پاورپوینت کامل گواهی دادن از ایمان ۲۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل گواهی دادن از ایمان ۲۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل گواهی دادن از ایمان ۲۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل گواهی دادن از ایمان ۲۹ اسلاید در PowerPoint :

در هر دینی گستره عظیمی از عبادات و مناسک و شعائر وجود دارد و هریک از دینداران، مطابق ذوق و استعداد خود به یک یا چند عبادت تعلق خاطر پیدا می‌کند. مولانا از کسانی است که عشق فراوانی به روزه دارد و در آثار خود عاشقانه روزه و ماه رمضان را می‌ستاید. به‌نظر می‌رسد این عشق فراوان مولانا به کم‌خوری و روزه‌داری، گذشته از ذوق شخصی، نتیجه آموزش‌های برهان‌الدین محقق ترمذی بوده است.

درنگی کوتاه در تحلیل مولانا از مناسک دینی با تأکید بر روزه

در هر دینی گستره عظیمی از عبادات و مناسک و شعائر وجود دارد و هریک از دینداران، مطابق ذوق و استعداد خود به یک یا چند عبادت تعلق خاطر پیدا می‌کند. مولانا از کسانی است که عشق فراوانی به روزه دارد و در آثار خود عاشقانه روزه و ماه رمضان را می‌ستاید. به‌نظر می‌رسد این عشق فراوان مولانا به کم‌خوری و روزه‌داری، گذشته از ذوق شخصی، نتیجه آموزش‌های برهان‌الدین محقق ترمذی بوده است. برهان‌الدین که پیش از دیدار شمس با مولانا، استاد و مربی او بوده است، درباره روزه چنین می‌گوید: «رکن بزرگ‌ترین در باب ریاضت، روزه است. باقی ریاضت‌ها نسبت با این بازیچه است و در این باب تفاصیل است به آهستگی توان ذکر کردن، اما از نفس می‌باید دزدیدن که نفس را خبر نباشد. هر روز از معهود هرروزه درم‌سنگی یا بیشتر نقصان کند تا سر معده خالی است و ریاضت حاصل می‌آید» (معارف، صص ۲۱ – ۲۰). مولانا نیز مانند استاد خود، روزه و کم‌خوری را از ارکان دستیابی به حکمت و معنویت می‌داند. مولانا به خاطر تجربه‌های فراوانِ خود در زمینه کم‌خوری و روزه‌داری، تأملات ژرفی درباره این عبادت مهم دارد. در ادامه به پنج نکته مهم از سخنان او درباره روزه اشاره می‌کنیم.

روزه گواه ایمان است

از نظر مولانا، ساختار عالم ماده به گونه‌ای است که معنای محض و حقیقت ناب نمی‌تواند در آن حضور پیدا کند و به‌چشم بیاید. ما برای درک «معنا» ناگزیریم که آن را در قالب «صورت‌» و «شکل» ببینیم؛ برای نمونه رفتارها و گفتارهای عاشقانه همه صورت‌هایی هستند که ما را از وجود عشق در دل عاشق آگاه می‌کنند. به‌همین منوال برای آنکه از ایمان کسی آگاه شویم، لازم است که رفتارها و گفتارهای مؤمنانه از او ببینیم. درواقع کارها و سخنانِ مؤمنانه شاهدانِ وجودِ ایمان‌اند. از این حیث روزه، مانند نماز و دیگر عبادات، گواه وجود ایمانِ شخص است:

گر بیان معنوی کافی شدی

گر محبت فکرت و معنیستی

زآنکه احسان‌های ظاهر شاهدند

خَلقِ عالم باطل و عاطل بُدی

صورتِ روزه و نمازت نیستی

بر محبت‌های سِرّ، ‌ای ارجمند!‏

روزه منش انسان را می‌سازد

اندیشه‌ها و کارهای انسان ظاهراً عَرَض‌اند و از بین می‌روند، اما درست آن است که این عَرَض‌ها بتدریج جوهر وجود ما را می‌سازند. به دیگر سخن، ما انسان‌ها از طریق اندیشه‌هایی که می‌ورزیم و کارهایی که انجام می‌دهیم، دَم‌به‌دَم در کار ساختنِ منشِ خویشیم؛ بنابراین نباید بپنداریم کارها و اندیشه‌های ما خاموش و فراموش می‌شوند. هر کار و اندیشه‌ای اثری در وجود ما بر جای می‌گذارد و این آثار بتدریج منش ما را پدید می‌آورند. از این حیث روزه هم ظاهراً کاری عارضی و عَرَضی است، ولی با نگاهی ژرف درمی‌یابیم که روزه از مصالحی است که منش ما را شکل می‌دهد. مولانا در داستان زیبای «پادشاه و غلام گنده‌دهان» بحثی بسیار نیکو درمورد «نقل اعراض» آورده است و کوشیده است به رابطه عرض و جوهر در وجود انسان اشاره کند. برای آگاهی از این بحث عمیق و مهم، نگاه کنید به مثنوی، دفتر دوم، از بیت ۹۴۰ به بعد.

ارزش روزه به نیت و خلوصِ روزه‌دار است نه به شکلِ آن

هر کدام از عبادات شکلی ویژه دارد و البته روشن است که شکل عبادت دارای اهمیت است و به زندگی معنوی نظم و ترتیب می‌بخشد، اما باید بدانیم که اشکال و صورت‌ها هدف نهایی دینداری نیستند؛ بنابراین نباید به مقصدِ شخصِ دیندار تبدیل شوند. مسأله بسیار مهم این است که مقدس شدنِ صورت‌ها و تبدیل شدنِ آنها به هدف نه تنها باعث رشد و تعالی نمی‌شود، بلکه شخص را از راه حق دور می‌کند. همواره باید در خاطر داشته باشیم آنچه به‌صورتِ عبادت ارزش می‌بخشد نیت درست و خالصانه است. مولانا برای اثبات این نکته به نماز و روزه مؤمنان و منافقان اشاره می‌کند. هرگاه یک مسلمان و یک منافق در کنار هم نماز بخوانند یا روزه بگیرند، ظاهراً هر دو کارهای مشابهی را انجام می‌دهند و از نگاه ناظر بیرونی تفاوتی میان آن دو وجود ندارد، اما آنکه با چشم ژرف‌نگر به مؤمن و منافق می‌نگرد، نیک می‌داند که تفاوت میان آن دو از زمین تا آسمان است. این دو عمل ظاهرا