پاورپوینت کامل تنوخی، ابوالفضل ۲۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تنوخی، ابوالفضل ۲۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تنوخی، ابوالفضل ۲۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تنوخی، ابوالفضل ۲۸ اسلاید در PowerPoint :

۱
زندگی‌نامه۲
تحصیلات۳
استادان۴
مناصب۵
وفات۶
شاگردان۷
دیانت۸
سبک نگارش۹
آثار۱۰
پانویس۱۱
منابع مقاله۱۲
وابسته‌ها

ابوالفضل عبدالمحسن بن حمّود تَنوخی (۵۷۰-۶۴۳ق/۱۱۷۴-۱۲۴۵م) معروف به امین‌الدین حلبی، شاعر، ادیب و کاتب ایوبیان.

زندگی‌نامه

بیشترین اطلاع را دربار او، نویسند معاصرش ابن شَعّار به دست می‌دهد که حتى یک‌بار او را در حلب، آن هنگام که الملک المنصور(د ۶۳۷ ق) به یاری سلطان صلاح‌الدین یوسف بن غازی، صاحب حلب، شتافته بود تا او را از دست خوارزمیان برهاند، ملاقات کرده، و احادیث نبوی از وی شنیده است، تنوخی نیز به وی اجاز نقل هم روایات و گفته‌های خود را داده، و بسیاری از اشعارش را برای ابن شعار خوانده است. همچنین تنوخی در رساله‌اش به نام الانوار المقتبسه من اوار النار، گزارشی اندک از خود می‌دهد.

نام پدر وی در منابع متأخر به جای حمّود، محمود آمده که تحریفی از نام اوست. ابوالفضل در حلب زاده شد، اما بیشتر عمر خود را در دمشق گذراند و به همین سبب، او را «حلبی» و گاه «دمشقی» خوانده‌اند.

تحصیلات

اگرچه پدر تنوخی سنگ‌تراش و عامی بود و از این راه روزگار می‌گذراند، اما ابوالفضل از همان کودکی شیفت علم و دانش بود و در زادگاهش، چنان‌که رسم بود، قرآن را براساس ۷ قرائت حفظ کرد، مقامات حریری و حماس ابوتمّام را به خاطر سپرد و در ادب و نحو از محضر علمای آن دیار بهره برد و بر بسیاری از اخبار دست یافت و از مشایخ آن دیار، بسیار حدیث شنید. سپس به فن انشاء و صنعت ترسل روی آورد، چندان‌که به کمال رسید. گویند در حلب مکتب‌خانه‌ای گشود تا جوانان را دانش بیاموزد، اما به سببی که بر ما پوشیده است، از این کار برکنار شد. شاعر چندان از این امر آزرده شد که در ۵۹۶ق/۱۲۰۰م راه دمشق در پیش گرفت.

تنوخی تصریح می‌کند که در دمشق با شاعران، نویسندگان، خطیبان و مردمان بسیاری ملاقات کرد که همگی وی را بزرگ می‌داشتند.

استادان

وی در دمشق از کسانی چون حنبل بن عبدالله رصافی(د۶۰۴ ق)، ابن طبرزد ابوحفص قزی(د ۶۰۷ ق) و تاج‌الدین کندی استماع حدیث کرد و از استادانی چون ابن صَصْری محمد بن سالم تغلبی(د۶۷۰ ق)، ابن قلانسی اسعد بن غالب تمیمی(د ۶۷۰ ق) و سبط ابن جوزی(د ۶۵۴ ق) بهره‌ها برد.

تنوخی پس از ۴ سال، راهی حلب شد. در آنجا وزیر نظام‌الدین ابوالحسین فرزند جمال‌الدین بن حصین با وی نیکیها کرد و از او خواست تا به زادگاهش بازگردد. همچنین وزیر او را در مجلسی که بزرگان ادب چون سالم بن سعاد حمصی گرد آمده بودند، فرا خواند و از وی یاری طلبید؛ چه، سلطان غیاث‌الدین، شعرای حلب را فرا خوانده بود تا در مدح وی، شعری برتر از شعر امیه بن ابی‌الصلت در مدح سیف بن ذی یزن بسرایند. شاعر نیز با سرودن قطعه‌ای ۷ بیتی در ستایش از سلطان، رضایت همگان را به دست آورد. با این‌همه، در سرود او سخن تازه‌ای یافت نمی‌شود و شاعر، سلطان را با دلاوران کهن از جمله سیف بن ذی یزن قیاس کرده است.

علاوه بر این، شاعرانی چون ابن سعاد حمصی و فارس بن سنان حلبی از وی خواستند تا در جلسات شعر و ادب و مشاعر ایشان که در حلب برگذار می‌شد، شرکت کند؛ اما این شرایط مساعد، شاعر را پایبند حلب نکرد و در تاریخی که بر ما پوشیده است، راه دمشق در پیش گرفت تا به خدمت ملوک درآید.

مناصب

وی نخست به خدمت الملک المعظم شرف‌الدین عیسى(۶۱۵-۶۲۴ ق) شتافت و کتابت وی را تا مرگ شرف‌الدین برعهده داشت. سپس در زمان الملک الناصر صلاح‌الدین داوود(۶۲۴-۶۲۶ ق)، به خدمت امیر عزالدین ایبک، صاحب صرخد(شهری در جنوب شرقی دمشق) و نایب دمشق درآمد و وزارت وی را پذیرفت.
وی با کشته شدن عزالدین ایبک در ۶۲۶ ق/۱۲۲۹م، به ناچار به دمشق بازگشت و نزد الملک الکامل ناصرالدین ابوالمعالی(۵۹۶-۶۱۵ ق) حضور یافت. ناصرالدین او را گرامی داشت و با خود به مصر برد. گویا تنوخی پس از مرگ امین‌الدین سلیمان معروف به کاتب الدرج(د ۶۳۰ ق)، مدتی کوتاه در مقام کاتب نزد وی ماند؛ اما اشار مقریزی به اینکه «الملک الکامل او را نزد صاحبش عزالدین ایبک باز فرستاد»، نمی‌تواند صحیح باشد، چه، در آن زمان عزالدین از دنیا رفته بود.

پس از آن شاعر در خدمت دو پادشاه دیگر ایوبی درآمد: نخست الملک الجواد مظفرالدین یونس بن مودود(۶۳۵-۶۳۶ ق) و پس از آن الملک المنصور ناصرالدین ابراهیم شیرکوه ثانی(د ۶۳۷ ق) صاحب حمص. پس از آن، ابن شعار گزارشی از زندگانی وی نمی‌د