توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ظن (فقه) ۳۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ظن (فقه) ۳۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ظن (فقه) ۳۳ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل ظن (فقه) ۳۳ اسلاید در PowerPoint

مقالات مرتبط: ظنّ (مفردات‌قرآن)، ظنّ (لغات‌قرآن)، ظنّ (مفردات‌نهج‌البلاغه)، ظنّ (مقالات مرتبط).

ظنّ ، حالتی نفسانی فراتر از شک و فروتر از یقین است.

فهرست مندرجات

۱ – تعریف
۱.۱ – ظن معتبر
۲ – احکام مرتبط
۳ – ظن در اصول
۳.۱ – ظن نوعی و شخصی
۳.۲ – ظن مطلق و ظن خاص
۳.۳ – ظن طریقی و موضوعی
۳.۴ – حجیت ظن
۳.۵ – ظن غالب
۴ – ظن در فقه
۴.۱ – ظن به نجاست
۴.۲ – ظنّ به قبله
۴.۳ – ظن به وقت نماز
۴.۴ – ظن به شمار رکعات
۴.۵ – ظن به ماه رمضان
۴.۶ – ظن به وقت افطار و امساک
۴.۷ – ظن به بیماری
۵ – پانویس
۶ – منبع

۱ – تعریف

ظن عبارت است از حالتی نفسانی برای انسان همچون علم و شک. با این تفاوت که مرتبه آن از شک که تردید با تساوی دو طرف احتمال است بالاتر و از علم که یقین به چیزی است پایین‌تر است. به عبارت دیگر، هنگام پیدایی تردید، چنانچه به نظر فرد یک طرف تردید قوی‌تر و از طرف دیگر به واقع نزدیک‌تر باشد، در اصطلاح ، طرف راجح را ظن گویند.

[۱] اصطلاحات الاصول، ص۱۶۱.

[۲] فرهنگ نامه اصول، ص۵۵۰.

۱.۱ – ظن معتبر

گاهی نیز به طور مجاز بر سبب ظن؛ یعنی اماره اطلاق ظن می‌شود، مانند آنکه به خبر واحد که موجب ظن است، ظن معتبر گویند.

[۳] اصول الفقه، ج۲، ص۱۴.

از حجیت ظن در اصول فقه به تفصیل بحث شده است.

۲ – احکام مرتبط

در فقه نیز در برخی ابواب از قبیل صلات و صوم از احکام مرتبط با آن سخن گفته‌اند، مانند عمل به ظن هنگام تردید در شمار رکعتهای نماز و یا تشخیص جهت قبله . بنابر این، بحث درباره این عنوان را از دو حیث اصولی و فقهی پی می‌گیریم.

۳ – ظن در اصول

اصولیان برای ظن تقسیماتی ذکر کرده‌اند:

۳.۱ – ظن نوعی و شخصی

ظن نوعی یا شأنی عبارت است از ظن به دست آمده از قراین و اماراتی که برای توده مردم شأنیت ظنّ آوری دارد؛ هرچند برای فردی خاص ظن‌آور نباشد، مانند ظن حاصل از خبر ثقه و شهرت یا دیگر امارات . مقابل آن ظن شخصی یا فعلی قرار دارد که عبارت است از ظن حاصل برای فردی از راه اسباب و قراین ظن‌آور؛ خواه این اسباب برای عموم ظن‌آور باشد یا نباشد، مانند ظن حاصل برای فردی از خبر دادن کسی؛ با آنکه ممکن است عموم از چنین اِخباری ظن پیدا نکنند.

[۴] اصول الفقه، ج۲، ص۱۵.

[۵] اصطلاحات الاصول، ص۱۶۱.

۳.۲ – ظن مطلق و ظن خاص

ظن مطلق ، ظنی را گویند که بر حجیت آن هیچ دلیل قطعی‌ای؛ اعم از عقلی و نقلی، جز دلیل انسداد وجود ندارد؛ چنان که بر عدم حجیت نیز دلیل خاص وجود ندارد. مقابل آن ظن خاص قرار دارد که عبارت است از ظنی که بر حجیّت آن دلیل قطعی خاصی از عقل یا نقل وجود دارد؛ از این رو، بر ظن به دست آمده از طریق امارات معتبر، همچون ظن حاصل از خبر واحد عادل و یا ثقه ، ظن خاص اطلاق می‌شود. این چنین ظنی دلیل علمی به شمار می‌رود؛ یعنی دلیلی که حجیت آن به علم ثابت شده است و از آنجا که دلیل آن قطعی است، قائم مقام علم است و شارع مقدس آن را حجت قرار داده است.

[۶] اصول الفقه، ج۲، ص۲۶-۲۷.

[۷] اصطلاحات الاصول، ص۱۶۱.

[۸] فرهنگ نامه اصول، ص۵۵۱.

[۹] فرهنگ نامه اصول، ص۵۵۴.

۳.۳ – ظن طریقی و موضوعی

ظن طریقی ظنی است که نسبت به واقع نقش طریقی دارد و در موضوع حکم شرعی اخذ نشده است، مانند حجت بودن اماره که به گونه طریقیت است؛ یعنی به عنوان راهی برای دستیابی به احکام واقعی شرعی نزد خدا . مقابل آن ظن موضوعی قرار دارد که به عنوان موضوع حکم شرعی به نحو تمام موضوع یا جزء آن قرار داده شده است؛ به گونه‌ای که با فقدان آن، حکم شرعی بر موضوع مترتب نمی‌گردد، مانند اینکه شارع بگوید: «اذا ظننتَ بوجوبِ الجمعهِ یَجبُ عَلَیکَ التَّصدقُ؛ هر گاه به وجوب نماز جمعه ظن پیدا کردی صدقه بر تو واجب می‌شود». در این مثال، «ظن» در موضوع حکم اخذ شده است؛ به گونه‌ای که در فرض عدم حصول ظن، صدقه واجب نمی‌شود.
آنچه از این دو نوع ظن، میان اصولیان مورد بحث است، ظن طریقی است نه ظن موضوعی.

[۱۰] اصطلاحات الاصول، ص۱۶۲-۱۶۳.

۳.۴ – حجیت ظن

آیات و روایات بسیاری با تعبیرهای گوناگون بر عدم جواز عمل به مقتضای ظن دلالت دارد و از عمل به آن نهی کرده است؛

[۱۱] عوائد الایام، ص۴۱۳.

[۱۲] عوائد الایام، ص۴۱۷.

[۱۳] هدایه الامّه، ج۸، ص۳۷۰-۳۷۲.

از این رو، بنابر اصل و قاعده اوّلی، شکی در حرمت عمل به مفاد ظن نیست؛

[۱۴] مفاتیح الاصول، ص۴۵۸.

[۱۵] اصول الفقه، ج۲، ص۱۶.

لیکن در اینجا بین اصولیان دو بحث مطرح است: یکی امکان تعبد به ظن به عنوان راهی برای دستیابی به احکام از سوی شارع مقدس، و دیگری در فرض امکان آن وقوع چنین تعبدی.
مشهور میان اصولیان امکان تعبد به ظن، بلکه وقوع آن است؛ از این رو، گفته‌اند: هرگاه دلیلی قطعی بر اعتبار ظنّی دلالت کند، مانند ظن حاصل از خبر واحد، آن ظن به عنوان راهی برای دستیابی به احکام شرعی، حجّت و عمل به مقتضای آن جایز خواهد بود. در این صورت عمل به مقتضای ظن به جهت وجود دلیل قطعی بر اعتبار آن نزد شارع در حقیقت، عمل به قطع و یقین است نه ظن. اصولیان از این ظنون به ظنون خاص در مقابل ظنون مطلق تعبیر می‌کنند؛ چنان که به جهت دلالت دلیل قطعی بر اعتبار آن «طریق علمی» نیز نامیده می‌شود