پاورپوینت کامل بازشناسی کهن‌ترین کتیبه یادمانی به زبان فارسی در شمال پاکستان ۳۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بازشناسی کهن‌ترین کتیبه یادمانی به زبان فارسی در شمال پاکستان ۳۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بازشناسی کهن‌ترین کتیبه یادمانی به زبان فارسی در شمال پاکستان ۳۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بازشناسی کهن‌ترین کتیبه یادمانی به زبان فارسی در شمال پاکستان ۳۸ اسلاید در PowerPoint :

احسان شواربی، باستان‌شناس و پژوهشگر موز تاریخ هنر وین در اتریش، از بازشناسی و انتشار خوانش تاز سنگ‌نبشت مهمی از شمال پاکستان خبر داد که به نظر می‌رسد کهن‌ترین کتیب یادمانی شناخته‌شده به زبان فارسی نو باشد.

احسان شواربی، باستان‌شناس و پژوهشگر موز تاریخ هنر وین در اتریش، از بازشناسی و انتشار خوانش تاز سنگ‌نبشت مهمی از شمال پاکستان خبر داد که به نظر می‌رسد کهن‌ترین کتیب یادمانی شناخته‌شده به زبان فارسی نو باشد.

با آنکه کشف این کتیبه به حدود سه دهه پیش بازمی‌گردد، تا امروز برای ایرانیان ناشناخته مانده بود و تنها پس از انتشار مقال اخیر شواربی، خبر بازشناسی این کتیبه به رسانه‌های فارسی‌زبان راه یافت. مقال انگیسی احسان شواربی با همکاری اینگو اشتراوخ در شمار ۶۲ مجل شرق و غرب (East and West) در ایتالیا چاپ شده و از طریق سایت آکادمیا قابل دریافت است. نسخ فارسی این مقاله، با اندکی اصلاحات و اضافات، در شمار آتی مجل گزارش میراث منتشر خواهد شد.

با توجه به اقبال رسانه‌های فارسی به این کتیبه در روزهای اخیر، احسان شواربی متن زیر را دربار محتوا و اهمیت این کتیب تاریخی برای انتشار در اختیار سایت میراث مکتوب گذاشت:

حدود سی سال پیش، باستان‌شناس پاکستانی آقای دکتر عبدالرحمان متوجه وجود کتیبه‌ای ناشناخته به دو زبان فارسی و سنسکریت در یک مجموع خصوصی در پیشاور شد. او پس از بررسی و تصویربرداری از کتیبه، آن را در سال ۱۹۹۷ در خبرنام موز لاهور و یک سال بعد در مجل شرق و غرب ایتالیا منتشر کرد. این کتیبه به صورت تصادفی در روستای زَلَمکوت واقع در در سوات در شمال‌غرب پاکستان پیدا شده است. در بدو کشف، متأسفانه قاچاقچیان محلی کتیبه را از دل دیواری کهن درآوردند و در بازار پیشاور فروختند. بدین ترتیب این کتیب مهم سر از مجموعه‌ای خصوصی درآورد.

کتیب زلمکوت بر یک قطع سنگ آهک به ابعاد ۵۵*۳۶ سانتیمتر در هفت سطر به زبان فارسی به خط کوفی بی‌نقطه و سه یا چهار سطر به زبان سنسکریت به خط شارَدا نوشته شده است. بر اساس بازخوانی من از متن فارسی، این کتیبه متعلق به یکی از نخستین مساجد شبه‌قاره هند است که به فرمان امیر ارسلان جاذب، امیر طوس و سردار سپاه غزنوی، در سال ۴۰۱ هجری، کمتر از ده سال پس از نخستین لشکرکشی سلطان محمود غزنوی به هندوستان، بنا شده است.

دکتر عبدالرحمان، در مقالاتی که اشاره شد، خوانشی از متن فارسی کتیبه به همراه ترجم انگلیسی و حواشی تاریخی به دست داد. اما نخستین خوانش از متن سنسکریت دو دهه بعد در رسال دکتری ناشا بن رودزیادی خاو در دانشگاه پیشاور ارائه شد. با وجود تلاش این دو محقق در معرفی این کتیب مهم، خوانش آنها از چند واژ کلیدی در هر دو متن فارسی و سنسکریت نادرست بود و همین امر سبب خطا در تعیین کارکرد و بافت اولی این کتیبه شد.

آشنایی من با این کتیبه به حدود چهار سال پیش باز می‌گردد. در پاییز سال ۲۰۱۹، از طرف آکادمی علوم اتریش و به عنوان عضو هیئت باستان‌شناسی ایتالیا (موسس ایزمئو) به مأموریتی پژوهشی در در سوات پاکستان اعزام شدم. هدف این سفر بررسی و مستندسازی سکه‌های مکشوفه از چهل سال کاوش‌های هیئت باستان‌شناسی ایتالیایی در شهر باستانی بریکوت بود. حاصل این پژوهش کتابیست که اکنون در سلسل انتشارات آکادمی علوم اتریش زیر چاپ است.

هنگامی که مشغول بررسی آثار بازمانده از دور موسوم به هندوشاهی و شواهد لشکرکشی سلطان محمود غزنوی در این منطقه بودم، فهرستی از کتیبه‌های این دو دور تاریخی در در سوات و دشت پیشاور تهیه کردم و به بررسی محتوای آنها پرداختم. یکی از آنها همین کتیب زلمکوت بود که نخستین بار دکتر عبدالرحمان آن را منتشر کرده است. هنگامی که کتیبه‌های موجود را بر اساس تاریخشان مرتب می‌کردم، تصادفاً دریافتم که کتیب زلمکوت ظاهراً کهن‌ترین سنگ‌نبشت یادمانی تاریخدار به زبان فارسی نو است که تا کنون شناسایی شده. خانم دکتر ویولا آلگرانتزی، متخصص کتیبه‌های غزنوی در آکادمی علوم اتریش، نیز در جایی به این موضوع اشاره کرده است. در پایان سفرم به پاکستان در پاییز ۲۰۱۹، چند روز مهمان بخش باستان‌شناسی دانشگاه پیشاور بودم و فرصتی دست داد تا با دکتر عبدالرحمان دیدار و گفت‌وگو کنم. چند ماه بعد، خوانش تازه‌ای از متن فارسی کتیب زلمکوت آماده کردم، ولی بازخوانی متن سنسکریت در توانم نبود. دوست و همکار دانشمندم آقای دکتر اینگو اشتراوخ، استاد دانشگاه لوزان در سوییس و متخصص برجست کتیبه‌های هندی به خط شارَدا، به خواهش من به بازنگری بخش سنسکریت این کتیبه پرداخت و خوانش تازه‌ای در اختیار من گذاشت که در مقال اخیر ما منتشر شده است.

خوانش تاز من از متن فارسی کتیب زلمکوت چنین است:

«بسم الله الرحمن الرحیم

لا اله الا الله محمد رسول الله

بنا کرد مزگد را امیر جلیل امیر طوس

ارسلان الجاذب اطال الله بقاه تمام کرد

سرهنگ جلیل بکتاش کوتوال اجیپالنغر

ادام الله دولته بیمن(؟) ماه ذوالقعده

سال فر چهارصد یک بود»

عدم نقطه‌گذاری در متن کتیبه خوانش بعضی کلمات را دشوار کرده است. نخست لازم است یک خطا را اصلاح کنم. واژ دوم در سطر آخر پیشتر توسط عبدالرحمان «مر» خوانده شده بود و همین خوانش سهواً به مقال انگلیسی من نیز راه یافت. پارسال، هنگامی که مقاله به زیر چاپ رفته بود، استاد دانشمند آقای دکتر علی‌اشرف صادقی مرا متوجه این خطا کرد و خوانش «فر» را پیشنهاد داد. متأسفانه در آن مرحله اصلاح این خطا