولیت تغییر و انقلاب در حوزه‌های مختلف جغرافیایی را بر عهده داشتند. روسی کمونیستی در تمام سال‌های حضور خود، کاپیتالیسم و نماد آن یعنی آمریکا را سیبل اصلی حملات قرار داد. کاپیتالیسم غربی نماد شر برای کمونیست‌ها بود و هست. از نوامبر ۱۹۱۸ با محوریت تروتسکی مقدمات لازم برای تشکیل انترناسیونال سوم آغاز شد.

گسترش کمونیسم نیازمند قدرت نظامی بیش از پیش شوروی بود. تروتسکی بدون هیچ نگرانی این موضوع را علناً بیان کرد، او گفت:

«کاوتسکی همیشه ما را به میلیتاریسم‌پروری متهم می‌کند. اما این‌طور به نظرم می‌رسد که اگر ما خواهان حفظ قدرت در دستان کارگران هستیم، در این صورت باید به آن‌ها نشان دهیم که چگونه از سلاح‌های خود برای حمایت از آن‌ها استفاده می‌کنیم. اگر اسم این میلیتاریسم است، خب باشد!»

او سخنان خود را با این شعار به پایان رساند: «ما حاضریم برای انقلاب جهانی بجنگیم و بمیریم!»

سیاست خارجی با منازعات درون‌حزبی در تضاد بود. این جنگ‌های درونی باعث اصطکاک شدید بین اعضای حزب شد. فرسایش این انقلابیون فرصت برای گسترش ایدئولوژی کمونیسم-مارکسیسم در جهان را از آن‌ها می‌گرفت. بحران‌های پس از درگذشت لنین و تلاش برای جانشینی، مسیر انقلاب را دگرگون کرد. علی‌رغم اعتقاد برخی انقلا