پاورپوینت کامل الأمثال (هروی) ۲۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل الأمثال (هروی) ۲۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل الأمثال (هروی) ۲۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل الأمثال (هروی) ۲۷ اسلاید در PowerPoint :

الأمثال اثر ابوعبید قاسم بن سلام بن عبدالله هروی بغدادی (متوفی ۲۲۴ق)
کتابی است پیرامون ضرب‌المثل‌های عربی که توسط عبدالمجید قطامش تحقیق و تصحیح شده است.

اهمیت کتاب

از ابوعبید، آثار فراوانی در زمینه‌های گوناگون، برجای مانده است. وی به امثال عرب، توجه ویژه‌ای داشته، تا آنجا که امثال را مظهر حکمت عرب در دو دوره جاهلیت و اسلام دانسته است. اثری که او در زمینه امثال تألیف کرده است، در تاریخ کتب امثال عرب، جایگاهی ویژه دارد. اگرچه پیش از او کسانی چون مفضل بن محمد ضبی و مؤرج بن عمرو سدوسی آثاری در این زمینه پرداخته بودند، اما جامعیت کتاب حاضر، آثار پیشین را تحت‌الشعاع قرار داد و مؤلفان بعدی نیز کمابیش از آن بهره جستند[۱].

ساختار

کتاب با مقدمه نویسنده آغاز شده و مطالب که دربردارنده بیش از ۱۴۰۰ ضرب‌المثل می‌باشد، به ترتیب موضوع، در ۱۹ فصل و ۲۵۹ باب و ۱۱ باب تکمیلی، گردآمده است.

نویسنده ‌ از احادیث‌ نبوی‌، حکایات‌، اشعار و اخبار دوره‌های‌ جاهلى‌ و اسلامى‌ بهره‌ گرفته‌ است‌. او نخست‌ به‌ تعریف‌ ضرب‌المثل‌ مى‌پردازد و سپس‌ ضمن‌ رعایت‌ جانب‌ اعتدال‌ و برشمردن‌ سلسله اسناد، به‌ ریشه آنها اشاره‌ای‌ دارد. او بیش‌ از همه‌ به‌ روایت‌ اصمعى‌، ابوعبیده‌ و ابوزید انصاری‌ اعتماد دارد. امانت‌داری‌ و وسواس‌ علمى‌ وی‌ تا بدانجاست‌ که‌ اگر نام‌ راوی‌ مثل‌ را نداند، آن‌ را به‌ «یکى‌ از علما» منسوب‌ مى‌کند[۲].

نویسنده باب‌های کتاب خود را معمولا چنین آغاز می‌کند: (… «یکی از دانشمندان نامی، یا خودش و یا به ندرت شخص ناشناخته‌ای [احد علمائنا] و از این قبیل) گوید: از جمله امثال ایشان در این باره (یا: در امثال خود گویند و نظایر آن)… و آن‌گاه مثل را می‌آورد». ابوعبید غالبا منابع خود را در داخل باب نیز می‌آورد یا از خود یاد می‌کند. وی در لغت، بیشتر به سه استاد خویش: اصمعی، ابوعبیده و ابوزید انصاری استناد می‌کند. در این کتاب، برای هیچ‌یک از این سه تن- که کتاب‌های تراجم و طبقات، آثاری در زمینه امثال به ایشان نسبت داده‌اند- کتابی ذکر نشده است. ابوعبید جز در یک مورد، نام هیچ کتابی را به دست نداده است[۳].

خواننده به هنگام مطالعه کتاب، متوجه می‌شود که نویسنده در ذکر منابع کتاب، (راویانی که در مقدمه از آنان نام برده)، حداکثر امانت را به کار برده است. حتی هنگامی که نمی‌تواند منبع را با ذکر نام مشخص کند، حداقل توضیح می‌دهد که این مثل یا آن روایت «از یکی از دانشمندان ماست» و گاه می‌نویسد: «نمی‌دانم آن را از چه کسی شنیده‌ام» و گاه نیز از زبان مردم روایت کرده است؛ بنابراین، روایت ابن خالویه، مبنی بر اینکه ابوعبیده کتاب «الامثال» ابن اعرابی و نضربن شمیل را گرفته و در کتاب خود گنجانده، درست نیست، زیرا ابوعبید در هیچ‌جایی از کتاب، از این دو روایت نکرده است و با توجه به امانتداری علمی فراوانی که در وی سراغ داریم، اگر کوچکترین نکته‌ای را از ایشان گرفته بود، بی‌گمان از ایشان نام می‌برد[۴].

گزارش محتوا

نویسنده به دنبال مقدمه کوتاه کتاب، احایث مثل شده را آورده است. وی که در اصل لغوی است، همیشه به شرح لغوی امثال پرداخته است، اما پیش از این کار، در بسیاری موارد و معمولا در آغاز هر فصل و هر باب، به منابع خود اشاره کرده است. سپس غالبا به زبان رایج آن روزگار، به بیان مثل پرداخته و آنگاه، مشکلات نحوی و لغوی را با استناد به روایات دانشمندان، شرح داده یا به کتاب «الغریب» خود، اشاره کرده است؛ زیرا عرب‌های معاصر وی، همیشه معنای همه مثلها را درنمی‌یافتند و حتی مواردی هست که دانشمندان اذعان داشته‌اند که با اینکه موارد کاربرد یک مثل را می‌دانند، ولی معنای واقعی و منشأ آن را نمی‌دانند و گاه نیز می‌بینیم که در شرح یک مثل، سخت اختلاف نظر دارند[۵].

نویسنده گاه اصل مثل و مأخذ آن را به دست می‌دهد؛ مثلا می‌گوید: «این یا آن مثل از فلان بیت شعر یا از فلان حرفه و نظایر آن گرفته شده است». در پاره‌ای موارد، کاربرد مثل را نیز با عبارت «یضرب لکذا و کذا» مشخص کرده است. با آنکه همه امثال عموما در باب‌های مختلف دسته‌بندی شده‌اند، وقتی مثلی