پاورپوینت کامل آرزوی شرحِ مثنوی ۳۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آرزوی شرحِ مثنوی ۳۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آرزوی شرحِ مثنوی ۳۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آرزوی شرحِ مثنوی ۳۱ اسلاید در PowerPoint :

این جلسه آخر مثنوی‌خوانی ما است. روزِ آخر شعبان است و فردا رمضان. امروز این یادگاری است برای آخر دوره مثنوی‌خوانی‌مان.

این مثنوی که ان‌شاءالله تصحیح‌اش به دست همه رفقا، مثنوی‌دوستان و مثنوی‌پژوهان می‌رسد و در آن دقّت می‌کنند، حاصلِ اقبالی بلند است. من از همّت و عنایت و همکاری و لطف و اظهار علاقه دوستانی که در کار تصحیح با من و مشوّق من بودند بسیار سپاسگزارم.

این جلسه آخر مثنوی‌خوانی ما است. روزِ آخر شعبان است و فردا رمضان. امروز این یادگاری است برای آخر دوره مثنوی‌خوانی‌مان.

این مثنوی که ان‌شاءالله تصحیح‌اش به دست همه رفقا، مثنوی‌دوستان و مثنوی‌پژوهان می‌رسد و در آن دقّت می‌کنند، حاصلِ اقبالی بلند است. من از همّت و عنایت و همکاری و لطف و اظهار علاقه دوستانی که در کار تصحیح با من و مشوّق من بودند بسیار سپاسگزارم. من از نیروی این دوستان و به دلیلِ شوقِ دیدارشان بود که پیش می‌رفتم و مرا پیش می‌بردند. خدا را شاکرم که یکی از آرزوهای عمرِ من محقّق شد. آرزویی که گمان نمی‌کردم در آن موفّق شوم، امّا خدا موفّق کرد و این کار تمام شد. بسیار خوشحالم. بسیار بسیار خوشحالم از این بابت و منّت‌دارِ همه بزرگوارانی که مرا یاری کرده‌اند. ذهنِ من یک ذهنِ فرتوتِ سالخورده است و شما چه توقّعی از آن دارید؟! این نفسِ دوستان بود که مرده را به حرکت درمی‌آورد و من نیز خود را کشاندم. به هر حال فکر می‌کنم که متنی قابل قبول به دست داده شده. همچنین واریانت‌هایی قابل قبول و مهم در متنِ مثنوی به دست داده شده است. هر واریانتی ارزشِ آن را ندارد که عمرتان را برایش تلف کنید. هر بیتِ الحاقی ارزش آن را ندارد که وقت‌تان را روی آن بگذارید و درباره‌اش کار کنید. در تصحیحی که ما انجام داده‌ایم، اگر حتّی با نسخه‌های خطّی مقایسه‌اش کنید می‌بینید که برخی از آن نسخ، مثنوی تا ۳۲۰۰۰ بیت، ادامه یافته است، حال آنکه در متنِ ما مثنوی محدود شده است به ۲۵۶۰۰ بیت و بلکه یک بیت کمتر. یعنی ۶۴۰۰ بیت را دور ریخته‌ایم. این بدان معنی است که شما فارغ شده‌اید از اینکه وقت‌تان را روی بیت‌های الحاقی تلف کنید. نباید بی‌دلیل روی بیتی صرفِ وقت کنید که از مولانا نیست و شخصی پس از مولانا هوس کرده چیزی به همان وضعِ مثنوی بسازد و بیفزاید. در همان ۲۵۶۰۰ بیت نیز، تمام واریانت‌هایی که از دوره ۱۵ ساله پس از وفات مولانا فراتر رفته را دور ریخته‌ایم. ولی چیزی که در آن دوره محدود بوده را نگه داشته‌ایم. ما علایم و نشانه‌هایی در دست داریم‌ که مانع از دور ریختنِ این واریانت‌ها می‌شود. اینها باید در دسترسِ اهلِ تحقیق باشد. ما آنها را در اینجا جمع کرده‌ایم. با توجّه به این اوضاع و احوال، فکر می‌کنم که تصحیحِ ما، قابل قبول است. هرچه بیشتر مثنوی را بخوانید به اهمّیت این فاصله‌گذاری‌هایی که انجام داده‌ایم بیشتر آگاه می‌شوید. خواهید دید که بیشتر معنا می‌دهند. البتّه ممکن است گاهی شما یا خودِ بنده، در بازخوانی متنِ حاضر، به این نتیجه برسیم که اگر این فاصله‌گذاری دو بیتِ پیش یا پس‌تر بود، بهتر می‌شد امّا این مهم نیست. ببینید در موسیقی می‌گویند که سکوت به اندازه صدا اهمّیت دارد. شعر نیز از مقوله موسیقی است. اشتراکاتی نیز میانِ این دو وجود دارد که یکی از آنها، مقوله سکوت است. اینکه مولانا از خموشی دم می‌زند و گاه خاموش تخلّص می‌کند نیز از همین روست. سکوت و خاموشی همانقدر اهمّیت دارد که وقتی حرف می‌زند. تا خاموشی پیش نیاید به حرف‌ها نیز توجّه کافی نمی‌شود. ما در این فاصله‌گذاری‌ها، شما را در هر قدم دعوت کرده‌ایم به سکوت. به دقّت کردن.

امیدوارم و گفته‌اند که آرزو بر جوانان عیب نیست! گاهی پیران نیز شلتاق می‌کنند و آرزو در سر می‌پرورانند. پیغمبر فرمود که بپرهیز از آرزوی پیر! پیر اصلا فرموش‌اش می‌شود که کجای کار است. طول‌الامل را برای همین به کار برده‌اند. یعنی آرزوهای دور و دراز. امّا چرا که نه؟!

هیچگاه از یاد نمی‌برم که روزهای آخر زندگی دوستِ عزیزمان امیرحسین جهانبگلو (پدر رامین جهانبگلو) بود و بسیار نیز متاثّر بودم. امیرحسین جهانبگلو، مدت‌ها با من در نفت کار کرده بود. در آن روزهای آخر رفته بودم برای عیادتش. باور نمی‌کنید که دیدیم چه آرزوها و پروژه‌هایی در سر دارد! بله! آدمیزاد اینگونه است. من می‌دیدم که او روزهای آخر زندگی‌اش است، امّا او آرزوها می‌پروراند. حالا ممکن است ما نیز از این دست آرزوها داشته باشیم. ولی چه عیب دارد؟ آرزو داریم و بر زبان نیز می‌آوریم.

من معتقدم که مثنوی را باید بازخوانی کرد. نه‌تنها مثنوی، بلکه تمامِ آثارِکلاسیک‌مان را باید بازخوانی کنیم. باید آثار غزالی را نیز بازخوانی کرد و هرآنچه را گفته‌ و نوشته‌اند را.