پاورپوینت کامل البدیع (ابن المعتز) ۱۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل البدیع (ابن المعتز) ۱۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل البدیع (ابن المعتز) ۱۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل البدیع (ابن المعتز) ۱۲ اسلاید در PowerPoint :

البدیع، نوشته ابوالعباس، عبدالله بن المعتز بن المتوکل، مشهور به ابن المعتز (۲۴۷-۲۹۶ق) است. او ادیبی است که دانش بلاغت را برای نخستین بار در ادبیات عرب تدوین کرده است. این اثر با پژوهش عرفان مطرجی عرضه شده است.

علم بدیع پس از «معانی» و «بیان»، سومین فن از فنون بلاغت است و موضوع آن آرایش‌های سخن فصیح و بلیغ در نظم و نثر است. به این آرایش‌ها محسّنات، صنایع بدیعی و آرایه‌های ادبی می‌گویند. هرچند در تاریخ علوم بلاغت، اصطلاح «بدیع» در سروده‌های شعرا و سخنان ادبای سده ۲ق دیده می‌شد، نام ابن معتزِ ۲۷ساله جوان و کتاب بدیع او به این دانش استقلال و رسمیت بخشید. او که خود شاعری توانا و دارای اندوخته‌های فراوانی از سروده‌های چیره‌دست شاعران و ادیبان عرب بود، بر آن شد که محدوده «بدیع» را مشخص نماید و با انتقاد از ابوتمام، این دانش را گسترش و عمومیت بخشد. او روشن گرداند که بدیع، اختراع شاعران معاصرش نیست و قدمت فراوان دارد. ابن معتز بدین‌گونه سرفصل تحولى شگرف در علوم بلاغت و شیوه‌های نقد ادبى گردید که بشار (درگذشته ۱۶۷ق)، ابونواس (درگذشته ۱۹۸ق) و مسلم بن ولید (درگذشته ۲۰۸ق) آن را آغاز کرده بودند و سپس در شعر ابوتمام (د ۲۳۱ق) به کمال رسیده بود. ابن‌ معتز در اثر خود از نوشته‌های‌ جاحظ بسیار بهره جسته و در نهایت، خود در زمینه علم‌ بدیع‌ ادعای‌ برتری‌ کرده است.

ابن معتز، بدیع (سخن‌آرایى به معنای اخص کلمه) را فقط بر ۵ فن «استعاره‌، جناس ‌،طباق‌، رد العجز و مذهب‌ کلامی» منطبق می‌نماید و دیگر صناعات ادبى و بدیعى را فقط از محاسن کلام برمی‌شمرد. البته، او برای کسانی که این حصر را نمى‌پذیرند، روا می‌داند که ۱۲ فقره از محاسن شعر و زیورهای سخن (مانند التفات، تأکید، مدح‌ شبیه‌ به‌ ذم‌، تجاهل‌ العارف و…)‌ را که خودش پس از پایان‌ مباحث بدیع آورده است، در شمار فنون بدیع بنهند. هرچند دیدگاه دقیق ابن معتز در تعیین حدود بدیع هیچ‌گاه پذیرف