پاورپوینت کامل آتشی که روشن ماند ۶۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آتشی که روشن ماند ۶۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آتشی که روشن ماند ۶۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آتشی که روشن ماند ۶۰ اسلاید در PowerPoint :

برگزاری جشن‌ها و اعیاد از ویژگی‌های فرهنگی تمامی جوامع است. از کهن‌ترین زمان‌ها تا به امروز تمامی فرهنگ‌ها در همه سرزمین‌ها، روزهایی از سال را جشن گرفته‌اند. بررسی و سیری در تاریخ و تمدن، گویای آن است که ایرانیان در گذر زمان، این جشن‌ها و اعیاد را با آیین‌های خاصی بر پا می‌داشتند.

برگزاری جشن‌ها و اعیاد از ویژگی‌های فرهنگی تمامی جوامع است. از کهن‌ترین زمان‌ها تا به امروز تمامی فرهنگ‌ها در همه سرزمین‌ها، روزهایی از سال را جشن گرفته‌اند. بررسی و سیری در تاریخ و تمدن، گویای آن است که ایرانیان در گذر زمان، این جشن‌ها و اعیاد را با آیین‌های خاصی بر پا می‌داشتند. جشن‌های گاهنبار از جمله جشن مهرگان، تیرگان، شهریورگان، آذرگان و سپندارمذگان و… از جمله آنهاست، اما با گذشت زمان و تحولاتی که در جامعه ایرانی و هویت فردی رخ نمود، امروزه این‌ جشن‌ها به همان شکل و شمایل گذشته برگزار نمی‌شوند.

جشن «چهارشنبه سوری»

این جشن که نشان‌دهنده ویژگی فرهنگی و هویت ملی و قومی ماست، یکی از جشن‌های دیرپای استقبال ایرانیان از عیدنوروز و بهار است. مردمان گذشته با افروختن آتش که نماد روشنی، طراوت و زندگی بود، با تاریکی، سردی و سیاهی زمستان وداع کرده و به بهار خوشامد می‌گفتند. درحقیقت آغاز آیین نوروزی ایرانیان، با جشن چهارشنبه‌سوری و اختتام آن در روز سیزدهم فروردین یا سیزده‌بدر همراه ‌بود. پرداختن به ریشه، تاریخ و منشأ اینگونه آیین‌ها و جشن‌ها کاری است دشوار، زیرا این‌ مراسم یکباره پدید نیامده‌اند. آیین نوروزی و تمام مشتقات آن اعم از جشن چهارشنبه‌سوری نیز از این دست‌ است. درباره منشأ چهارشنبه‌سوری مطالب ضد و نقیضی بیان شده‌است، اما اکثر پژوهشگران و محققان، چهارشنبه‌سوری را مربوط به دوران ایران‌باستان دانسته و ریشه‌های آن را به قبل از ورود اسلام‌ به‌ ایران بازمی‌گردانند.

«هانری ماسه» خاورشناس و ایران‌شناس فرانسوی دراین‌باره می‌نویسد: «این رسم شاید یادگار دین زرتشت باشد و جهانگردان قدیم به آن اشاره نموده‌اند، اما شیعیان طور دیگری تعبیر کرده‌اند. به‌عقیده آنها مختار که به انتقام خون حسین(ع) برخاست در آن شب برای آگاهی یاران خود دستور داد که آتش بر بام خانه‌های خود روشن‌کنند.»(۱) «جعفر شهری‌ باف» نویسنده و تهران‌پژوه، در کتاب «طهران قدیم» می‌نویسد: «تصور عامه بر این بود که در این شب بوده که شعاع نور ربوبیت در کوه طور بر موسی(ع) ظاهر می‌شود. در این شب بوده که آتش نمرود بر ابراهیم خلیل(ع) گلستان می‌شود. در این شب بوده که آهن در دست داوود نبی نرم می‌شود. در این شب بوده که زرتشت به پیغمبری رسیده و در این شب بوده که مزدکیان نابود می‌شوند.»(۲)

چرا چهارشنبه آخرسال؟

در باب اینکه چرا چهارشنبه آخرسال برای برگزاری چنین جشنی انتخاب شده‌است آرای متفاوتی وجود دارد. «دکتر مهرداد بهار» پژوهشگر و اسطوره‌شناس، عقیده دارد که برگزاری این مراسم در شب چهارشنبه آخرسال شاید به‌ دلیل عدد ۴ و معرف چهار فصل سال باشد که بر این اساس آخرین چهارشنبه از آخرین فصل سال روزی برای آغاز جشن و سرور در نظرگرفته‌شده، همچنین گویا نوعی نحوست برای چهارشنبه یا به طور خاص چهارشنبه آخر سال بخصوص پس از ورود اسلام به ایران که روزهای چهارشنبه را نحس می‌دانست قائل می‌شده‌اند.(۳) «آدام اولئاریوس» جهانگرد آلمانی که در دوره حکومت «شاه‌صفی» جانشین «شاه‌عباس‌اول» به ایران سفر کرده‌، درباره چهارشنبه‌سوری در سفرنامه‌ خود می‌نویسد: «چهارشنبه‌سوری ایرانی‌ها یعنی آخرین چهارشنبه سال که به عقیده آنها بدترین روزهای سال به شمار می‌رود و بنابر آنچه از پیشینیان آنها روایت شده و خودشان تجربه کرده‌اند، در این روز هیچ شانس نداشته و روز خوبی برای هیچ‌کس به شمار نمی‌آید به همین جهت بیشتر مردم دست از کار می‌کشند و دکان‌ها را می‌بندند از خانه کمتر خارج شده و حتی المقدور کمتر حرف می‌زنند.»(۴)

از نظر لغوی نیز واژه سور که به معنای سرخ است احتمالاً اشاره‌ای به‌ سرخ بودن آتش و آتش‌افروزی در این شب دارد که به اعتقاد «آرتور کریستین سن» مستشرق دانمارکی، این گیراندن آتش برای دفع شر و شرارت دیوان، ددان و شیاطین بوده‌است. «سعید نفیسی» ادیب و تاریخ‌نگار، نیز سور را به معنای عیش و عشرت و جشن به کار برده‌ است.(۵)

آداب چهارشنبه‌سوری

مسلماً هر آیین و مراسمی، آداب و اهداف خود را داشته‌ و چهارشنبه‌سوری نیز از این قاعده مستثنی نیست. آیین چهارشنبه‌سوری در نقاط مختلف ایران، با توجه به موقعیت جغرافیایی و شرایط اقلیمی، با جلوه‌های متفاوتی برگزار می‌شد. در گذشته، برخی از این آداب و رسوم در تمامی مناطق به شکل یکسان برپا و برخی نیز مختص همان منطقه بود. آداب متداول این جشن عبارت بودند از: خانه‌تکانی، پوشیدن لباس نو، آتش‌افروزی، شال‌اندازی، کجاوه‌بازی، آب‌پاشی و آب‌بازی، کوزه‌شکنی، بخت‌گشایی و گره‌گشایی، قاشق‌زنی یا ملاقه‌زنی، خوردن آجیل، پختن انواع غذاهای مخصوص این روز، زیارت اهل قبور و امامزادگان و خیرات برای اموات و…

دور ریختن ناپاکی

به استناد منابع تاریخی، در بیشتر مناطق ایران پیش از رسیدن چهارشنبه‌سوری، ایرانیان به خانه‌تکانی و گردگیری می‌پرداختند و دور ریختن وسایل کهنه را به روز چهارشنبه‌سوری موکول می‌کردند. کوزه شکستن و دور انداختن کوزه کهنه یکی دیگر از مراسم شب چهارشنبه سوری بود. آنها بر این باور بودند که کوزه که طی یک سال همواره خدمت کرده و هر دستی به آن رسیده است و دسته و دهانه آن سیاه گشته، سر چشمه پلیدی‌ها است، بنا براین بر کوزه قدیمی نام شیطان را می‌نوشتند و آن را از بام به کوچه می‌انداختند تا هزار تکه شود و با خود می‌گفتند: «دور کردم و دور کردم، چشم دشمنو کور کردم.» (۶)

«هوشنگ پورکریم» جامعه‌شناس روستایی، نیز به جلوه دیگری از این رسم اشاره کرده: «مردم تهران تا چند سال پیش، از سر در نقاره‌خانه بالا می‌رفتند، کوزه‌ای آب‌ندیده با خود می‌بردند و از آنجا به زمین می‌افکندند و می‌شکستند. کسانی که به آنجا دسترسی نداشتند از بام خویش کوزه را می‌افکندند و عقیده داشتند که این کار قضا و بلا را تمام سال از آنها دور می‌کند.(۷) آدام اولئاریوس، براساس مشاهدات خود در اصفهان عصر ‌صفوی، روایت دیگری از کوزه در چنین روزی دارد که در دیگر منابع از آن خبری نیست. احتمالاً بعدها چنین رسمی تغییر کرده باشد یا وی اساساً به آیین دیگری اشاره داشته: «عده‌ای در چهارشنبه‌سوری کوزه‌های خود را برداشته بدون آنکه با کسی حرف بزنند و به جایی نگاه کنند به خارج شهر رفته و کوزه را پر آب کرده و آن را می‌آورند و به خانه و اتاق‌های خود آب می‌پاشند و عقیده دارند چون آب صاف و پاک است، پلیدی و بدبختی را از خانه شسته و با خود می‌برد و اگر در راه به یک دوست و آشنا برسند قدری از آن را به او پاشیده یا اصولاً کوزه را روی سرش خالی می‌کنند تا بدبختی‌های او را شسته و از بین ببرد.» (۸) جعفر شهری‌ درباره رسوم مردم تهران در چهارشنبه آخرسال، می‌نویسد: «از یکی دو روز به شب چهارشنبه‌سوری مانده آب‌های حوض و حوضچه‌های خانه را خالی و عوض می‌کردند، به این صورت که قبلاً زن ها ظروف دم‌دستی و سپس هر چیز کثیف شستنی خود، مانند لباس را آب‌کشیده به روی بند پهن می‌کردند و به نیت اتصال خانواده از بغل به هم گره می‌زدند.»(۹) در برخی مناطق ایران، همه اهل‌خانه آب‌حوض را که نمادی از سیاهی و چرک‌دلی بود کشیده و آب پاکیزه‌ای به همراه چند حبه قند یا نبات که نشانه‌ای از شیرینی فصل نو بود در حوض می‌انداختند. اعمالی از این دست به منظور دور کردن پلیدی‌ها و نجاسات از محیط خانه صورت می‌گرفت، بخصوص که فصل زمستان برای مردم آن زمان زحمات و سختی‌های زیادی به همراه داشت.

زنان و سه‌شنبه آخرسال

در بعدازظهر روز سه‌شنبه آخر سال مراسم خاصی توسط زنان اجرا می‌شد. در کتاب طهران قدیم می‌خوانیم: «نخستین کار بعدازظهر سه‌شنبه آخرسال این بود که سحرزده‌ها، سیاه‌بخت‌ها و بخت‌بسته‌ها، مثل دختران و بیوه‌زنان خانه‌مانده، روانه دباغخانه شده تا آب آن را به دست آورند و رسوم این کار چنین بود که هر یکی کوزه‌ یا شیشه‌ای برداشته، رخت و کفش کهنه پوشیده در اتاقی که درش رو به جنوب باز شود جمع شده و از آنجا با هم حرکت می‌کنند و سخنانشان تا دباغخانه همه از بریدن و دریدن و شکستن و ریشه‌کن کردن و سوزاندن و بیرون‌کردن باشد تا به دباغخانه برسند و سر و دست خود را در آب آن بشویند.»(۱۰) آدابی از این دست یا بزک کردن زنان، نشانه‌ای از امید به تغییرات در سال جدید و تلاش برای ادامه زندگی می‌تواند باشد. به روایت منابع تاریخی: «زنان از دو سه ساعت بعدازظهر که باید برای پریدن از روی آتش آماده می‌شدند، چهره خود را بزک می‌کردند و آرایش هفت‌قلم که می‌گویند از جمله آرایش‌های همین شب به شمار می‌آمده‌است.»(۱۱)

زردی من از تو، سرخی تو از من

زیباترین و شاید قدیمی‌ترین آداب چهارشنبه‌سوری که در تمام مناطق هنوز هم اجرا می‌شود، آتش افروختن و پریدن از روی آن و شادی کردن در کنار آن است. حال که آفتاب غروب کرده بود و امور منزل و برخی رسومات زنانه به انجام رسیده بود، می‌بایست در زردی رو به زوال خورشید آتش‌ها افروخته شوند. به