توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عطاء (مفردات‌نهج‌البلاغه) ۱۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عطاء (مفردات‌نهج‌البلاغه) ۱۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل عطاء (مفردات‌نهج‌البلاغه) ۱۲ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل عطاء (مفردات‌نهج‌البلاغه) ۱۲ اسلاید در PowerPoint

منبع: عطاء (مفردات نهج البلاغه (جلد ۲))

مقالات مرتبط: عطاء (مفردات‌قرآن)، أَعْطی‌ (لغات‌قرآن)، عطیه.

عَطاء و عَطیّه (به فتح عین) از واژگان نهج البلاغه به معنای بذل، احسان، صله و مطلق دادن چیزی است. این واژه دارای مشتقاتی است که در نهج البلاغه به‌کار رفته است، مانند: تَعَاطِی (به فتح تاء و عین) به معنای تناول و اخذ کردن و اِسْتِعْطَاء (به کسر الف و تاء) به معنای عطا خواستن. حضرت علی (علیه‌السلام) درباره اهل بیت (علیهم‌السلام) و … از این واژه استفاده نموده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای عَطاء و عَطیّه و تَعَاطِی و اسْتِعْطَاء
۲ – کاربردها
۳ – تعداد کاربرد
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای عَطاء و عَطیّه و تَعَاطِی و اسْتِعْطَاء

عَطاء و عَطیّه

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۲، ص۷۲۸.

[۲] طریحی، فخر‌الدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۱، ص۲۹۸.

به معنای بذل، احسان، صله و مطلق دادن چیزی آمده است.
تَعَاطِی به معنای تناول و اخذ کردن،

[۳] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۳، ص۵۸۱.

اسْتِعْطَاء به معنای عطا خواستن آمده است.

[۴] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۳، ص۵۸۱.

۲ – کاربردها

امام (صلوات‌الله‌علیه) حکمت ۲۳۲ فرموده است: «مَنْ یُعْطِ بِالْیَدِ الْقَصِیرَهِ یُعْطَ بِالْیَدِ الطَّوِیلَهِ.»

[۵] السید الشریف الرضی، نهج البلاغه ت الحسون، ص۸۲۷، حکمت ۲۲۳.

[۶] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۲، ص۲۰۴، حکمت ۲۳۲.

[۷] صبح