پاورپوینت کامل امیرکبیر، کنشگرِ خلاق توسعه‌ ایران ۴۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل امیرکبیر، کنشگرِ خلاق توسعه‌ ایران ۴۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل امیرکبیر، کنشگرِ خلاق توسعه‌ ایران ۴۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل امیرکبیر، کنشگرِ خلاق توسعه‌ ایران ۴۷ اسلاید در PowerPoint :

امیرکبیر شخصیتی بزرگ و تأثیر‌گذار در تاریخ توسعه‌ ایران است‌. این بزرگ مرد توسعه‌‌خواه بیستم دی‌ماه ۱۲۳۰ هجری شمسی دقیقا ۱۷۲ سال قبل، اولین شهید راه توسعه‌ ایران شد و چشم از جهان فرو‌بست.

امیرکبیر شخصیتی بزرگ و تأثیر‌گذار در تاریخ توسعه‌ ایران است‌. این بزرگ مرد توسعه‌‌خواه بیستم دی‌ماه ۱۲۳۰ هجری شمسی دقیقا ۱۷۲ سال قبل، اولین شهید راه توسعه‌ ایران شد و چشم از جهان فرو‌بست، من (نگارنده) نیز که در بیستم دی‌ماه چشم به جهان گشودم، وجه اشتراکی که با امیر خلاق توسعه ایران دارم، رویکردم توسعه‌خواهانه‌ است؛ به همین منظور بر آن شدم که هم‌زمان با سالروز شهادت این بزرگ‌مرد که‌ توسعه ایران وامدار نام نیک اوست‌، به واکاوی میراث امیرکبیر این نابغه شرق، از نظر اندیشه توسعه بپردازم.

از نظر تجربه موفق توسعه میراث امیرکبیر یک گنجینه بی‌نظیر محسوب می‌شود؛ از‌این‌رو عظمت و بزرگی امیرکبیر را با بزرگی موانعی که بر سر راهش برای توسعه ایران قرار داشت، بهتر می‌توان درک کرد. در طول تاریخ تلاش‌های افراد توسعه‌خواه و اصلاحگر بزرگی مانند امیرکبیر برای پیشرفت جامعه و‌ نوشدن افکار، خارج‌شدن مردم از جمود فکری و حرکت به‌سوی ایده‌های نو وجود داشته؛ اما با موانع بسیاری نیز مواجه بوده‌اند، امیرکبیر برای اجرای برنامه‌های توسعه‌خواهانه‌اش و نوسازی جامعه‌ سنتی ایران با سه مانع بزرگ مواجه بود:

۱-موانع درباری ۲- موانع استعمار و قوای خارجی ۳- موانع نهادی.

دو مانع اول و دوم منفعت‌طلبان درباری، شاه غلفت‌زده و جامعه قبیله‌گرا و دسیسه‌های روس و انگلیس نیروهایی بودند که از هرگونه تلاش‌ امیرکبیر برای عملی‌شدن اهداف اصلاحی‌اش جهت پیشرفت، ترقی و توسعه کشور ممانعت می‌کردند. با‌این‌حال امیرنظام که دغدغه توسعه ایران را در سر داشت، نه از روس و انگلیس واهمه‌ای داشت و نه از شاه و مرگ می‌ترسید و تنها اقتدار ایران برایش مهم بود؛ حتی به قیمت جان! امیرِ توسعه ایران سخت‌ترین ناجوانمردی‌ها را در دوره زمانی کوتاه سه‌سال‌و سه ماه صدارتش از درباریان دید؛ اما با وجود نامروتی‌ها کارهای با‌عظمت و ماندگاری برای توسعه ایران انجام داد. او اصلاحات توسعه‌طلبانه‌اش را به قیمت جان، دقیقا زمانی اجرا کرد که در چارچوب توسعه هیچ‌گونه همکاری و همراهی با او نه‌تنها نشد؛ بلکه شاهد کارشکنی‌ها و بی‌مهری‌های نزدیک‌ترین خویشاوندانش نیز بود.

امیرکبیر مصلحی مدبر و نوگرا بود که‌ تمایل به اصلاح و نوسازی ساختار اداری و سیاسی داشت و قربانی بی‌تدبیری شاه و اطرافیان منفعت‌طلب او شد. امیر خلاق توسعه ایران با برنامه‌ها و اهداف اصلاحی و نوسازی سعی در اصلاح جامعه‌ عقب‌‌مانده‌ سنتی زمانه خود داشت و تا هنگامی که در صدارت و قدرت بود، موفق به‌ اصلاحات گسترده و بهبود اوضاع سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و نظامی ایران شد و منافع ملی کشور را محافظت کرد. راهبرد خلاقانه او در زمینه برنامه‌های اصلاحی، شروع اصلاحات از بدنه حکومت و از شخص شاه بود.

امیرکبیر برای اصلاحات با مخالفان سرسختی مواجه شده بود؛ مخالفانی که همه تلاش خود را برای برکناری و مرگ این اصلاحگر بزرگ به کار بستند. مهد‌علیا مادر شاه و آقاخان نوری که منافع شخصی را بر منافع ملی ارجح می‌دانستند، با بدگویی و دسیسه‌های بسیار شاه را نسبت به امیرکبیر بدبین کرده‌ بودند و پادشاه ناآگاه‌ نیز به‌ جای حمایت از اصلاحات نوین امیرکبیر در راستای شکوفایی حکومت و پیشرفت جامعه‌ به سمت توسعه‌‌یافتگی، مانع اصلاح‌گری او شد و با کشتن امیرکبیر در مقابل پیشرفت، ترقی و حرکت‌ به سمت توسعه‌ ایران ایستاد.

استاد فقید رضاقلی در کتاب جامعه‌شناسی نخبه‌کشی امیرکبیر را بعد از عباس میرزا ولیعهد، دومین ستاره درخشان شب ۵۰۰‌ساله این مملکت می‌داند. همچنین در کتاب ایران در دوره سلطنت قاجار علی‌اصغر شمیم آورده است‌ که‌ امیرکبیر در زمینه‌های مختلف امور مالی، وضع نظام، توسعه فرهنگ، امور و مسائل اقتصادی و اداری به اصلاحات پرداخت. واتسون نویسنده انگلیسی نیز درباره امیرکبیر نوشته است‌ که‌ در میان همه‌ رجال اخیر مشرق‌زمین و زمام‌داران ایران که نام‌شان ثبت تاریخ جدید است، میرزا تقی‌خان، امیرنظام بی‌همتاست. به حقیقت سزاوار است‌ که‌ به‌‌عنوان‌ اشراف مخلوقات به شمار آید، بزرگ مردی بود.

اصلاحات امیرکبیر با توجه به قالب نظام سیاسی و حاکم آن زمان، حفظ دولت و اقتدار ایران بود، به همین منظور برای اصلاحات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور، هدفمندانه اوضاع سیاسی را در جهت حفظ اقتدار حکومت و رفاه‌ عموم مردم سر و سامان داد. امیرکبیر از پیشرفت‌های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی غرب و نظم‌ و انضباط حاکم بر اروپا آگاه بود؛ اما با جامعه‎‌ای سنتی، قبیله‌گرا و ناآشنا با صنعت و پیشرفت در ایران مواجه‌ بود؛ مردمی که نه‌تنها اصلاح‌طلبی و مطالبه‌گری نمی‌دانستند بلکه با حفظ امیال سنتی و خرافه‌گرایی در جهت عکس امیر اصلاحگر حرکت‌ می‌کردند؛ چراکه اصلاحات امیرکبیر را در تضاد با منافع و امیال خرافی خود می‌دانستند. به‌جز جامعه‌ واپس‌گرای ایران زمان قاجار، ناصرالدین شاه نیز به علت عدم شناختِ علم و صنعت از اصلاحات امیرکبیر توسعه‌گرا حمایت نمی‌کرد و نتیجه این‌گونه رقم خورد که درست زمانی‌ که غرب با سرعت به سمت صنعتی‌شدن و دگرگونی‌های اجتماعی و اقتصادی پیش می‌رفت، در ایران با مانع‌تراشی‌های درباری و خارجی از هرگونه اصلاح توسعه‌‌طلبانه پیشگیری می‌شد.

فریدون آدمیت در بررسی شخصیت اصلاح‌گری امیرکبیر و اهمیت مقام تاریخی او سه شاخص نوآوری در راه فرهنگ و صنعت جدید، پاسداری هویت ملی استقلال سیاسی در مقابله‌ با تعرض غربی، اصلاحات سیاسی مملکتی و مبارزه‌ با فساد اخلاقی مدنی را بیان می‌کند؛ چراکه امیرکبیر از بزرگانی بود که وطن‌پرستی، شعور سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، صلاحیت رأی و اندیشه و ملت‌دوستی را به انضمام دانش و سواد لازم‌ برای رتق و فتق امور به تناسب روز آموخته بود.

مانع سومی که بر سر راه توسعه‌خواهی امیرکبیر قرار داشت، موانع نهادی بود؛ به‌همین‌دلیل امیرنظام درصدد اصلاحات نهادی برآمد. اندیشه اصلاحات امیرنظام به‌واسطه ارتباط با تمدن غرب در سفرهایی شکل گرفت که به روسیه و عثمانی داشت. او در آن کشورها با نحوه اصلاحات آشنا شد و براساس‌این نهاد دولت را نیز یکی از اهداف اصلاحات خود قرار داد.

امیرکبیر، این نابغه شرق، ضمن حفظ و تقویت نظام سیاسی و سلطنتی موجود، به کمک آن درصدد هدایت تغییرات اساسی اجتماعی، اقتصادی و سیاسی بود. تلاش‌های امیرِ توسعه ایران به‌منظور تقویت دولت مرکزی و نظم، ثبات، امنیت، قانون‌مندی و عدالت اجتماعی، به نظام سیاسی ایران چهره دیگری داد که بسیاری از خصوصیات دولت مطلقه، ملی و مدرن را داشت؛ اما امیرکبیر نتوانست در شرایط آن روز، دامنه اصلاحاتش را در حوزه سیاسی چندان گسترش دهد؛ بنابراین اصل نامحدود‌بودن اختیار سلطنت همچنان باقی ماند.

امیرکبیر دیوان‌خانه و دارالشرع را بر اصول جدیدی بنیاد نهاد، آیین آزار و شکنجه را ممنوع و حکومت قانون را استوار کرد. با توجه به این اقدامات می‌توان پی‌ برد که امیرکبیر تمرکز قدرت را در دستگاه صدارت بر اثر ضروریات سیاسی زمان و نتیجه آشفتگی کارها در دوره فترت می‌دانست؛ وگرنه با قبضه‌کردن تمام قدرت اجرائی موافق نبود و خود به‌صراحت گفته است: «همین‌ که امور دولت منظم شد، به تأسیس وز