توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل گزارش واقعه کربلا به یزید ۳۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل گزارش واقعه کربلا به یزید ۳۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل گزارش واقعه کربلا به یزید ۳۴ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل گزارش واقعه کربلا به یزید ۳۴ اسلاید در PowerPoint

مقالات مرتبط: اسرای کربلا در شام (مقالات مرتبط).

بعد از واقعه کربلا، عبیدالله بن زیاد سر امام حسین (علیه‌السلام) را همراه عده‌ای از مامورانش نزد یزید فرستاد. ماموران ابن زیاد به محض ورود به شهر شام، برای ارائه گزارش به کاخ یزید وارد شدند و سر امام حسین (علیه‌السلام) را نیز چون سند پیروزی، پیش روی یزید نهادند و برای خوشایند او دروغ‌هایی آمیخته با اغراق گفتند که بیشتر مورخان با اختلاف‌ اندکی آن را ضبط کرده‌اند. یزید بعد از شنیدن سخنان ماموران، کار خود را توجیه کرده و سخنانی گفت که بیانگر جبرگرایی امویان بود.

فهرست مندرجات

۱ – گزارش زحر به یزید
۲ – واقعیت نداشتن گزارش زحر
۳ – توجیه یزید از کارش
۴ – وانمود یزید به جبرگرایی
۵ – پانویس
۶ – منبع

۱ – گزارش زحر به یزید

ماموران و فرستادگان عبیدالله بن زیاد به محض ورود به شهر شام، برای ارائه گزارش به کاخ یزید وارد شدند و سر امام حسین (علیه‌السلام) را نیز چون سند پیروزی، پیش روی یزید نهادند و برای خوشایند او دروغ‌هایی آمیخته با اغراق گفتند که بیشتر مورخان با اختلاف‌ اندکی آن را ضبط کرده‌اند. بنا بر گزارش منابع تاریخی، زحر بن قیس به نمایندگی از بقیه ماموران ابن زیاد، لب به سخن گشود و گفت:
‌ای امیرمؤمنان، بشارت باد تو را به فتح و نصرت الهی! حسین بن علی با هجده نفر از خاندان و شصت نفر از شیعیانش به سوی ما آمد. ما نیز به مقابل آنان رفتیم و از ایشان خواستیم که تسلیم شده، به حکم امیر عبدالله گردن نهند و یا آماده جنگ باشند؛ ولی آنها جنگیدن را برگزیدند. پس با طلوع آفتاب بر آنها تاختیم و از همه سو در میانشان گرفتیم و چون شمشیرها بر سرهای آن قوم به کار افتاد، فراریانی بی‌پناه شدند و همچون کبوترانی که از باز می‌گریزند، از دست ما به تپه‌ها و گودال‌ها می‌گریختند. به خدا‌ ای امیرمؤمنان بیشتر از کشتن یک شتر یا چرت نیمروز طول نکشید که همه را از پای درآوردیم. اینک بدن‌هاشان برهنه و جامه‌هاشان خونین و چهره‌هاشان خاک آلود است، خورشید بر آنها می‌تابد، باد بر آنها می‌وزد، و تنها زایرانشان در سرزمین خشک بیابان، عقاب‌ها و بازها هستند.

[۱] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۵۹.

[۲] ابن اعثم، احمد بن محمد، الفتوح، ج۵، ص۱۲۷.

[۳] ابن عبدربه، العقد الفرید، ج۵، ص۱۳۰.

[۴] شیخ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۱۸.

[۵] خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل الحسین، ج۲، ص۵۹.

[۶] سبط ابن جوزی، تذکره الخواص، ج۲، ص۱۹۳.

[۷] ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۸۳.

[۸] ابن نما، مثیر الاحزان، ص۹۸.

[۹] ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۸ ص۱۹۱.

[۱۰] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۴۵، ص۱۲۹ – ۱۳۰.

(دینوری شمر بن ذی الجوشن را سخنگوی گروه اعزامی در مجلس یزید معرفی می‌کند.

[۱۱] دینوری، احمد بن داود، الاخبار الطوال، ص۲۶۰.

)

۲ – واقعیت نداشتن گزارش زحر

بدون شک گزارش زحر، جز دروغی برای بزرگ جلوه دادن کار سپاه کوفه و خوشامد یزید نبود. شجاعت به یادماندنی امام حسین (علیه‌السلام) و نیز شجاعت‌ها و جانبازی‌های خیره کننده یاران آن حضرت و استقبال آنان و به ویژه بنی‌هاشم از شهادت، و پیشی گرفتن آنان از یکدیگر برای جان‌نثاری در راه هدف مقدس پیشوایشان، چنان نمود و بروز داشته است که حتی برخی از افراد سپاه دشمن را به اعتراف واداشت.
بنابراین معلوم می‌شود سخن زحر بن قیس مبنی بر کشتن امام و یارانش در کمتر از یک ساعت، نادرست و گزافه‌گویی برای خوشامد یزید و چه بسا به طمع جایزه بوده است؛ ولی با همه این گزافه‌گویی‌ها، یزید هیچ جایزه و یا صله‌ای به وی نداد.

[۱۲] بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۱۲.

[۱۳] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۶۰.

۳ – توجیه یزید از کارش

سپس سر امام حسین (علیه‌السلام) را در تشتی زرین پیش روی یزید نهادند و سرهای دیگر شهیدان کربلا را نیز به نمایش گذاشتند. یزید از ماموران درباره هریک از سرها می‌پرسید و آنان نیز صاحبان سرها را معرفی می‌کردند.

[۱۴] عمادالدین طبری، کامل بهایی، ج۲، ص۲۹۳.

یزید که احتمال می‌داد ارتکاب این جنایت بزرگ، موجب نفرت اطرافیان و مردم حاضر در مجلس نسبت به او شود، چهره‌ای حق به جانب به خود گرفت و گفت: «وای بر شما! از اطاعت و فرمان‌برداری شما، بدون کشتن حسین هم راضی بودم. خداوند ابن مرجانه را لعنت کند! به خدا سوگند، اگر من با حسین طرف می‌شدم، او را می‌بخشیدم. خداوند اباعبدالله را رحمت کند».

[۱۵] ابن سعد، الطبقات الکبری الطبقه الخامسه، ج۱، ص۴۸۶.

[۱۶] دینوری، احمد بن داود، الاخبار الطوال، ص۲۶۱.

[۱۷] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۶۰.

[۱۸] ابن اعثم، احمد بن محمد، الفتوح، ج۵، ص۱۲۷.

[۱۹] بلادری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۱۲.

[۲۰] ابن عبدربه، العقد الفرید، ج۵، ص۱۳۰.

[۲۱] شیخ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۱۸-۱۱۹.

[۲۲] خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل الحسین، ج۲، ص۶۳.

[۲۳] سبط ابن جوزی، تذکره الخواص، ص۲۳۴.

[۲۴] ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۸۴.

[۲۵] ابن نما، مثیر الاحزان، ص۹۸.

[۲۶] عمادالدین طبری، کامل بهایی، ج۲، ص۲۹۹.