توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل میرزا ابوالحسن‌ جلوه‌ اصفهانی‌ (دائره‌المعارف‌بزرگ‌اسلامی) ۱۱۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۱۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل میرزا ابوالحسن‌ جلوه‌ اصفهانی‌ (دائره‌المعارف‌بزرگ‌اسلامی) ۱۱۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل میرزا ابوالحسن‌ جلوه‌ اصفهانی‌ (دائره‌المعارف‌بزرگ‌اسلامی) ۱۱۱ اسلاید در PowerPoint :

میرزا ابوالحسن‌ جلوه‌ اصفهانی‌ (دائره‌المعارف‌بزرگ‌اسلامی)

مقالات مرتبط: میرزا ابوالحسن‌ جلوه‌ اصفهانی‌.

میرزا ابوالحسن‌ جلوه‌ اصفهانی‌ معروف به میرزای جلوه، حکیم‌ شیعی و مدرس حوز فلسفی تهران درسده‌های ۱۳ و ۱۴ق است. جلوه از سادات مون اردستان است و نسب او با ۳۰ واسطه به امام حسن مجتبی (علیه‌السلام) می‌رسد. پدر جلوه، سید محمد طباطبایی زواره‌ای نائینی (د ۱۲۵۴ق / ۱۸۳۸م) از مشاهیر سد ۱۳ق، متخلص به «مظهر»، طبیب و شاعر و از نوادگان میرزا رفیع‌الدین طباطبایی معروف به نائینی (د ۱۰۸۲ق / ۱۶۷۱م) بوده است. تسلط و مهارت جلوه در تدریس آثار ابن سینا و سهروردی را مسبوق به سنت تعلیمی حوز فلسفی شیراز دانسته‌اند. جلوه، به عنوان نخستین نقاد حکمت متعالی ملاصدرا، فیلسوف و حکیم مشائی شناخته می‌شد و احیا کنند حکمت ابن‌ سینا بود. عموم منابع از جلوه با عنوان سیدالحکماء و حکیم متأله یاد کرده‌اند. جلوه دارای استغنای طبع و عزت نفس بود و در نهایت آراستگی و قناعت و انزوا زندگی می‌کرد. جلوه ممارست در اشعار قدما و مطالع سروده‌های سخنوران بزرگ متقدم را برای خود موجب انتساب به لغو و مای کسر شأن و اعتبار تلقی نمی‌کرد و ضمن تتبع در شعر و ادب فارسی، خود نیز شعر می‌سرود و سخنانش محل توجه و اعتنای سخن‌شناسان بود. او تخلص جلوه را برگزید و بدین‌روی به «میرزای جلوه» مشهور شد.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی اجمالی
۲ – پدر جلوه
۳ – استادان
۴ – شاگردان
۵ – تسلط و مهارت در تدریس
۶ – آراء فلسفی و عرفانی
۷ – حکیم مشائی
۸ – شهرت علمی
۹ – فضایل اخلاقی
۱۰ – وفات و محل دفن
۱۱ – آثار
۱۲ – شعر و ادب
۱۳ – ویژگیهای شعری
۱۴ – فهرست منابع
۱۵ – پانویس
۱۶ – منبع

۱ – معرفی اجمالی

جِلْوه، ابوالحسن (ذیقعد ۱۲۳۸-۶ ذیقعد ۱۳۱۴ / ژوئی ۱۸۲۳- ۸ آوریل ۱۸۹۷)، معروف به میرزا و متخلص به جلوه، حکیم‌ شیعی و مدرس حوز فلسفی تهران درسده‌های ۱۳ و ۱۴ق است. جلوه از سادات مون اردستان است و نسب او با ۳۰ واسطه به امام حسن مجتبی (علیه‌السلام) می‌رسد. وی در احمد‌آباد گجرات هند به دنیا آمد

[۱] جلوه، ابوالحسن، زندگی‌ نام خود نوشت، ص۳۳.

[۲] اعتماد السلطنه، محمدحسن، المآثر و الآثار، ج۱، ص۲۱۶-۲۱۷.

.

۲ – پدر جلوه

پدر جلوه، سید محمد طباطبایی زواره‌ای نائینی (د ۱۲۵۴ق / ۱۸۳۸م) از مشاهیر سد ۱۳ق، متخلص به «مظهر»، طبیب و شاعر و از نوادگان میرزا رفیع‌الدین طباطبایی معروف به نائینی (د ۱۰۸۲ق / ۱۶۷۱م) بوده است. مظهر در جوانی از حیدرآباد به سند رفت، در آنجا به دامادی میرزا ابراهیم شاه، وزیر میر غلامعلی‌خان، از حاکمان محلی درآمد و بعدها به عنوان سفیر به کلکته فرستاده شد، اما در حق او حسادت و سعایت کردند و از این‌رو به احمدآباد رفت و به تجارت مشغول شد. غلامعلی‌خان بعدها از او استمالت کرد، اما مظهر به نزد وی بازنگشت. او احوال السلاطین الصفویه را به درخواست سر جان ‌ملکم (۱۷۶۹-۱۸۸۳م) نوشت. مظهر پس از ۳۶ سال به درخواست نزدیکان خود به ایران بازگشت

[۳] جلوه، ابوالحسن، زندگی‌ نام خود نوشت، ص۳۲-۳۳.

[۴] قمی، عباس، الکنی و الالقاب، ج۱، ص۴۹.

[۵] آقا بزرگ طهرانی، الذریعه، ج۱، ص۳۰۵.

[۶] آقا بزرگ طهرانی، طبقات اعلام الشیعه، ج۱، ص۴۲.

[۷] مدرس، محمد علی، ریحانه الادب، ج۵، ص۳۲۹-۳۳۰.

آقا بزرگ از دیوان او یاد کرده

[۸] آقا بزرگ طهرانی، الذریعه، ج۹، ص۱۰۶۳.

، و محمود میرزا قاجار دو بیت از یک قصید او را در کتاب خود آورده است

[۹] قاجار، محمود میرزا، سفینه المحمود،ج۱، ص۳۰۵.

.

۳ – استادان

ابوالحسن پس از وفات پدر، مدتی در زواره ماند، اما برای تحصیل علم به اصفهان رفت و در مدرس کاسه‌گران حجره گرفت و به تحصیل علوم معقول پرداخت

[۱۰] جلوه، ابوالحسن، زندگی‌ نام خود نوشت، ص۳۳.

[۱۱] عبرت نائینی، محمدعلی، مدینه الادب، ج۱، ص۶۵۱-۶۵۲.

؛ استادان وی اینان بودند: میرزا محمد حسن نوری، ملا اسماعیل درب کوشکی، میرزا حسن چینی، ملا عبدالجواد تونی خراسانی، ملا محمد جعفر لاهیجی لنگرودی و سید رضی حکمی

[۱۲] افضل‌الملک، غلامحسین، افضل التواریخ، ص۱۰۷.

[۱۳] مدرس گیلانی، مرتضی، منتخب معجم الحکماء، ص۷۶.

[۱۴] مطهری، مرتضی، خدمات متقابل اسلام و ایران، ص۶۰۹.

[۱۵] صدوقی سها، منوچهر، تحریر ثانی تاریخ حکما و عرفای متأخر، ص۴۶۹-۴۷۰.

. جلوه در ۱۲۷۳ق از اصفهان به قصد سبزوار و برای استفاده از درس حاج ملا هادی سبزواری به تهران آمد و در مدرس دارالشفا اقامت کرد و تا آخر عمر در آنجا ماند. وی شفا و قانون ابن ‌سینا و حکمه‌الاشراق سهروردی و الحکمه المتعالیه فی الاسفار العقلیه الاربعه ملاصدرا و شوارق الالهام فی شرح تجرید الاعتقاد عبدالرزاق لاهیجی را درس داده است

[۱۶] جلوه، ابوالحسن، زندگی‌ نام خود نوشت، ص۳۴.

[۱۷] قمی، عباس، الکنی و الالقاب، ج۱، ص۵۰.

[۱۸] مدرس، محمد علی، ریحانه الادب، ج۱، ص۴۲۰.

[۱۹] آقا بزرگ طهرانی، طبقات اعلام الشیعه، ج۱، ص۴۱.

[۲۰] مطهری، مرتضی، خدمات متقابل اسلام و ایران، ص۶۰۹.

[۲۱] صدوقی سها، منوچهر، تحریر ثانی تاریخ حکما و عرفای متأخر، ص۲۰.

.

۴ – شاگردان

جلوه‌ شاگردان بسیاری ‌داشته کـه از مشهورترین‌ آنها ست: ۱. میرزا محمود قمی (د ۱۳۰۴ش)؛ ۲. میرزا طاهر تنکابنی (د ۱۳۲۰ش)؛۳. میرزا محمدعلی شاه‌آبادی (د ۱۳۶۹ق)؛ ۴. میرزا مهدی‌ آشتیانی (د ۱۳۷۲ق)؛ ۵. ضیاء‌الدین دری (د ۱۳۷۵ق)؛ ۶. شیخ مرتضی‌ طالقانی (د ۱۳۶۳ق)؛ ۷. میرزا علی ‌اکبر حکمی‌یزدی (د ۱۳۲۲ق)؛ ۸. ملا محمد هیدجی (د ۱۳۳۹ق)؛ ۹. موسیی زر‌آبادی (د ۱۳۵۳ق)؛ ۱۰. میرزا حسن کرمانشاهی (د ۱۳۳۶ق)؛ ۱۱. نصرالله‌ تقوی (د ۱۳۲۶ش)؛ ۱۲. محمد علی فروغی (د ۱۳۲۱ش)

[۲۲] تنکابنی، میرزا طاهر، مختصر شرح احوال میرزای جلوه، ص۶۵۶.

[۲۳] مدرس گیلانی، مرتضی، منتخب معجم الحکماء، ص۷۴.

[۲۴] آقا بزرگ طهرانی، طبقات اعلام الشیعه، ج۱، ص۹۷۳.

[۲۵] مطهری، مرتضی، خدمات متقابل اسلام و ایران، ص۶۱۵.

[۲۶] صدوقی سها، منوچهر، تحریر ثانی تاریخ حکما و عرفای متأخر، ص۴۷۷.

[۲۷] صدوقی سها، منوچهر، تحریر ثانی تاریخ حکما و عرفای متأخر، ص۴۸۰-۴۸۱.

.

۵ – تسلط و مهارت در تدریس

تسلط و مهارت جلوه در تدریس آثار ابن سینا و سهروردی را مسبوق به سنت تعلیمی حوز فلسفی شیراز دانسته‌اند. وی متون درسی خود را به دقت تصحیح و تدریس می‌کرد. حواشی و تعلیقات وی مشتمل بر نقل قول مستقیم از منابع و نیز توأم با نکته سنجی و ابراز نظر است

[۲۸] مدرسی چهاردهی، مرتضی، تاریخ فلاسف اسلام، ص۴۱.

[۲۹] نصر، سید حسین، جاودان خرد، ج۱، ص۳۳۷.

[۳۰] دهباشی، مهدی، میرزای جلوه، حدیث اندیشه، گفت و گوهایی در باب تاریخ فلسفه اسلامی، ج۲، ص۲۹۴-۲۹۵.

.

۶ – آراء فلسفی و عرفانی

جلوه در انتقاد از نظری حرکت جوهری میان حرکت ذاتی و حرکت جوهری تفاوت قائل شده است و حرکات طبیعت را مسبوق به حرکت ذاتی می‌داند

[۳۱] جلوه، ابوالحسن، رساله فی الحرکه الجوهریه، ص۱۱۲.

. به نظر او فیض از فاعل صادر نمی‌شود، مگر اینکه قابل اقتضای قابلیت آن را داشته باشد و اقتضای ماهیت، چیزی جز وجود نیست

[۳۲] جلوه، ابوالحسن، ربط الحادث بالقدیم، ص۱۱۹.

. به نظر جلوه ماهیت با صفت اشتراک و کلیت، مشترک میان کثیرین نیست و بر آنها صدق نمی‌کند، زیرا لازم می‌آید که هر یک از آن دو مشترک و کلی باشند

[۳۳] جلوه، ابوالحسن، رساله در کلی و اقسام آن، ص۷۵.

[۳۴] جلوه، ابوالحسن، رساله در کلی و اقسام آن، ص۹۴.

. بر اساس دیدگاه عرفانی جلوه

[۳۵] جلوه، ابوالحسن، حاشیه بر مقدم شرح فصوص الحکم قیصری، ص۱۶۹.

[۳۶] جلوه، ابوالحسن، حاشیه بر مقدم شرح فصوص الحکم قیصری، ص۱۷۱-۱۷۲.

[۳۷] جلوه، ابوالحسن، حاشیه بر مقدم شرح فصوص الحکم قیصری، ص۱۸۴.

، حقیقت وجود مقابل مفهوم عام وجود و اعم از وجود واجب و ممکن است و بدون حیثیت تقییدی، منشأ انتزاع وجوب است. او می‌گوید «انتزاع وجود از نسب وجود حق، موقوف بر حیثیت تعلیلی بوده، اما انتزاع وجود از مطلق وجود به جهت تقییدی نیاز ندارد». جلوه وجود ظلی را همان وجود امکانی می‌داند و می‌نویسد: «حقیقت وجود، حقیقت مقابل مفهوم است و شامل وجود واجبی و ممکنی و جواهر و اعراض می‌شود».
وی قائل به حقیقی بودن کثرات بود و می‌گوید: «ممکناتْ موهوم صرف و خیال محض نیستند». جلوه میان وحدت اطلاقی و عددی، تمایز قائل نشده است

[۳۸] آشتیانی، جلال‌الدین، مقدمه بر تمهید القواعد ترک اصفهانی، ص۲۳-۲۵.

[۳۹] آشتیانی، جلال‌الدین، مقدمه بر تمهید القواعد ترک اصفهانی، ص۲۹.

[۴۰] آشتیانی، جلال‌الدین، مقدمه بر تمهید القواعد ترک اصفهانی، ص۳۳.

. صالح موسوی خلخالی

[۴۱] موسوی خلخالی، صالح، شرح مناقب ابن عربی، ص۳۲.

به نقل از جلوه می‌گوید: مولوی بیت «اندر جبل صالحه کانی است زگوهر / زآن است که ما غرق دریای دمشقیم» را در دمشق و در حال ریاضت و استفاضت از مزار محیی‌الدین ابن عربی سروده است

[۴۲] حسینی طهرانی، محمدحسین، روح مجرد، ص۳۲۳.

. به نظر جلوه

[۴۳] جلوه، ابوالحسن، بیان استجابه الدعاء، ص۱۱۱-۱۱۲.

ابلاغ رسالت و امر و نهی، لازم رسالت است و منفک از آن نیست، خواه در رسول مورد اطاعت قرار گیرد یا نگیرد. به نظر او دعای حقیقی، افضل درجات سلوک است.

۷ – حکیم مشائی

جلوه، به عنوان نخستین نقاد حکمت متعالی ملاصدرا، فیلسوف و حکیم مشائی شناخته می‌شد و احیا کنند حکمت ابن‌ سینا بود. عموم منابع از جلوه با عنوان سیدالحکماء و حکیم متأله یاد کرده‌اند. او و آقا محمدرضا قمشه‌ای و آقاعلی مدرس زنوزی و میرزا حسین نوری مدرس مشهور حوز فلسفی تهران بوده‌اند. وی با آقا محمد رضا قمشه‌ای در فلسفه و عرفان معارضه داشت

[۴۴] نصر، سید حسین، جاودان خرد، ج۱، ص۳۳۶.

.

۸ – شهرت علمی

جلوه با اعیان و فضلای عصر خود معاشرت داشت و میان آنها و طلاب محترم بوده است

[۴۵] دولت آبادی، یحیی، حیات یحیی، ج۱، ص۱۱۲-۱۱۳.

[۴۶] تقی‌ زاده، حسن، احترام علما، ص۱۸۱.

. ناصرالدین شاه قاجار سالی یک‌بار با وی در مدرس دارالشفا ملاقات می‌کرد. طرز ملاقات جلوه با شاه معرف حیثیت و اعتبار اهل حکمت در آن عهد است

[۴۷] ناظم‌ الاسلام کرمانی، محمد، تاریخ بیداری ایرانیان، ج۱، ص۸۰.

[۴۸] مستوفی، عبدالله، شرح زندگانی من، ج۱، ص۵۲۱.

[۴۹] زرین‌ کوب، عبدالحسین، نقد ادبی، ج۲، ص۶۳۰-۶۳۱.

. او بارها در دیـوان خـود

[۵۰] جلوه، ابوالحسن، دیوان، ص۳۲-۳۵.

ناصرالدین شاه را ستوده است. نیز جلوه و جمال‌الدین اسدآبادی (۱۲۵۴-۱۳۱۴ق) با یکدیگر دیدار کرده‌اند و ادوارد براون

[۵۱] .p149 ،Browne، E. G.، A Year Amongst the Persians

[۵۲] .Nasr، S. H.، adr al- Dn Shrz and His Transcendent Theosophy

ضمن گزارش از دیدار خود با وی می‌گوید که جلوه دربار فیلسوفان الهی غرب و نیز دربار گیاه‌خواری از او پرسشهایی کرده است

[۵۳] مدرسی چهاردهی، مرتضی، تاریخ فلاسف اسلام، ص۴۸.

[۵۴] محیط طباطبایی، محمد، برهان قاطع، ص۵۰۶.

. پیروان محمد علی باب شیرازی نیز مدتی کوتاه بر جلوه سخت گرفتند

[۵۵] مدرسی چهاردهی، مرتضی، تاریخ فلاسف اسلام، ص۵۰۲-۵۰۶.

. ابوالفضل گلپایگانی از نویسندگان بهایی پرسشهایی از جلوه دربار معاد کرده و پاسخ مکتوبی از او دریافت نموده است

[۵۶] نورانی‌ نژاد، فاطمه، مکتوبی از ابوالفضل گلپایگانی در باب معاد و مباحث وی با حکیم جلوه، ص۲۷۳.

.

۹ – فضایل اخلاقی

جلوه دارای استغنای طبع و عزت نفس بود و در نهایت آراستگی و قناعت و انزوا زندگی می‌کرد؛ بلند قامت و خوش‌سیما بود و محاسن کوتاه خود را گاه خضاب می‌کرد؛ دانشمندی خوش‌بیان بود و مطایباتی را از او نقل کرده‌اند؛ ازدواج نکرد و زندگانی وی از عایدات املاک وقفی اجدادش می‌گذشت. جلوه اهل تهجد بود و پس از نوافل و تعقیبات نماز صبح تدریس می‌کرد

[۵۷] افضل‌الملک، غلامحسین، افضل التواریخ، ص۱۰۶.

[۵۸] سهیلی خوانساری، احمد، مقدمه بر دیوان جلوه، ص۷.

.

۱۰ – وفات و محل دفن

جلوه در شب جمعه ششم ذیقعد ۱۳۱۴ از دنیا رفت. او را در قبرستان ابن‌ بابویه (شهر ری) دفن کردند. دو سال بعد سلطان حسین میرزا نیرالدوله به مباشرت عبدالباقی معمار کاشانی، بقعه‌ای برای او ساخت.

۱۱ – آثـار

نوشته‌های چاپی و خطی جلوه در کلام و فلسفه و عرفان اینها ست:
۱. حواشی بر شرح الملخص فی الهیئه نوشت محمود بن محمد چغمینی (د ۷۴۵ق)

[۵۹] کدیور، محسن و محمد نوری، مأخذ شناسی علوم عقلی، ج۱، ص۶۸۴.

.
۲. حاشیه بر رسال هیئت نوشت علی بن محمد قوشچی

[۶۰] مشار، خانبابا، فهرست کتابهای چاپی فارسی، ج۱، ص۱۶۶۹.

.
۳. حاشیه بر حاشی ملاصدرا بر شرح قاضی کمال‌الدین میبدی (د ۹۰۹ق) بر هدایه الحکم اثیرالدین ابهری

[۶۱] آقا بزرگ طهرانی، الذریعه، ج۶، ص۱۳۸.

. این رساله در تهران (۱۳۸۵ش) چاپ شده است.
۴. « القضیه المهمله هی القضیه الطبیعیه»، کلام اسلامی، قم، س۳، شم‌ ۴ (۱۳۷۳ش، ص۸۷-۸۹)؛ نیز به کوشش عزالدین رضا نژاد در گلشن جلوه (قم، انتشارات قیام، ص ۱۱۹-۱۲۲).
۵. حواشی علی شرح‌الاشارات و التنبیهات

[۶۲] مجموعه آثار حکیم جلوه، به کوشش حسن رضازاده، ج۱، ص۳۸۹ بب‌. ‌

.
۶. حواشی الشفاء. جلوه در این نوشته سخن ابن‌ سینا را با کلام خود او تفسیر کرده، و به نقل از قدما مطالبی در نقد یا رد آن نوشته است

[۶۳] مدرسی چهاردهی، مرتضی، تاریخ فلاسف اسلام، ص۳۸-۳۹.

[۶۴] آقا بزرگ طهرانی، الذریعه، ج۶، ص۱۴۱.

[۶۵] مجموعه آثار حکیم جلوه، به کوشش حسن رضازاده، ج۱، ص۳۰۹ بب‌.

.
۷. حواشی علی الحکمه المتعالیه فی الاسفار الاربعه. این نوشته تنها اثری است که جلوه در «زندگی‌نام خود نوشت» از آن نام برده

[۶۶] جلوه، ابوالحسن، زندگی نام خود نوشت، ص۳۴.

، و به نظر می‌رسد که آوردن عنوان آن نشان‌دهند ارزشی است که در نزد نویسنده داشته است

[۶۷] مجموعه آثار حکیم جلوه، به کوشش حسن رضازاده، ج۱، ص۸۳ بب‌.

. جلوه در این نوشته آراء ملاصدرا را بر مبنای حکمت مشاء نقد و بیشتر منابع آن را مشخص کرده است

[۶۸] آقا بزرگ طهرانی، الذریعه، ج۶، ص۱۹.

[۶۹] کدیور، محسن و محمد نوری، مأخذ شناسی علوم عقلی، ج۱، ص۹۳.

. شماری از نسخه‌های خطی آن در دسترس است و تنها بخشی از آن در حواشی نخستین چاپ اسفار در مبحث جواهر و اعراض منتشر شده است

[۷۰] مرعشی، خطی، ج۱۸، ص۲۳۸-۲۳۹.

[۷۱] شورا، خطی، ج۱۰، ص۲۰۷۶.

[۷۲] کدیور، محسن و محمد نوری، مأخذ شناسی علوم عقلی، ج۱، ص۹۳.

.
۸. حاشیه بر شرح منظوم سبزواری

[۷۳] گلی زواره، غلامرضا، کتاب‌شنـاسی حکیـم‌ جلـوه، آینـ‌ پژوهش، ص۱۲۰.

.
۹. رساله فی الجسم التعلیمی

[۷۴] فاضل، محمد، فهرست نسخه‌های خطی کتابخان دانشکد الهیات و معارف اسلامی مشهد، ج۳، ص۱۳۳۶.

.
۱۰. رساله فی الوجود الصور النوعیه

[۷۵] مرعشی، خطی، ج۲۱، ص۸۱.

.
۱۱. انتزاع المفهوم الواحد

[۷۶] مرعشی، خطی، ج۲۱، ص۸۱.

.
۱۲. حاشیه بر المشاعر ملاصدرا که به همراه رسال عرشی وی در تهران (۱۳۱۹ و ۱۳۴۵ق) چاپ شده است

[۷۷] نصر، سید حسین، جاودان خرد، ص۴۴.

[۷۸] باقری خرم دشتی، ناهید، کتاب‌شناسی جامع ملاصدرا، ص۳۴۷.

نیز حسن رضازاده آن را در تهران (۱۳۸۵ش) چاپ کرده است.
۱۳. حواشی علی المبدأ و المعاد نوشت ملاصدرا

[۷۹] مجموعه آثار حکیم جلوه، به کوشش حسن رضازاده، ج۱، ص۳۴۵ بب‌.

.
۱۴. «رساله دربار کلی و اقسام آن»، به کوشش حسین سید موسوی، خردنام صدرا، شم‌ ۳ (تهران، ۱۳۷۵ش). آقا بزرگ

[۸۰] آقا بزرگ طهرانی، الذریعه، ج۲۵، ص۳۵.

رسالـه فـی الوجـود را مشتمل بر اثبات کلی طبیعی دانسته که احتمالاً نام دیگر همین رساله است.
۱۵. رساله فی الحرکه الجوهریه، در ابطال حرکت در مقول جوهر، به کوشش محسن کدیور، نام مفید، س ۲، شم‌ ۶ قم، ۱۳۷۵ش،

[۸۱] جلوه، ابوالحسن، رساله فی الحرکه الجوهریه، ص۱۱۲-۱۱۷.

. نیز ترجمه و شرح حسن ممدوحی (گلی زواره، غلامرضا، گلشن جلوه، تهران، ۱۳۷۴ش). جلوه در این رساله آراء ملاصدرا و آقا علی مدرس زنوزی را نقد کرده

[۸۲] کدیور، محسن، دو رساله از میـرزای‌ جلوه، ص۱۱۰.

[۸۳] مجموعه آثار حکیم جلوه، به کوشش حسن رضازاده، ج۱، ص۴۹.

، اما جلال‌الدین آشتیانی

[۸۴] آشتیانی، جلال‌الدین، مقدمه بر اصول المعارف فیض کاشانی، ص۱۸۹.

[۸۵] آشتیانی، جلال‌الدین، مقدمه بر اصول المعارف فیض کاشانی، ص۲۸۸ بب‌.

به اشکالات جلوه پاسخ داده است.
۱۶. ربط الحادث بالقدیم، به کوشش محسن کدیور، نام مفید، س ۲، شم‌ ۶ (قم، ۱۳۷۵ش، ص ۱۱۸-۱۲۲). جلوه در این نوشته نیز سخنان ملاصدرا و همچنین آقا علی مدرس را نقد کرده است

[۸۶] کدیور، محسن، دو رساله از میـرزای‌ جلوه، ج۱، ص۴۳.

.
۱۷. رساله فی الترکیب و احکامه

[۸۷] آقا بزرگ طهرانی، الذریعه، ج۱۱، ص۱۴۵.

[۸۸] آقا بزرگ طهرانی، طبقات اعلام الشیعه، ج۱، ص۴۲.

.
۱۸. رساله فی الوجود الواجب و الممکن علی مذهب المتألهین

[۸۹] آقا بزرگ طهرانی، الذریعه، ج۲۵، ص۳۹.

[۹۰] آقا بزرگ طهرانی، طبقات اعلام الشیعه، ج۱، ص۴۲.

.
۱۹. رساله فی الوجود و اقسامه، مشتمل بر بحث تواطی یا تشکیک وجود

[۹۱] آقا بزرگ طهرانی، الذریعه، ج۲۵، ص۳۶.

[۹۲] آستان قدس ف، فهرست، ص۵۹۹.

[۹۳] کدیور، محسن و محمد نوری، مأخذ شناسی علوم عقلی، ج۱، ص۶۸۴.

.
۲۰. تصحیح و تعلیق تمهید القواعد

[۹۴] صدوقی سها، منوچهر، تحریر ثانی تاریخ حکما و عرفای متأخر، ص۴۷۳.

.
۲۱. تعلیقه بر الدره الفاخره (به کوشش حسن رضا زاده، تهران