پاورپوینت کامل نشانه‌های سردرگم ۲۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نشانه‌های سردرگم ۲۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نشانه‌های سردرگم ۲۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل نشانه‌های سردرگم ۲۱ اسلاید در PowerPoint :

اندیشه‌های ساختارگرا چه می‌گویند؟ ایشان اساسا هیچ‌ نمی‌گویند، زیرا به‌زعم ایشان، ما چنان در ساختار زبان جا می‌مانیم که راه به بیرون، به چیزی که سخن «درباره» آن است نمی‌بریم. «سخن ‌گفتن» به مثابه اندیشه همواره «درباره» چیزی است و ما در زندگانی خود همواره «سخن» را به‌مثابه «سخن ‌گفتن از چیزی» یا «سخن ‌گفتن درباره چیزی» تجربه می‌کنیم.

اندیشه‌های ساختارگرا چه می‌گویند؟ ایشان اساسا هیچ‌ نمی‌گویند، زیرا به‌زعم ایشان، ما چنان در ساختار زبان جا می‌مانیم که راه به بیرون، به چیزی که سخن «درباره» آن است نمی‌بریم. «سخن ‌گفتن» به مثابه اندیشه همواره «درباره» چیزی است و ما در زندگانی خود همواره «سخن» را به‌مثابه «سخن ‌گفتن از چیزی» یا «سخن ‌گفتن درباره چیزی» تجربه می‌کنیم. با این‌ حال، اندیشه ساختارگرا، این‌ «دربارگی» را به‌ تمامی نفی می‌کند. سوسور مدعی بود که نمی‌توان در نشانه زبانی، «آوا» و «اندیشه» را از هم تفکیک کرد‌ و به بازبستگی درونی‌ نشانه‌ها نیز معتقد بود. او می‌اندیشید که اگر بخواهیم به جهان پیچیده پیرامون‌مان بیندیشیم ‌باید به زبان و ساختار تودرتوی نشانه‌های زبانی متوسل شویم. با این‌ همه، تبیین او از «دلالت» و «معنا» چنان بود که راه ما را به بیرون از ساختار نشانه‌ها ببندد تا درنیابیم که سخن دقیقا «درباره» چیست. انسانِ بیچاره بی‌خانمان اصلا جهانی ندارد؛ جهان او ساخته نمادین زبانی است با نشانه‌های دلبخواهی که بر هیچ بنیانی استوار نیست. زبان «درباره» جهان نیست؛ بلکه جهان «در» زبان است. ما برای اندیشه به جهان ناچاریم به زبان متوسل شویم، اما از ‌آنجایی که زبان بنیانی در واقعیت ندارد و صرفا در رشته‌های تودرتوی روابط قراردادی و دلبخواهی ایجاد شده است، عاجز از آن می‌شویم که در باب «واقعیت» چیزی بگوییم. معنای هر نشانه در کل ساختار زبان آشکار می‌شود، اما چه کسی می‌تواند بدون ارجاع به یک عین از دلالت‌های تودرتوی نمادهای زبان راه به «فهم» ببرد؛ حتی اگر تمام فرهنگ لغات را جمع کنیم‌ و تمام واژگان را از بر کنیم، باز هم بدون «ارجاع» به واقعیت، هیچ واژه‌ای معنا نخواهد داشت. نشانه‌های سردرگم تنها در خانه واقعیت معنایی دارند، وگرنه دلالت‌های تودرتو و بی‌فرجام چگونه می‌تواند سرشت پدیدارشناسانه اندیشه زبان‌بنیاد را نمایان سازد؛ زبان بازتابِ واقعیت است‌ و اندیشه همواره اندیشدن «درباره» چیزی است؛ چیزی که از پیش خودش را در زبان جا داده است. اما چگونه می‌توان سرشت ارتباطی زبان را نادیده انگاشت؟ به‌ راستی که «سخن ‌گفتن» حتی اگر «درباره» چیزی باشد، باز در ساحت زبان و با زبانی است که «همگنان» آن را در روابط اجتماعی‌شان ایجاد کرده است. نه ‌تنها زبان در پدیده اجتماعی و روابط ساختار می‌یابد، بلکه اساسا این ساختارها و پدیده‌های اجتماعی‌اند که سرشتی ذاتا زبانی‌ دارند. پس چگونه می‌توان از «خود» و «دیگری» سخن گفت، بی‌آنکه چیزی در باب زبانی بیان شود که با آن سخن می‌گوییم. لاکان وقتی به این مساله ‌اندیشید، ابایی نداشت که «خود» را، یعنی هر فردیت درونی و بالذات را به ساحت نمادها فروبکاهد، نمادهایی مترابط و متراکم که دلالت‌های بی‌شمار درونی دارند و هرگز به هویت یکپارچه‌ تمامیت‌یافته‌ای نمی‌انجامند. بنابراین، ساختار نمادین زبان هم در آگاهی فردی و هم در آگاهی اجتماعی همان چیزی را می‌سازد که آن