توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حی (مفردات‌قرآن) ۵۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حی (مفردات‌قرآن) ۵۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل حی (مفردات‌قرآن) ۵۸ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل حی (مفردات‌قرآن) ۵۸ اسلاید در PowerPoint

منبع: حی (قاموس قرآن (جلد ۲))

مقالات مرتبط: حَیّ (لغات‌قرآن)، حیّ (مفردات‌نهج‌البلاغه)، حی.

حَیی (به فتح حاء) از واژگان قرآن کریم به معنای زنده و حیات است. حیات در قرآن مجید به حیات عادی انسان و حیوان و نبات، و به حیات دینی و ایمانی و حیات اخروی گفته شده و تمام موجودات حیات و زندگی و مرگ و نیستی دارند. حیّ صفت مشبهه و از اسماء حسنی به معنی همیشه زنده است که دلالت بر دوام و ثبات دارد. مشتقات این واژه در قرآن کریم، به صورت: حَیَوان (به فتح حاء و یاء) به معنای حیات و زندگی، حَیاه (به فتح حاء) یا حَیات (به فتح حاء) به معنای زندگی آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای حَیی
۲ – کاربردها
۲.۱ – زنده شدن زمین
۲.۲ – تسبیب و دلالت بر کار
۲.۳ – طلب حیات
۲.۴ – حیات و مرگ در موجودات
۲.۵ – قصاص مایه حیات
۲.۶ – حیوان و حیات
۲.۷ – خداوند حی
۳ – اسماء الحسنی
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای حَیی

حَیی

[۱] قرشی بنایی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۲، ص۲۱۰.

[۲] راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ط دار القلم، ص۲۶۸.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۱، ص۱۱۷.

به معنای زنده است.

۲ – کاربردها

(وَتُخْرِجُ‌ الْحَیَ‌ مِنَ الْمَیِّتِ وَتُخْرِجُ الْمَیِّتَ مِنَ‌ الْحَیِ‌…)

[۴] آل عمران/سوره۳، آیه۲۷.

«زنده را از مرده و مرده را از زنده خارج می‌کنی.»

[۵] طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان، ج۳، ص۱۳۶-۱۳۷.

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۳، ص۲۱۲-۲۱۳.

[۷] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۲، ص۲۷۱-۲۷۲.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۴، ص۲۲-۲۳.

در صحاح گوید: حیاه ضدّ موت و حیّ ضدّ میّت است.

[۹] جوهری، اسماعیل بن حماد، صحاح تاج اللغه، ج۶، ص۲۳۲۳.

ناگفته نماند: حیات در کلام اللَّه مجید به حیات عادی انسان و حیوان و نبات، و به حیات دینی و ایمانی گفته شده مثل‌: (وَاَوْصانِی بِالصَّلاهِ وَ الزَّکاهِ ما دُمْتُ‌ حَیًّا)

[۱۰] مریم/سوره۱۹، آیه۳۱.

(و تا زمانى که زنده‌ام، مرا به نماز و زکات توصیه کرده است.)

[۱۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۰۷.

[۱۲] طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان، ج۱۴، ص۴۷.

[۱۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۶۱.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۶، ص۴۲۱.

[۱۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۱۶۵.

و نحو: (وَجَعَلْنا مِنَ الْماءِ کُلَّ شَیْ‌ءٍ حَیٍ‌)

[۱۶] انبیاء/سوره۲۱، آیه۳۰.

(و هر چیز زنده‌اى را از آب آفریدیم؟!)

[۱۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۲۴.

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان، ج۱۴، ص۲۷۹.

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۳۹۳.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۷، ص۸۲.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۱۱۵.

و نحو: (اَوَ مَنْ کانَ مَیْتاً فَاَحْیَیْناهُ‌ وَجَعَلْنا لَهُ نُوراً یَمْشِی بِهِ فِی النَّاسِ‌)

[۲۲] انعام/سوره۶، آیه۱۲۲.

(آیا کسى که مرده بود، سپس او را زنده کردیم، (کافر بود و ایمان آورد) و نورى برایش قرار دادیم که با آن در میان مردم راه برود.)

[۲۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۴۳.

[۲۴] طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان، ج۷، ص۳۳۶-۳۳۹.

[۲۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۷، ص۴۶۴-۴۶۷.

[۲۶] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۴، ص۱۵۱-۱۵۲.

[۲۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۸، ص۲۵۶.

که در این آیه مراد از «احییناه» حیات دینی و بصیرت است.
و نیز به حیات آخرت اطلاق شده مثل‌: (یَقُولُ یا لَیْتَنِی قَدَّمْتُ‌ لِحَیاتِی‌)

[۲۸] فجر/سوره۸۹، آیه۲۴.

(مى‌گوید: «اى کاش براى این زندگیم چیزى از پیش فرستاده بودم!»)

[۲۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۹۴.

[۳۰] طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان، ج۲۰، ص۲۸۴-۲۸۵.

[۳۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۴۷۶.

[۳۲] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۱۰، ص۳۵۴.

[۳۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۷، ص۸۱.

و هکذا به آدم فهیم و عاقل حیّ گفته شده‌ (لِیُنْذِرَ مَنْ کانَ‌ حَیًّا وَیَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَی الْکافِرِینَ‌)

[۳۴] یس/سوره۳۶، آیه۷۰.

(تا هرکس را که زنده است و حیات انسانى دارد انذار کند و بر کافران اتمام حجّت شود و فرمان عذاب بر آنان مسلّم گردد.)

[۳۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۴۴.

[۳۶] طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان، ج۱۷، ص۱۰۹.

[۳۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۱۶۱-۱۶۲.

[۳۸] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۸، ص۲۸۸.

[۳۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۰، ص۴۳۴.

اینک چند آیه را بررسی می‌کنیم:

۲.۱ – زنده شدن زمین

(وَاللَّهُ اَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَاَحْیا بِهِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها اِنَّ فِی ذلِکَ لَآیَهً لِقَوْمٍ یَسْمَعُونَ‌)

[۴۰] نحل/سوره۱۶، آیه۶۵.

(خداوند از آسمان، آبى فرو فرستاد؛ و زمین را، پس از آن‌که مرده بود، با آن حیات بخشید. در این، نشانه روشنى است براى گروهى که گوش شنوا دارند.)

[۴۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۷۴.

[۴۲] طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان، ج۱۲، ص۲۸۸.

[۴۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۴۱۷.

[۴۴] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۶، ص۱۷۲.

[۴۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۲۸۵.

در این آیه مثل چند آیه دیگر زنده شدن زمین مورد نظر است.
ممکن است بگوئید زنده شدن زمین همان روئیدن تخم‌ها و دانه‌های درون زمین است ولی با مراجعه به آیه دیگر خواهیم دید که زمین قطع نظر از دانه‌ها شخصا زنده می‌شود گرچه بر ما محسوس نیست در سوره حجّ آیه ۵ چنین است‌… (وَتَرَی الْاَرْضَ‌ هامِدَهً فَاِذا اَنْزَلْنا عَلَیْهَا الْماءَ اهْتَزَّتْ وَرَبَتْ وَاَنْبَتَتْ مِنْ کُلِّ زَوْجٍ بَهِیجٍ‌)

[۴۶] حج/سوره۲۲، آیه۵.

(و همچنین زمین را در فصل زمستان خشک و مرده مى‌بینى، و هنگامى که آب باران بر آن فرو مى‌فرستیم، به جنبش در مى‌آید و رویش مى‌کند؛ و از هر نوع گیاهان بهجت انگیز مى‌رویاند.)

[۴۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۳۲.

[۴۸] طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان، ج۱۴، ص۳۴۵.

[۴۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۸، ص۴۸۶-۴۸۷.

[۵۰] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۷، ص۱۲۹.

[۵۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۱۸۳.

اهتزاز به معنی جنبش و حرکت و «رَبَتْ» به معنی بالا آمدن مثل آمدن خمیر است علی هذا خاک شخصا حرکت می‌کند و مثل خمیر می‌آید یعنی: «زمین را خشک و افسرده بینی و چون آب بر آن نازل کردیم بجنبد و بر آید و از همه گیاهان بهجت انگیز می‌رویاند.»

۲.۲ – تسبیب و دلالت بر کار

(مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَیْرِ نَفْسٍ اَوْ فَسادٍ فِی الْاَرْضِ فَکَاَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَمِیعاً وَ مَنْ‌ اَحْیاها فَکَاَنَّما اَحْیَا النَّاسَ جَمِیعاً)

[۵۲] مائده/سوره۵، آیه۳۲.

(هر کس، انسانى را بدون ارتکاب قتل یا فساد در روى زمین بکشد، چنان است که گویى همه انسان‌ها را کشته؛ و هر کس، انسانى را از مرگ رهایى بخشد، چنان است که گویى به همه مردم حیات بخشیده است.)

[۵۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۱۳.

[۵۴] طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان، ج۵، ص۳۱۶-۳۱۷.

[۵۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۵، ص۵۱۶.

[۵۶] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۳، ص۳۲۱-۳۲۲.

[۵۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۷، ص۱۳-۱۴.

به نظر می‌آید: این آیه مانند تسبیب و دلالت بر کار است مثلا گوئیم آنکه ابتدا هواپیما را طرح‌ریزی کرد گویا همه هواپیماها را او ساخته است و آنکه بر تاسیس بیمارستان دلالت کرده گویا همه بیمارستان‌ها را او ساخته است. هکذا چون قتل عدوانی یک فرد زیر بنای قتل‌های دیگر و احیاء یک فرد پایه احیاهای دیگر است لذا گوئیم هر که یک فرد را کشت مثل آن است که همه را کشته الخ، و یا منظور آن است که افراد بشر از نظر خدای سبحان به حکم یک پیکرند قاتل یک نفر مثل قاتل همه و محیی یکی مانند احیا کننده همه است.

۲.۳ – طلب حیات

(یَسُومُونَکُمْ سُوءَ الْعَذابِ یُقَتِّلُونَ اَبْناءَکُمْ وَیَسْتَحْیُونَ‌ نِساءَکُمْ…)

[۵۸] اعراف/سوره۷، آیه۱۴۱.

(در حالى که پیوسته شما را به بدترین صورت شکنجه مى‌دادند، پسرانتان را مى‌کشتند، و زنانتان را براى خدمت کارى زنده مى‌گذاشتند.)

[۵۹] شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۶۷.

[۶۰] طباطبایی، سید محمدحسین، الم