توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تثویب (دانشنامه‌حج) ۲۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تثویب (دانشنامه‌حج) ۲۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تثویب (دانشنامه‌حج) ۲۶ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل تثویب (دانشنامه‌حج) ۲۶ اسلاید در PowerPoint

مقالات مرتبط: تثویب.

تثویب از اصطلاحات علم فقه است. تثویب در لغت به معنای بازگشت و در اصطلاح به معنای گفتن (الصلاه خیر من النوم) در اذان است. همه فقیهان شیعه این کار را بر اساس روایات بدعت و حرام می‌دانند. اکثر فقهای اهل سنت آن را مستحب دانسته ولی شافعی آن را مکروه شمرده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای لغوی و اصطلاحی
۲ – اهمیت
۳ – دیدگاه اهل سنت
۴ – دیدگاه شیعه
۵ – ادله اهل سنت
۶ – ادله شیعه
۷ – منابع
۸ – پانویس
۹ – منبع

۱ – معنای لغوی و اصطلاحی

«تثویب» مصدر باب تفعیل از ریشه«ث ـ و ـ ب» به معنای بازگشت است و در اصطلاح، یعنی گفتن این جمله در اذان نماز صبح و عشا: «الصلاه خیرٌ من النوم»؛ «نماز از خواب بهتر است».

[۱] فراهیدی، خلیل بن احمد، العین، ج۸، ص۲۴۶.

[۲] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱، ص۲۴۴، «ثوب».

مناسبت معنای لغوی و اصطلاحی این واژه آن است که مؤذن پس از فراخواندن به نماز با عبارت‌های «حیّ علی الصلاه» و «حیّ علی الفلاح» دیگر بار با گفتن «الصلاه خیر من النوم» به همان فراخوان بازمی‌گردد و مسلمانان را به نماز دعوت می‌کند.

[۳] زبیدی، مرتضی، تاج العروس، ج۱، ص۳۴۲، «ثوب».

برخی نیز تثویب را به گونه مطلق، به معنای «فراخواندن دیگر بار» دانسته و گفتن عبارت «الصلاهَ رَحِمَکُمُ اللهُ الصلاهَ» میان اذان و اقامه و نیز معنای پیش‌گفته را از مصداق‌های آن برشمرده‌اند و به نماز مستحب پس از واجب، نیز تثویب گفته‌اند. در برخی روایات، این واژه برای برپا کردن نماز نیز به کار رفته است.

[۴] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱، ص۲۴۷.

۲ – اهمیت

اهمیت تثویب از این رو است که این شیوه به اهل سنت اختصاص دارد و از دیدگاه شیعیان، بدعت به شمار می‌رود و به همین روی، از موضوعات مورد بحث در مراسم حج است.

۳ – دیدگاه اهل سنت

یکی از آداب بسیار مهم پیش از نماز، گفتن اذان است

[۵] شیخ کلینی، الکافی، ج۳، ص۳۰۳.

[۶] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعه، ج۴، ص۶۲۴.

که شعار و نشانه ویژه مسلمانان به شمار می‌رود و هدف اصلی آن، دعوت همه مردم به نماز جماعت و ایجاد آمادگی در آنان برای انجام این فریضه الهی است.

[۷] شیخ کلینی، الکافی، ج۳، ص۳۰۳.

[۸] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعه، ج۴، ص۶۲۴.

اهل سنت، جمله «حیّ علی خیر العمل» را جزء اذان نمی‌دانند و آن را ذکر نمی‌کنند. در عوض، در اذان دوم نماز صبح و عشا، پس از جمله «حیّ علی الفلاح» می‌گویند: «الصلاه خیرٌ من النوم»

[۹] طحاوی، احمد، شرح معانی الآثار، ج۱، ص۱۳۶-۱۳۷.

[۱۰] سرخسی، محمد بن احمد، المبسوط، ج۱، ص۱۳۰.

[۱۱] طرابلسی، عبد العزیز بن برّاج، المهذب، ج۱، ص۸۹.

تا به شنوندگان تذکر دهند که گزاردن نماز واجب، از خواب شیرین صبحگاهی بهتر است. در برابر مشهور دانشمندان اهل سنت که به استحباب این افزوده باور دارند، شافعی در یک نظر خویش، آن را مکروه دانسته است.

[۱۲] شافعی، محمد بن ادریس، الام، ج۱، ص۱۰۴.

[۱۳] مزنی، اسماعیل بن یحیی، مختصر مزنی، ج۸، ص۵۱۲.

[۱۴] شیخ طوسی، الخلاف، ج۱، ص۲۸۶.

۴ – دیدگاه شیعه

همه فقیهان شیعه بر این باورند که افزودن این جمله در اذان، اگر با اعتقاد به مشروعیت و جزء بودن آن همراه باشد، بدعت و حرام است.

[۱۵] شیخ طوسی، الخلاف، ج۱، ص۲۸۶.

[۱۶] حلی، حسن بن یوسف، تذکره الفقهاء، ج۳، ص۴۷.

[۱۷] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۹، ص۱۱۳.

۵ – ادله اهل سنت

این مسئله پس از طرح در کتب تاریخی و روایی، در منابع فقه استدلالی هر دو گروه، از گذشته‌های دور تا امروز مورد بحث بوده است. در برخی گزارش‌های تاریخی اهل سنت آمده که از آغاز تشریع اذان در روزگار پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌و‌سلم) این جمله جزء اذان به شمار می‌رفته است.

[۱۸] ابن ماجه، محمد بن یزید، سنن ابن ماجه، ج۱، ص۲۳۳.

این گزارش‌ها مضامین متفاوت دارند. در پاره‌ای از آن‌ها، ریشه پیدایش اذان به خواب یک مرد از انصار بازگردانده شده است.

[۱۹] ابن ماجه، محمد بن یزید، سنن ابن ماجه، ج۱، ص۲۳۳.

اما