پاورپوینت کامل بزرگترین‌ ترانه‌سرا ۲۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بزرگترین‌ ترانه‌سرا ۲۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بزرگترین‌ ترانه‌سرا ۲۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بزرگترین‌ ترانه‌سرا ۲۶ اسلاید در PowerPoint :

آنچه در پی می‌آید، سخنرانی دکتر حسن بلخاری ـ رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ـ در چهارمین همایش تجلیل از مفاخر همدان «همایش ملی هزاره باباطاهر» است:

خوشا آنان که با ته همنشین‌اند

همیشه با دل خرّم نشینند

همین بی رسم عشق و عشقبازی

که گستاخانه آیند و ته بینند

اشاره: آنچه در پی می‌آید، سخنرانی دکتر حسن بلخاری ـ رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ـ در چهارمین همایش تجلیل از مفاخر همدان «همایش ملی هزاره باباطاهر» است:

خوشا آنان که با ته همنشین‌اند

همیشه با دل خرّم نشینند

همین بی رسم عشق و عشقبازی

که گستاخانه آیند و ته بینند

اولین نکته‌ای که باید به عنوان مسئول انجمن آثار و مفاخر فرهنگی کشور عرض کنم، سپاس از آن بزرگوارانی است که در سال ۱۳۴۶ در «انجمن آثار ملی ایران» که امروزه به عنوان انجمن آثار و مفاخر فرهنگی شناخته می‌شود، سبب و باعث خلق بنای شکوهمندی شدند که ما در میدان باباطاهر آن را شاهد هستیم. انجمن آثار و مفاخر فرهنگی این آمادگی را دارد که ساخت آرامگاه‌ برای بزرگان را که بعد از انقلاب بر زمین مانده، ادامه دهد؛ زیرا بزرگان و مفاخری در کشور هستند که ضروری است بناهای فاخری برایشان ساخته بشود. کار بسیار خوب و سنت بسیار حسنه‌ای که انجمن آثار ملی از ۱۳۰۴ بنیان گذاشت و آرامگاه فردوسی در طوس و آرامگاه حافظ و آرامگاه باباطاهر را ساخت.

عارف شوریده همدانی

هر کتابی را که در باب باباطاهر می‌خوانید، اولین چیزی که ذکر می‌شود، ابهام در جریان تاریخی تولد، شخصیت و وفات اوست. در باب تولد و وفات باباطاهر تاریخ‌های متفاوت ذکر شده و نیز در باب معاصرانش از خواجه نصیر و عین‌القضاه و بعضی شخصیت‌های دیگر نام برده می‌شود که گاه حتی تا قرن سوم عقب می‌آید و گاهی تا قرن ششم و هفتم جلو می‌رود! دکتر پورجوادی مُصرّ است که باباطاهر همان «طاهر جساسی» ا‌ست که عین‌القضاه در یکی از نامه‌هایش ذکر کرده و سخت از او متأثر بوده؛ اگر چنین باشد، آن داستان طغرل اشتباه است و بابا در ۴۱۸ق نیمه دوم قرن پنجم فوت کرده است. بررسی تحقیقاتی دکتر پورجوادی و به‌ویژه استنادشان به آثار شمس‌الدین ذهبی که یکی از سختگیرترین علمای اهل سنت است، همین را نشان می‌دهد و به نظر می‌رسد بر بنیاد روشهای جدید تحقیقی، می‌توان این نظر را پذیرفت.

این تحقیقات تا حدود زیادی ما را از ابهام در باب شخصیت بزرگی چون باباطاهر خارج می‌کند و او را به عنوان شخصی که در طول عرفان و تصوف ما حضور بسیار برجسته‌ای دارد، معرفی می‌نماید. باباطاهر در متن عرفان ما انسان ناشناسی نیست؛ اما وقتی از قلمرو تاریخ و جزئیات تاریخی وارد می‌شویم، این ابهامات و ایهامات مطرح می‌شود، و گرنه نفوذ و حضور پرقدرت و مؤثر او در جریان‌های عرفانی بعد از قرن پنجم امری است که تقریباً هیچ محقق منصفی در وجودش و حضورش تردید ندارد. وقتی از زاویه جزئیات تاریخی به ساحت حیات بابا می‌نگریم، این ابهامات رخ می‌دهد وگرنه حضور مؤثر او در عرصه عرفان و تصوف آشکارتر از آن است که بشود کوچکترین حباب تردید را در چهره نورانی آن نشاند.

نکته سوم مسئله «عریان» است که لقب بسیار مشهور اوست. تقریباً وجه تسمیه این کلمه مشخص نیست و روایت‌های کرامت‌آمیزی از او ذکر می‌شود که: «چنان پر از حرارت بود که تا دو متری‌اش برف را آب می‌کرد» البته مبنایی غیرعقلی است. چیزی که به نظرم می‌رسد، این است که در هند فرقه «جینیزم» را داریم که شامل دو بخش دیگامبارا و شوتامبارا می‌شود و یکی از مکاتب و مذاهب فوق‌العاده مهم هند است که رهبرش مهاویرا یا مهاویرو یا همان «جین» است که در ۵۹۹ ق.م به دنیا آمده، یعنی تقریباً چهل سال پیش از تولد بودا و تأثیر بسیار مهمی بر فرهنگ هندی گذاشته، گرچه الان در اقلیت است؛ ولی در دوره‌ای فوق‌العاده مهم بوده است. یکی از این فرقه‌ها رسماً به «آسمان‌پوشان» مشهورند یا به تعبیر ایرانی‌ها «آسمان‌‌جُل». حد نهایی یکی از این فرق که در تصوف هندی هم باب است، این است که عریان زندگی می‌کنند و من در هند به مراسمشان رفته‌ام