توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بذله‌گو ۳۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بذله‌گو ۳۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بذله‌گو ۳۵ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل بذله‌گو ۳۵ اسلاید در PowerPointیی

مقالات مرتبط: شوخی، شوخی (مقالات مرتبط).

‌پاورپوینت کامل بذله‌گو ۳۵ اسلاید در PowerPointیی و مزاح یکی از موارد حسن رفتار است. آنچه از مجموعه روایات ائمه معصومین (علیهم‌السّلام) استفاده می‌شود این است که مزاح و شوخی تا حدّی مطلوب است، زیرا پیشوایان دینی ما به طور مطلق از مزاح نهی نکرده‌اند بلکه شوخ طبعی را به طور نسبی و در شرایط خاص ستوده‌اند.

فهرست مندرجات

۱ – توصیف اجمالی
۲ – پاورپوینت کامل بذله‌گو ۳۵ اسلاید در PowerPointیی در احادیث
۳ – جنبه‌های منفی مزاح
۳.۱ – نابودی شخصیت و آبرو
۳.۲ – نابودی ارزش و احترام
۳.۳ – غفلت از آخرت
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – توصیف اجمالی

پاورپوینت کامل بذله‌گو ۳۵ اسلاید در PowerPointیی و مزاح یکی از موارد حسن رفتار است ولی باید توجه داشت که از جمله آفات زبان که مانند دیگر آفات آن آثار سوء و عواقب خطرناکی را به دنبال دارد مزاح و شوخی است. به همین جهت، در آداب دینی برای مزاح و شوخ طبعی حدّ و مرزی مشخص شده است که اگر از آن حد تجاوز کنند آثار نامطلوبی به بار خواهد آورد.
بنابراین، انسان باید مالک زبان خود باشد و هنگام مزاح و شوخی بعد مثبت و منفی آن را در نظر بگیرد و حتی الامکان از پاورپوینت کامل بذله‌گو ۳۵ اسلاید در PowerPointیی بپرهیزد، که هر سخن جایی و هر نکته مقامی دارد. زیرا اگر کسی زندگی خود را با شوخی و پاورپوینت کامل بذله‌گو ۳۵ اسلاید در PowerPointیی سپری کند و در مزاح کردن به حدّ افراط کشیده شود به تدریج در اثر عادت به مزاح در برخورد با مسائل جدّی نیز جدّی نخواهد بود و کسی که در زندگی و در برابر وظایف خود احساس مسئولیت نکند نمی‌تواند به حال خود و اجتماع مفید باشد. بدیهی است کسی که روح شوخی و مزاح بر او غلبه کند حسّ واقع‌بینی را از دست می‌دهد و آن گونه که باید حقایق را درک نمی‌کند و دیگران نیز مطالب او را جدّی تلقّی نمی‌کنند.
آنچه از مجموعه روایات ائمه معصومین (علیهم‌السّلام) استفاده می‌شود این است که مزاح و شوخی تا حدّی مطلوب است، زیرا پیشوایان دینی ما به طور مطلق از مزاح نهی نکرده‌اند بلکه شوخ طبعی را به طور نسبی و در شرایط خاص ستوده‌اند و حتّی خود آن بزرگواران گاهی مزاح می‌کردند، چنانکه رسول خدا (صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم) فرمود: «انّی لامزح و لا اقول الا حقّا؛

[۱] مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۱۶، ص۲۹۸.

من مزاح می‌کنم ولی سخنی جز حق نمی‌گویم.»
شخصی به نام معمّر بن خلاد می‌گوید: «سالت ابا الحسن (علیه‌السّلام) فقلت: جعلت فداک الرّجل یکون مع القوم فیجری بینهم کلام یمزحون و یضحکون فقال: لا باس ما لم یکن، فظننت انّه عنی الفحش، ثمّ قال: انّ رسول اللّه (صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم) کان یاتیه الاعرابیّ فیاتی الیه الهدیّه ثمّ یقول مکانه: اعطنا ثمن هدیّتنا فیضحک رسول اللّه (صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم) و کان اذا اغتمّ یقول: ما فعل الاعرابی لیته اتانا؛

[۲] کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۶۶۳.

از امام هشتم علی بن موسی الرضا (علیهما‌السّلام) پرسیدم: قربانت شوم، اگر کسی در میان جمعیتی باشد که هنگام سخن گفتن با یکدیگر شوخی می‌کنند و می‌خندند وظیفه او چیست؟ فرمود: باکی نیست تا زمانی که نباشد. و من گمان دارم که مقصود حضرت فحش بود. یعنی در صورتی که مزاح و شوخی توام با فحش و ناسزاگویی نباشد اشکالی ندارد. سپس فرمود: رسول خدا (صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم) این گونه بود که مرد اعرابی خدمت آن حضرت می‌رسید و برای ایشان هدیه‌ای می‌آورد و همانجا می‌گفت بهای هدیه‌ام را بپردازید و رسول خدا (صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم) می‌خندید. و هر گاه اندوهگین می‌شد می‌فرمود: آن مرد چادر نشین چه شد؟ ‌ای کاش نزد ما می‌آمد.
شخص دیگری می‌گوید که امام صادق (علیه‌السّلام) فرمود: «ما من مؤمن الا و فیه دعابه، قلت و ما الدّعابه؟ قال المزاح؛

[۳] کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۶۶۳.

هیچ مؤمنی نیست جز اینکه در او دعابه هست. عرض کردم: دعابه چیست؟ فرمود: مزاح.» امام باقر (علیه‌السّلام) فرمود: «انّ اللّه عزّ و جلّ یحبّ المداعب فی الجماعه بلا رفث؛

[۴] کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۶۶۳.

خداوند انسان شوخ‌طبع را دوست دارد به شرط آنکه از گناه و ناسزاگویی بپرهیزد.»

۲ – پاورپوینت کامل بذله‌گو ۳۵ اسلاید در PowerPointیی در احادیث

رسول گرامی اسلام (صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم) ائمه معصومین (علیهم‌السّلام) نیز مزاح می‌کردند. نمونه‌اش از رسول خدا (صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم) گذشت. و مردم را نیز به آن ترغیب می‌نمودند، چنانکه امام صادق (علیه‌السّلام) به شخصی فرمود: «آیا با یکدیگر مزاح می‌کنید؟ آن مرد گفت: کم مزاح می‌کنیم. امام (علیه‌السّلام) فرمود: این طور نباشید زیرا شوخی نشانه خوش‌خلقی است و به وسیله شوخی برادر دینی خود را خوشحال می‌کنی. سپس فرمود: رسول خدا (صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم) برای اینکه کسی را خوشحال کند با او مزاح می‌کرد.»

[۵] کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۶۶۳ .

و حضرت علی (علیه‌السّلام) فرمود: «کان رسول اللّه (صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم): لیسرّ الرّجل من اصحابه اذا راه مغموما بالمداعبه؛

[۶] محدث نوری، حسین، مستدرک‌الوسائل، ج۸، ص۴۰۸

رسول خدا (صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم) هرگاه یکی از اصحاب خود را‌ اندوهگین می‌دید او را با شوخی و مزاح خوشحال می‌کرد.» و در حدیث دیگر از امام صادق (علیه‌السّلام) آمده است: «کان رسول اللّه (صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم): «یداعب و لا یقول الا حقّا؛

[۷] محدث نوری، حسین، مستدرک‌الوسائل، ج۸، ص۴۰۸ .

پیامبر خدا (صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم) مزاح می‌کرد ولی جز حق سخنی نمی‌گفت.» و نیز کسی از ابن عباس پرسید: «أکان النّبی (صلّی‌اللّه‌