توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل توسل (پژوهشکده‌باقرالعلوم) ۶۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل توسل (پژوهشکده‌باقرالعلوم) ۶۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل توسل (پژوهشکده‌باقرالعلوم) ۶۱ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل توسل (پژوهشکده‌باقرالعلوم) ۶۱ اسلاید در PowerPoint

توسل از اصطلاحات علم کلام به معنای واسطه قرار دادن عمل یا شخصی در پیش خدا است. انسان در این عالم اسباب به خاطر نیازش ناچار است از سبب‌ها استفاده کند؛ لذا خداوند در قرآن کریم می‌فرماید: وسیله‌ای برای تقرب به خدا بجویید. اغلب مسلمانان، به ویژه شیعیان، توسل به انبیا و اولیای الهی را یکی از مصادیق روشن وسیله و مایه نجات می‌دانند ولی برخی از مسلمانان درخواست حاجت از ائمه (علیهم‌السّلام) و استغاثه به آنان را بدعت و شرک می‌دانند. در جواب آنان گفته شده که درخواست کمک از پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) در زمان ایشان واقع شده پس بدعت نیست و چون در توسل، اولیای الهی وسیله محسوب شده و مستقلا مورد سوال واقع نمی‌شوند پس منافاتی با توحید نداشته و شرک محسوب نمی‌شود.

فهرست مندرجات

۱ – معنای لغوی و اصطلاحی
۲ – ضرورت توسل
۳ – دیدگاه‌ها
۳.۱ – مصداق روشن وسیله
۳.۲ – بدعت و شرک
۴ – شبهه شرک
۵ – شرک نبودن توسل
۶ – انواع توسل
۶.۱ – توسل عام
۶.۲ – توسل خاص
۷ – آثار توسل
۷.۱ – شکوفایی استعدادها
۷.۲ – دوری از گناه
۷.۳ – خضوع در برابر خدا
۸ – روش‌های توسل به معصومین
۸.۱ – خواندن خدا به حق اولیای او
۸.۲ – درخواست دعا از اولیای الهی
۸.۳ – درخواست حاجت از اولیای الهی
۹ – پانویس
۱۰ – منبع

۱ – معنای لغوی و اصطلاحی

توسل در لغت یعنی با عمل یا وسیله به خدا متوسل شدن. «وسل توسل الی الله بعمل او وسیله.»

[۱] هنایی، علی، المنجد، ماده وسل، ص۹۰۰.

و در اصطلاح به معنای، واسطه قرار دادن شی یا شخصی است برای وصول به مطلوب.

[۲] طاهری خرم آبادی، سیدحسن، پاسخ به شبهات وهابیت، ج۲، قم، دفتر انتشارات اسلامی، تابستان۱۳۸۶، چاپ دوم.

چنانچه خداوند، در قرآن کریم می‌فرماید: «یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله وابتغوا الیه الوسیله؛

[۳] مائده/سوره۵، آیه۳۵.

‌ای کسانی که ایمان آورده‌اید از خدا بپرهیزید، و وسیله‌ای برای تقرب به او بجویید».

۲ – ضرورت توسل

بدون شک آدمی برای تحصیل کمالات مادی و معنوی، به غیر خود، یعنی خارج از محدوده وجودی خویش نیازمند است. عالم هستی بر اساس نظام اسباب و مسببات استوار شده و تمسک به سبب‌ها و وسایل برای رسیدن به کمالات مادی و معنوی، لازمه این نظام است.
بر همین اساس قرآن کریم، انسان را در جهت کسب کمالات معنوی و قرب به درگاه الهی امر به توسل به اسباب تقرب کرده است: «یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله و ابتغوا الیه الوسیله؛

[۴] مائده/سوره۵، آیه۳۵.

‌ای کسانی که ایمان آورده‌اید از خدا بپرهیزید، و وسیله‌ای برای تقرب به او بجویید».
در روایات پیامبر اکرم و امامان معصوم نیز بر لزوم توسل به اولیای الهی هنگام دعا تاکید شده است، چنانچه در روایت نبوی مستند نزد اهل شیعه و اهل سنت آمده است: «کل دعاء محجوب حتی یصلی علی محد و آل محمد.»، هر دعایی محجوب است تا اینکه بر محمد و آل محمد درود فرستاده شود.

[۵] ری شهری، محمد، میزان الحکمه، ج۴، ص۱۶۶۲،حدیث۱۰۷۹۴، موسسه دارالحدیث، چاپ دوم.

بنابراین همچنانکه اصل دعا از اسباب و وسیله‌های فیض است و می‌توان حاجت را بطور مستقیم از خداوند در خواست کرد، توسل به اولیای الهی در هنگام دعا نیز از اسباب فیض و وسایل قرب به خداوند است.

[۶] روحانی، سید محمدکاظم، شفاعت و توسل، ص۵۰، قم، نشرمعارف، پاییز۱۳۸۴، چاپ سوم.

۳ – دیدگاه‌ها

درباره توسل اختلاف نظر وجود دارد، ولی به طور عمده دو دیدگاه در این رابطه مطرح است:

۳.۱ – مصداق روشن وسیله

اغلب مسلمانان، به ویژه شیعیان، توسل به انبیا و اولیای الهی را یکی از مصادیق روشن وسیله میدانند، زیرا آن انوار مقدسه و نفوس مطهره، اشرف و افضل مخلوقات‌اند که به اعلی درجه انسانیت رسیـده و نزدیـک‌ترین فرد به درگـاه خدا هـستند و پس از مرگشان نیـز در جوار رحمتش زنـده و متنعم‌اند. بنابراین، توسل به پیامبر و اهل بیت (علیهم‌السّلام) در نظر این افراد از جمله اسباب و وسایلی است که باعث نزدیکی بندگان به خدایشان می‌شود و همان‌گونه که در روایات متعددی آمده، این عمل موجب قبولی طاعات و سرعت بخشیدن به اجابت دعا خواهد بود و مهم‌ترین راه نجات و رستگاری. از این رو، دعا و نیایش باید با توسّل به معصومان (علیهم‌السّلام) همراه باشد. (روی ترمذی: «انه (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) و سلم، علّم بعض اصحابه ان یدعو و یقول: اللهم انی اسئلک و اتوسل الیک بنبیک نبی الرحمه یا محمد یا رسوال الله انی اتوسل بک الی ربی فی حاجتی لیقضیها لی اللهم فشفعه فی».

[۷] امین، سید محسن، کشف الارتیاب، ص۲۵۲، قم، دارالکتب اسلامی، ۱۳۸۲ه. ق، چاپ دوم.

۳.۲ – بدعت و شرک

برخی از مسلمانان درخواست حاجت از ائمه (علیهم‌السّلام) و استغاثه به آن عزیزان را مورد اعتراض قرار داده و دو اشکال عمده بر آن وارد می‌کنند:
الف. بدعت:
مخالفان توسّل، این عمل را نوعی بدعت می‌دانند که در دین اسلام نبوده و مسلمانان صدر اسلام نیز چنین عملی را انجام نمی‌دادند. «اما التوسل و هو ان یقول القائل: اللهم انی اتوسل الیک بجاه نبیک محمد (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) او بحق نبیک او بجاه عبادک الصالحین او بحق عبدک فلان، فهذا من اقسام البدعه المذمومه و لم یرد نص کرفع الصوت بالصلاه علی النبی (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) عند الاذان.» ، توسل جستن این است که گویند خدایا به مقام پیامبرت محمد (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) یا به حق پیامبرت، یا به مقام بندگان صالحت، یا به حق فلان بنده‌ات، به پیشگاه تو متوسل می‌شوم، پس اینگونه توسل از اقسام بدعت مذموم است و هیچ نصی بر درستی آن وارد نشده است، چنانچه بر بلند نمودن صدا هنگام صلوات فرستادن بر پیامبر در اذان نصی وجود ندارد.

[۸] – امین، سید محسن، کشف الارتیاب، ص۲۶۳، قم، دارالکتب اسلامی، ۱۳۸۲ه. ق، چاپ دوم.

همچنین شیخ عبدالعزیز بن باز (مفتی سابق حجاز) می‌گوید: توسل به جاه و برکت، یا حق کسی بدعت است. از همین رو هرگاه کسی بگوید: اللهم انی اسالک بجاه انبیائک او بجاه فلان او بعبدک فلان او بحق فلان او برکه فلان، جایز نیست بلکه بدعت و شرک‌آور است.

[۹] بن باز، عبدالعزیز، مجموع فتاوی و مقالات متنوعه، ج۴، ص۳۱۱.

ب- شرک:
برخی از این مخالفان، که وهابیون می‌باشند، با این قضیه به شکل افراطی برخورد کرده، آن را شرک و عبادت مخلوق می‌دانند. (ابن تیمیه می‌گوید: «من توسّل بعظیم عند الله کما یتوسل الی السلطان بخواصه و اعوانه فهذا من افعال الکفار و المشرکین»، کسی که توسل جوید به بزرگی در نزد خداوند همان‌گونه که متوسل می‌شود به سلطان بوسیله خواص و اعوان او، پس این از افعال کفار و مشرکین است.

[۱۰] امین، سید محسن، کشف الارتیاب، ص۲۵۲، قم، دارالکتب اسلامی، ۱۳۸۲ه. ق، چاپ دوم.

[۱۱] امین، سید محسن، کشف الارتیاب، ص۲۲۹، قم، دارالکتب اسلامی، ۱۳۸۲ه. ق، چاپ دوم .

از قول محمد بن عبدالوهاب آمده: صرح محمد بن عبدالوهاب بان دعاء غیرالله و الستغاثه بغیرالله موجب الارتداد عن الدین و الدخول فی عداد المشرکین و عبده الاصنام.

۴ – شبهه شرک

اشکال: آیا توسل به پیامبر و امامان معصوم (علیهم‌السّلام) و حاجت خواستن از آنان، مؤثر دانستن غیر خدا و شرک نیست؟
در پاسخ این اشکال باید گفت: عبادت یعنی نهایت ذلت و خضوع در برابر کسی که اعتقاد به الوهیت او داشته باشیم و یا او را فاعلی استقلالی و غیر وابسته بدانیم.
بنابراین عبادت دو رکن دارد: ۱. نهایت وابسته ۲. اعتقاد به الوهیت
هرگاه یکی از این دو رکن نباشد، دیگر مفهوم عبادت و پرستش صدق نمی‌کند. خداوند خود به فرشتگان فرمان داده است، در مقابل آدم سجده کنند. «و یاد کن آنگاه که فرشتگان را گفتیم: «آدم را سجده کنید؛

[۱۲] بقره/سوره۲، آیه۳۴.

و یا فرزندان را به نهایت خضوع و تذلل در برابر والدین دستور داده است: «و بال‌های ذلت و خواری را از روی مهربانی برای آن دو بگستران؛

[۱۳] اسراء/سوره۱۷، آیه۲۴.

بدیهی است، این اعمال عبادت و پرستش غیر خدا محسوب نمی‌شوند، وگرنه خدا امر به آن نمی‌کرد.

۵ – شرک نبودن توسل

در توسل، گاهی حاجت خود را از خدا می‌خواهیم و هنگام دعا او را به حق اولیایش قسم می‌دهیم که حاجت ما را برآورده سازد. این روش را پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) تعلیم فرمود و خود نیز بدان عمل می‌کرد.

[۱۴] متقی هندی، علی بن حسام، کنزالعمال، ج۱۲، ص۱۴۸، ح۳۴۴۲۵، موسسه الرساله، بیروت، ۱۴۰۹ه. ق.

در چنین روشی هیچگونه احتمال شرک وجود ندارد.
در نوع دوم توسل، خداوند را حاجت دهنده می‌دانیم و از اولیای الهی می‌خواهیم برآمدن حاجت ما را از درگاه الهی درخواست کنند. در خواست دعا، نه تنها مؤثر دانستن غیر خدا نیست، بلکه اعتراف به این مطلب است که تنها حاجت دهنده و مؤثر در عالم هستی، اوست.
در نوع سوم توسل به طور مستقیم حاجت خود را از اولیای الهی طلب می‌کنیم و این نیز شرک نیست، زیرا تاثیر گذاری آنها، به صورت غیر استقلالی و وابسته به اراده و قدرت الهی است. اسباب و واسطه‌های فیض همچنان که در اصل وجود و بقای خویش، وابسته و قائم به او هستند، در فاعلیت و تاثیرگذاری نیز وابسته به اراده و قدرت خداوند می‌باشند. بنابراین نه توحید در ربوبیت به معنای انکار نقش اسباب است و نه اثبات نقش اسباب و واسطه‌های فیض، منافی با توحید ربوبی است. از این‌رو تمسک به آنها، منافاتی با توحید ربوبی ندارد.
در نتیجه توسل و حاجت خواستن از اولیای الهی، تمسک به رابطه‌های فیض الهی و اسبابی است که فاعل بودن آنان