پاورپوینت کامل آشنایی با نقاره و نقاره زنی ۵۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آشنایی با نقاره و نقاره زنی ۵۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آشنایی با نقاره و نقاره زنی ۵۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آشنایی با نقاره و نقاره زنی ۵۱ اسلاید در PowerPoint :

کیوان پهلوان مدرس و پژوهشگر موسیقی به بهانه فرارسیدن سالروز تولد حضرت امام رضا (ع) از تاریخچه ساز نقاره و نقاره زنی در موسیقی نوشت. در یادداشت کیوان پهلوان که به تازگی از وی مجموعه سه جلدی «آیین پیوند در جهان ایرانی» منتشر شده، آمده است:

سازی که برای امام رضا(ع) به نوا درمی‌آید/ پیشکشی ایرانی به ائمه

کیوان پهلوان مدرس و پژوهشگر موسیقی به بهانه فرارسیدن سالروز تولد حضرت امام رضا (ع) از تاریخچه ساز نقاره و نقاره زنی در موسیقی نوشت. در یادداشت کیوان پهلوان که به تازگی از وی مجموعه سه جلدی «آیین پیوند در جهان ایرانی» منتشر شده، آمده است:

ساز ناقاره (نقاره) و نقاره زنی

«نقاره» از سازهای کوبه ای به شمار می رود که متشکل از دو طبل کوچک متصل به هم است و توسط نقاره چی به وسیله دو چوب نواخته می شود. روی این ساز نیز پوستی از جنس پوست گوساله، بز یا شتر می کشند.

در دانشنامه بریتانیکا درباره نقاره (

Kettle drum

) چنین نوشته شده است: «بنیاد و سرچشمه نقاره ناروشن است و باید آن را در مشرق زمین جست، رومی ها و یونانیان آن را بخوبی می شناختند، لیک در همان حال به آن مانند یک ساز رزمی بیگانه می نگریستند.»

این ساز در انواع و اندازه های مختلف در نقاط مختلف کشور وجود دارد؛ به عنوان مثال در مازندران و گیلان از دو کاسه سفالین که یکی کمی کوچک تر از دیگری است تشکیل شده و قطر دهانه یکی ۱۶ و دیگری ۲۲ سانتی متر است. این ساز را معمولا با دو چوب و گاهی با دست می نوازند. نقاره کردستان تقریبا شبیه به نقاره شمال ایران است با این تفاوت که بزرگتر بوده و آن را بر اسب می بندند و نوازنده سوار بر اسب آن را با دست می نوازد. نقاره فارس نیز مانند دیگر نقاره ها جفتی است، شکل آنها خمره ای بوده و در اندازه های هر یک نسبت به دیگری اختلاف زیادتری وجود دارد به عبارتی قطر دهانه یکی ۲۳ و دیگری ۳۷ سانتی متر است. در استان کرمان نیز دو نوع نقاره رواج دارد؛ یکی نقاره های سفالی که در مناطقی همچون امیرآباد شول رایج است و دیگری نقاره های فلزی که در مناطقی همچون شهر بابک و شهداد به کار می رود.

در یکی از امامزاده های شهداد به نام امامزاده زید، مراسم نقاره نوازی به صورت روزانه و در دو نوبت (قبل از طلوع آفتاب و هنگام غروب) اجرا می شود. در اصطلاح محلی به این نقاره ها، طبل امامزاده می گویند و دلیل اجرای آن را یادآوری شکوه و معنویت امامزاده می دانند. نقاره های این امامزاده بسیار قدیمی هستند که تمام این سازها وقف امامزاده شده اند. روی بدنه یکی از سازها تاریخ ۱۲۴۰ قمری (۱۲۰۳ شمسی) حک شده است.

در اصطلاح محلی کرمان به نقاره بزرگ «ناقاره» و به نقاره کوچک «زیل» می گویند. البته واژه نَقّاره، نقاره، نکاره، نگرا

nagora

از واژه عربی نقر

naqr

به معنی «زدن» و «کوبیدن» است.

در زبان ترکی آذربایجانی به آن «قوشا ناقاره» می گویند که قوشا به ترکی به معنی «جفت» است؛ یعنی ناقاره ای که دارای جفت کاسه است. البته باید گفت که در آذربایجان به ساز ضربی که دو رویه آن پوست دارد و با دست به یک طرف آن ضرب می گیرند نیز ناقارا می گویند. زمانی این ساز، دهل محسوب می شد و نوازنده با چوب های کوچک با آن می نواخت. در مازندران نیز به آن دِسَر کوتِن

desarkuten

می گویند که به معنی «روی دو سر کوبیدن» است.

دلیل مهم نوازندگان زنِ نقاره در مازندرانِ کنونی

نکته قابل بحث در استان مازندران از سال های نیمه دوم سال های هفتاد شمسی این است که نوازندگان زن به جمع نوازندگان مرد اضافه شده اند و به نظر می رسد که اولین نوازنده جدی زن هم بانو گلدسته زارع متولد ۱۳۵۶ متولد سنگده دودانگه شهرستان ساری است. او در تک نوازی رپرتوار نقاره نیز تبحر دارد و با همسرش پرویز عبداللهی نوازنده چیره دست سرنا و قرنه در گروه ها و همینطور جشن ها می نواخته است. در سی دی سور و سما و چکه سما من (کیوان پهلوان) که در سال ۱۳۸۲ ضبط شده است و از سوی آوای باربد در سال های گذشته منتشر شده نواخته است و در سال های اخیر، شاگردان نوجوان و جوان دختر و پسر را آموزش داده است.

همانطور که در مقاله شاهنامه خوانی دختران توضیح داده ام در دهه های اخیر به دلیل محدودیت هنری دختران در ایران به ویژه در آواز خواندن، دختران رو به شاهنامه خوانی و همچنین نواختن دوتار و نقاره که اساسا در تاریخ، مردانه بوده، روی آورده اند تا بتوانند هر چه بیشتر در جامعه هنری حضور یابند و از این طریق به آرامش برسند و تا حدودی نیز موفق هستند. ناگفته نماند که در این سه سال جشنواره موسیقی لیلم در مازندران نوازنده دختر نقاره هر سال بیشتر می شود.

نقاره خانه

نقاره خانه در اصطلاح محلی به برج یا جایی گفته می شود که صبح و عصر، نقاره چیان در آنجا به نواختن دُهل و کوس و کرنا، به نوبت نوازی می پردازند. در بعضی فرهنگ ها به نقاره نوازی و به طور مجاز به نقاره، «نوبت» و به نقاره چی «نوبت نواز» گفته می شود. در زمان های بسیار گذشته بیشتر اصطلاح نوبت نوازی بکار گرفته می شد اما از قرن ۱۰ هجری به بعد هر دوی این کلمات و از آن به بعد واژه نقاره کوبی به تنهایی در متون فارسی مصطلح بوده است. مه نقاره چی من به شهر شهرت اوست/ گذشت نوبت خوبان عصر و نوبت اوست.

مراسم نقاره نوازی که اکنون در حرم امام رضا (ع) برگزار می شود آیینی قدیمی است که قبل از رواج آن در اماکن متبرکه رضوی، قرن ها در ایران و کشورهای دیگر متداول بوده و دارای قدمت بسیار زیادی است. در مستندات تاریخی همچون متون قدیمی و سفرنامه ها از کلمات نقاره، نقاره خانه، نقاره چی محله، نقاره خوان، نقاره کوب، نقاره ناوکش بسیار استفاده شده، همچنین مزار پیر نقاره خانه در نزدیکی خواف، تپه نقاره خانه در گناباد، برج کوچک نقاره خانه در بالای کوهسار تقی آباد ساری و همچنین ابزارهای نوبت نوازی عهد هخامنشی در موزه تخت جمشید و سنگ نگاره های طاق بستان کرمانشاه که جلوه ای از نوبت نوازی را به نمایش می گذارد از قدمت این آیین در ایران حکایت دارد.

استفاده از طبل و کرنا (در شکل اولیه) که از ابزارهای مهم در نقاره کوبی عهد باستان است در جنگ و مناسبت های دیگر رایج بوده است چنانچه حکیم ابوالقاسم فردوسی نیز در اشعار خود به ابزار نقاره کوبی به عنوان موسیقی رزمی اشاره کرده است:

ز نـالیـدن کـوس با کـرنــای/ مـی آسـمان انـدر آمد به جـای

برآمد زایران سپه بوق و کوس/ برون رفت بهرام و گرگین و طوس

برفتند چـون باد گردان ز جای /خــروش آمـد و نـاله کـرّ و نـای

آیین نقاره کوبی از ایران به دیگر کشورها راه یافته است. این آیین از گذشته های دور در جنگ، صلح، شادمانی و عزا رایج بوده است. استفاده از طبل و کرنا و شیپور در جنگ ها بیشتر به منظور اطلاع رسانی و اعلام خبر ورود سپاه به یک سرزمین یا تشویق سربازان در جنگ یا برچیدن اردوگاه ها و سان نظامی و یا رویدادهای بزرگ نظامی همچون فتح و پیروزی و اعلان جنگ مرسوم بوده و در زمان صلح و آرامش بیشتر در جشن ها و اعیاد ملی و مذهبی یا مراسم سوگواری و تشریفات درباری مانند جلوس پادشاه بر تخت سلطنت، اعلام خبر ورود به شهر، تاجگذاری یا موارد دیگر از قبیل ولادت و مرگ شاهان و شاهزادگان و دیگر مراسم مهم اجتماعی و همچنین هنگام طلوع و غروب خورشید نواخته می شده است. مارکوپولو نیز به نواختن نقاره به معنای آغاز جنگ توسط ایرانیان اشاره دارد.

تاریخچه نقاره

درباره سابقه نقاره و نقاره نوازی در ایران نظریات مختلفی وجود دارد. نظامی در بیت زیر با اشاره به نوبت مجاز از نقاره، آن را به عصر پیشدادیان نسبت داده است.

چار بالش نهاد چون خورشید/ پنج نوبت نواخت چون جمشید

نقاره نوازی از عهد باستان در