پاورپوینت کامل تیمستیوس ۵۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تیمستیوس ۵۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تیمستیوس ۵۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تیمستیوس ۵۵ اسلاید در PowerPoint :

۱
زندگی‌نامه۲
استادان۳
فعالیت علمی۴
مناصب۵
آرای فلسفی او۶
شروح او بر آثار فلسفی۷
تاثیر آرای فلسفی وی بر فلسفه‌ای اسلامی۸
آثار۹
پانویس۱۰
منابع مقاله۱۱
وابسته‌ها

تِمیسْتیوس(۳۱۷-۳۸۸م)، فیلسوف، سیاستمدار و شارح آثار ارسطو.

زندگی‌نامه

در منابع اسلامی غالباً از او با نام «ثامسطیوس» یاد کرده‌اند. در تذکره‌های قدیم، به ندرت می‌توان اطلاعی از شرح حال و زندگانی وی یافت. اما متن بعضی از خطابه‌های او حاوی اشاراتی به سرگذشت و احوال اوست که ترسیم تصویر مجملی از زندگانی وی را ممکن می‌سازد. او در حدود سال ۳۱۷م در پافلاگونیا در خانواده‌ای اشرافی زاده شد.

استادان

پدرش، ایوگنیوس که خود فیلسوف و آموزگار فلسفه بود، نسبت به تعلیم و آموزش وی همت گماشت. از دیگر استادان و آموزگاران او چیزی دانسته نیست و گویا وی در هیچ‌یک از مدارس بزرگ آن عصر به تحصیل نپرداخته است.

فعالیت علمی

تمیستیوس در حدود سال ۳۴۰م، به همراه پدر راهی قسطنطنیه شد. در آنجا وی مدرسه‌ای دایر کرد و پس از ۱۰ ‌سال تدریس و تحقیق، دوره‌ای طولانی از فعالیتهای سیاسی در زندگی او آغاز شد.

مناصب

تمیستیوس مشاورِ امپراتوران و آموزگارِ شاهزادگان بود. در ۳۵۵م، امپراتور کُنستانتینوس او را عضو سنای قسطنطنیه کرد و دو سال بعد، وی به فرمانداری این شهر منصوب شد. مناصب حکومتیِ وی در طول حکومت یولیانوس محل اختلاف است هرچند اگر به گزارش ابن ندیم اعتماد داشته باشیم، او تمیستیوس را وزیر یولیانوس خوانده است.

به هرحال، پس از آن در دور حکومت تِئودوسیوس در ۳۸۰م، وی باز به مقام‌های عالی حکومتی رسید. خصلت مهم تمیستیوس در فعالیت‌های سیاسی، نرم‌خویی و تساهل بوده است. با اینکه وی خود از نظر مذهب بر شرک یونانیان باقی مانده بود، در مقام مشاور امپراتوران، همواره ایشان را به تساهل و مدارای مذهبی فرا می‌خواند؛ چنان‌که یولیانوس را از آزار و شکنج مسیحیان بازداشت و والنس آریوسی‌مذهب را به مدارا با مسیحیان غیرآریوسی ترغیب کرد.

آرای فلسفی او

تمیستیوس خود را مروّج فلسفه‌ای می‌داند که نفع آن عاید همگان شود. از این‌رو، در شرح‌های خود نیز کمتر به نظربافیهای غامض و دشوار می‌پردازد و همواره درک مخاطب عام را در نظر دارد و همین امر خود یکی از دلیل‌های رواج و اقبال آثار او در میان نسل‌های پس از او بوده است. فلسفه در نظر وی در حکم مقدم کوتاهی برای فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی است، نه عمری تعهد حرفه‌ای. توجه او به سخنوری و خطابه نیز از همین‌روست. تعهد فیلسوف به اشاع اندیشه‌ورزی فلسفی در میان تود مردم و توجه به آیین سخنوری برای برآوردن این مقصود، از مضامین اصلی خطابه‌های تمیستیوس است.

شروح او بر آثار فلسفی

شروح او بر آثار ارسطو تا اندازه‌ای شبیه به متون درس گفتاری است؛ ازاین‌رو، برخی از پژوهشگران این شروح را متعلق به دور تدریس او در مدرسه دانسته‌اند. شرحها و تفسیرهای تمیستیوس، برخلاف تفاسیر نوافلاطونیانِ پس از او، بسیار به متن اصلی نزدیک است، و هیچ نشانی از ترکیبها و بازسازیهایی که در شروح پسین دیده می‌شود، در آنها نیست. همین سبک، در سده‌های بعد، الگوی کار مفسرانی مانند سُفونیاس و پسلوس قرار گرفت. تمیستیوس در مقدم «شرح بر تحلیلهای دومین» می‌گوید که هدفی جز فراهم آوردن جزوه‌ای آسان‌فهم برای نوآموزان ندارد و هرگز نمی‌خواهد با آراء مفسران پیشین رقابت کند. دیدگاه و روش غالب در این تفسیرها، دیدگاه و روش مشائی است و به رغم رواج اندیشه‌های نوافلاطونی درآن عصر، این اندیشه‌ها درآثار وی چندان مشهود نیست. با این حال، برخی کوشیده‌اند رگه‌هایی از اندیشه‌های افلاطونی و نوافلاطونی را در آثار وی نشان دهند. برای نمونه، تعریف او از فلسفه همچون «تشبّه به خدا در حد طاقت بشر»، و توصیف پادشاه، چونان «کسی که جامع خصائل سقراط و اسکندر باشد»، از معدود نمودهای اندیش افلاطونی در نوشته‌های اوست.

تاثیر آرای فلسفی وی بر فلسفه‌ای اسلامی

تأثیر تمیستیوس بر فلسف اسلامی: تمیستیوس یکی از شناخته‌شده‌ترین اندیشمندان یونانی در میان مسلمانان بوده، و بسیاری از آثار وی به عربی ترجمه شده بوده است. کثرت ترجم آثار او موجب شده بود تا مسلمانان تصویری تقریباً منسجم از آراء و تا اندازه‌ای هویت او داشته باشند. مسلمانان غالباً از وی، درکنار اسکندر افرودیسی، به عنوان یکی از بزرگ‌ترین شارحان آثار ارسطو نام می‌برده‌اند. ابن ندیم وی را کاتب و وزیر یولیانوس دانسته است و اشاره می‌کند که انتصاب وی به وزارت از سوی یولیانوس سبب شد تا فلسفه بار دیگر در میان رومیان رونق یابد. فیلسوفان مسلمان در شرح افکار ارسطو، به خصوص در شرح کتاب النفس و «رسال لامبدا»ی مابعدالطبیعه به آراء او استناد می‌جسته‌اند. اعتماد ایشان به شروح وی به حدی بوده است که مثلاً شهرستانی در نقل آراء مابعدالطبیعی ارسطو، با اعتماد کامل به شروح تمیستیوس متوسل می‌شود و برای موجه ساختن کار خود، چنین اعتمادی را به ابن‌ سینا نیز نسبت می‌دهد.

فارابی در کتاب فی قوانین صناعت الشعر تحت تأثیر شرح تمیستیوس بر بوطیقاست، ودر الالفاظ المستعمله فی المنطق سخنی را از وی دربار واضع علم منطق نقل می‌کند. او همچنین ‌در «الابانه عن غرض ارسطوطالیس فی کتاب مابعدالطبیعه»، و ابن‌ سینا در النجاه و «شرح کتاب حرف اللام» و ابن رشد در تلخیص کتاب النفس و تفسیر مابعدالطبیعه از وی نام برده، و قطعاتی نیز نقل کرده‌اند. ترجم لاتینی این آثار، به‌ویژه نوشته‌های ابن رشد، در سد ۷ق/۱۳م مقدمات آشنایی غربیان با اندیشه‌های تمیستیوس را فراهم کرد.

ابوعلی مسکویه در تهذیب الاخلاق قطع کوچکی از وی نقل می‌کند، ولی اشتباهاً آن را از سقراط می‌داند. ابوسلیمان سجستانی هم در صوان الحکمه جملات قصاری به وی نسبت می‌دهد که جای شک دارد. از میان متأخران هم می‌توان به صدرالدین شیرازی اشاره کرد که در جایهایی از کتاب الاسفار، از تمیستیوس نام برده است.

ضمناً ابن‌ سینا در «رساله الى ابی‌جعفر کیا» از کتابی گمشده با نام الانصاف یاد می‌کند که در آن به داوری دربار آراء مفسران مشرقی و مغربی آراء ارسطو (از جمله تمیستیوس؟) پرداخته است. عبدالرحمان بدوی در ارسطو عندالعرب، شماری از رسالات ابن‌ سینا («شرح بر کتاب النفس» و «شرح بر مقال لامبدا») را منتشر ساخته، و مدعی است که این شروح، بخشهایی از همان کتاب الانصاف اند.

بخش عمد شهرت تمیستیوس در جهان اسلام به سبب شرح او بر کتاب النفس ارسطو، و تفسیری است که از مفهوم عقل به دست می‌دهد. وی برخلاف اسکندر افرودیسی عقل فعال را عنصری نفسانی و درونی می‌داند و علاوه برآن، تفسیر اسکندر در باب فناپذیری عقل هیولانی یا بالقوه را نمی‌پذیرد. طبق این تفسیر، عقل فعال، عاملی خارجی و غیرنفسانی است که اسکندر آن را با خدای ارسطو (محرک نامتحرک) یکی می‌گیرد، زیرا این هر دو فعلیت محض، بیرون از چرخ کون و فساد طبیعت و جاودان‌اند؛ اما در مقابل، عقل بالقوه با مرگ و فساد بدن از میان خواهد رفت. اما تمیستیوس چنین تفسیری را نمی‌پذیرد. نخست اینکه وی با الهی خواندن عقل فعال و یکی انگاشتن آن با محرک نامتحرک مخالف است. وی عقل فعال را عقلی «از ما» و «در ما» می‌خواند، و دیگر اینکه به اعتقاد او رأی اسکندر مبنی بر زوال‌پذیری عقل بالقوه، تحریف آراء ارسطوست؛ زیرا به عقید تمیستیوس، ارسطو نیز قائل به جاودانگی و مفارقت عقل بالقوه از بدن بوده است. عقل بالقوه اگرچه با بدن پیوسته، و به امور آن مشغول است، پس از مرگ از بدن خواهد گسست و در اتحاد با عقل فعال به حیاتی روحانی ادامه خواهد داد. آنچه با فساد بدن نابود می‌شود، عقل دیگری است که وی آن را عقل منفعل یا مشترک می‌نامد و در مرتبه‌ای فروتر از عقل بالقوه قرار می‌دهد. این عقل، ظرف عواطف، حافظه و تعقل گفتاری است و از بدن جدایی نمی‌پذیرد.

هرچند تمیستیوس عقل فعال را آشکارا «از ما» و «در ما» می‌خواند و چنین می‌نماید که وی جایگاهی فردی و نفسانی برای آن قائل بوده است، مطابق برخی تفسیرهای جدیدتر، می‌توان در گوشه و کنار آثار وی اشاره‌هایی به تعالی و فرافردی بودن آن یافت.

طبق نظر تمیستیوس، عقل فعال پس از ترک بدن نخواهد توانست هیچ ارتباطی را که با عقل منفعل داشته است، به یاد بیاورد؛ اما این به معنای اضمحلال شخصیت و خودآگاهی نیست، زیرا به اعتقاد او، آنچه «خود» خوانده می‌شود، نه عقل منفعل و نه عقل بالقوه است، بلکه پیوند عقل فعال با عقل بالقوه، به مثاب صورت و ماده است که پس از حیات فرد نیز تداوم می‌یابد.

از این‌رو، تمی