پاورپوینت کامل داد و دین و دولت در اندیشه ایرانشهری ۴۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل داد و دین و دولت در اندیشه ایرانشهری ۴۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل داد و دین و دولت در اندیشه ایرانشهری ۴۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل داد و دین و دولت در اندیشه ایرانشهری ۴۲ اسلاید در PowerPoint :

خواجه نظام‌الملک در «سیاستنامه» بارها و بارها در باب عدل سخن گفته است؛ زیرا در زمان وی با آمدن ترکان به ایران‌زمین، نابسامانی‌های بسیار پدید آمده بود که خواجه می‌کوشید با بهره‌گیری از داستان‌های مربوط به دوران باستان و با پیش‌کشیدن بحث عدالت، به این اوضاع سر و سامانی دهد.

خواجه نظام‌الملک در «سیاستنامه» بارها و بارها در باب عدل سخن گفته است؛ زیرا در زمان وی با آمدن ترکان به ایران‌زمین، نابسامانی‌های بسیار پدید آمده بود که خواجه می‌کوشید با بهره‌گیری از داستان‌های مربوط به دوران باستان و با پیش‌کشیدن بحث عدالت، به این اوضاع سر و سامانی دهد. در نزد نظام‌الملک که مغز متفکر سیاست دینی سلجوقیان بود، عدالت نقطه تلاقی مصالح دینی و دنیوی تصور می‌شد. محاکم شرع تحت اداره قضات بخش اساسی نظم اجتماعی بودند. نظام‌الملک در باب قاضی می‌گفت: «به همه روزگار… و در هر معاملتی عدل ورزیده‌اند و انصاف بداده و انصاف بسته‌اند…. و به‌راستی کوشیده‌اند تا مملکت در خاندان ایشان سالهای بسیار بماند.» نظام‌الملک با تشویق سلطان به برپا کردن مکرر «دیوان مظالم» در سراسر مملکت، درصدد توسعه نظام عدالت سکولار سلطانی برآمد. دلیل اصلی او برای این کار آن بود که رعایا بتوانند مستقیم با فرمانروا گفتگو کنند: «قضا پادشاه را می‌باید کردن به تن خویش و سخن خصمان شنیدن به گوش خویش.»(طوسی، همان).

بر سر هم، مهمترین تکیه‌گاه اندیشه نظام‌الملک، همان توأمانی دین و دولت است. به نوشته او: «نیکوترین چیزی که پادشاه را باید، دین درست است؛ زیرا پادشاهی و دین همچون دو برادرند؛ هرگاه در مملکت اضطرابی پدید آید، در دین نیز خلل آید؛ بددینان و مفسدان پدید آیند و هرگاه کار دین باخلل باشد، مملکت شوریده بوده و مفسدان قوت گیرند.» گفته می‌شود که نظام‌الملک و بعدها غزالی «راهی میانه»، راهی میان افراط و تفریط جزم‌اندیشان حنبلی درپیش گرفتند. چنین می‌نماید که سیاست دینی سلجوقیان که به‌ دست نظام‌الملک شکل گرفت، تا اندازه‌ای بر پایه بردباری دینی استوار بوده که ممکن است این موضع ملهم از تقوای صوفیانه نظام‌الملک و نیز سیاستمداری او باشد. یکی از شاخه‌های معرفتی که در آن زمان رشد کرد، «اندرزنامه‌نویسی» بود. در بیشتر اندرزنامه‌ها، با تلفیق زبان و مفاهیم اسلامی و باستانی ایران، به ذکر افتخارات پادشاهان پیشین پرداخته شد که غزالی نیز در پرورش آن نقشی برجسته داشت که وقتی به درون رود خروشان تفکر عرفانی سرازیر می‌شود، اندیشه را پخته‌تر می‌کند. (صفی،۱۳۸۹).

۵ گفتمان تعلیمی ـ عرفانی و استمرار اندیشه ایرانشهری:

در گفتمان سیاسی ایران پس از اسلام به‌ویژه در پهنه ادبیات معترض، به‌روشنی جای پای اندیشه، اخلاق و شیوه زیست باستان را می‌توان دید. در گفتمان عرفانی که با سنایی آغاز می‌گردد، این گرته‌برداری پررنگ‌تر می‌شود. به گفته استاد شفیعی کدکنی: «سنایی چنان شامل و فراگیر از کاستی‌ها و ناهمواری‌ها سخن می‌گوید که شعرش نه تنها نمودار جامعه عصر اوست، که تصویری است از زنجیره تاریخ اجتماعی ما در همه ادوار.» (شفیعی کدکنی، ۱۷۷:۱۳۶۸).

شعر تعلیمی سنایی ریشه در ساختار جامعه استبدادی شرق و به‌ویژه ایران ساسانی دارد. وقتی می‌توان ارتباط امر و نهی و تحذیر و تنبیه موجود در شعر سنایی و امثال او را با ساختار سنتی آن دریافت که: بتوان به مقایسه نوع اندرزنامه‌های ساسانی با آموزه‌های اخلاق و فلسفی یونان پرداخت. در اندرزنامه‌های ساسانی و در پی آن نصایح عصر اسلامی، یک تن به جای همگان ایستاده و تشخیص داده و تصمیم گرفته، حقیقت را خلاصه کرده و در صورت یک امر یا یک نهی، کار را تمام کرده است. [حال آنکه] در آموزش‌های اخلاقی یونانی، تقابل دمکراتیک اندیشه‌ها و صف‌بندی و رویارویی تجربه و شناخت‌هاست که شکل نهایی خود را در یک نمایشنامه یا یک دیالوگ عرضه می‌کند و این خواننده یا بیننده است که تصمیم آزادانه خویش را بر اساس درک مستقیم و مستقل از مجموعه قضایا می‌گیرد و در کمال آزادی عمل می‌کند.» (شفیعی کدکنی، همان).

در همان زمان، سهروردی در عالم اشراق و عرفان از هم‌پیوندی عرفان اسلامی و عرفان گنوسی و شرقی سخن گفت. او حکمت و فلسفه ایرانی را در کالبد «حکمه‌الاشراق» احیا کرد. سهروردی در پیمودن راه فردوسی، به احیای مواریث بازمانده حکمت و عرفان ایران باستان اهتمام ورزید و در این مسیر، سخت از شاهنامه اثر پذیرفت. او ژرفای آگاهی خود از اندیشه ایران باستان را در رساله «عقل سرخ» شرح داده است. چه در این رساله و چه در دیگر رساله‌ها با تشریح نمادهایی همچون سیمرغ، قاف، زال، خورشید، سام، آهوبره و… هم اثرپذیری خود از شاهنامه را به نمایش گذاشته و هم به شرح و تفصیل عرفانی حکمت ایرانی پرداخته است. شیخ اشراق خود را حلقه‌ای می‌داند از زنجیره حکمای خسروانی که سلسله آنان به کیخسرو می‌رسد. البته وی در مورد کسانی که سلسله خسروانیان را تشکیل داده‌اند، سکوت کرده و هویتشان را فاش نساخته؛ زیرا خود اهل راز بوده و حفظ راز را از وظایف مقدس عارف می‌دانسته است. بهره‌گیری از عناصر شاهنامه‌ای در داستان‌های رمزآمیز فارسی سهروردی نیز به چشم می‌خورد. همچنین شیخ اشراق گاه ترادفی قائل شده است میان پهلوانان، شهسواران و پادشاهان شاهنامه‌ای از یک سو و سلسله مراتب پنهان عارفان، یعنی اولیا و ابدال و اقطاب از دیگر سو. (مسکوب، ۱۳۸۱)

همچنان که فردوسی به زبان حماسه، شاهنامه و در حقیقت تاریخ و فرهنگ ایرانی را سرود، سهروردی نیز حکمت ایران باستان را به زبان فلسفه بار دیگر زنده کرد. حکمه‌الاشراق برخلاف دیگر آثار سهروردی، ارسطویی نیست، بلکه حکمت خسروانی و برگرفته شده از حکمت ایران باستان است. خود او می‌گوید: «من برای احیای حکمت ایرانیان آمده‌ام». فلسفه سهروردی، فلسفه نور است، یعنی فلسفه ایران باستان، بدین معنا که حکمت خسروانی هم حکمت نور است. پس نقطه اشتراک سهروردیِ فیلسوف و فردوسیِ حکیم، مسئله نور است که از مسائل بسیار مهم حکمت ایرانی به‌ حساب می‌آید. (دینانی، ۱۳۸۷)

از نکته‌های درخور توجه در مورد سهروردی، دلبستگی ویژه او به حکمت پارسی و به‌ویژه شخص زرتشت است. این توجه به اندازه‌ای است که برخی اصطلاحات حکمت اشراق را از اوستا و منابع پهلوی گرفته است. سهروردی عقیده داشت در ایران باستان امّتی می‌زیسته که مردمان را به حق رهبری می‌کرده و آنان را پرستنده خدای یگانه می‌دانسته است. سهروردی افراد این امت را پهلوانان و جوانمردانی یگانه‌پرست می‌دانست و ایشان را چنین معرفی می‌کرد: «خداوند ولیّ کسانی است که ایمان آوردند و ایشان را از ظلمت به‌ سوی نور هدایت می‌کند.» (دینانی، همان منبع) او حکمای ایرانی