توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بنی اسلم (دائر‌هالمعارف‌قرآن‌کریم) ۵۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بنی اسلم (دائر‌هالمعارف‌قرآن‌کریم) ۵۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل بنی اسلم (دائر‌هالمعارف‌قرآن‌کریم) ۵۴ اسلاید در PowerPoint :

بنی اسلم (دائر‌هالمعارف‌قرآن‌کریم)

مقالات مرتبط: بنی اسلم.

بنی‌اسلم از فرزندان اسلم بن اَفصی/اقصی بن حارثه بن عمرو بن مزیقیا (عامر)، از زیرشاخه‌های قبیله خزاعه از عرب قحطانی به شمار آمده‌اند.

[۱] سمعانی، عبدالکریم، الانساب، ج۱، ص۱۵۱-۱۵۲.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی اجمالی
۲ – مناطق منتسب به بنی اسلم
۳ – مهارت‌های اسلمیان
۴ – اسلمیان در زمان پیامبر اکرم
۴.۱ – اسلام آوردن اسلمیان
۴.۲ – حضور اسلمیان در صلح حدیبیه
۴.۳ – ایمان بعضی از اسلمیان
۴.۴ – مقصود از المخلفون مِن الاعرابِ
۴.۵ – دعلی پیامبر در حق اسلمیان
۴.۶ – اسلمیان در عمره القضاء
۴.۷ – اسلمیان در فتح مکه
۴.۸ – اسلمیان در غزوه تبوک
۵ – بنی اسلم پس از پیامبر اکرم
۵.۱ – اسلمیان در صفین
۵.۲ – در قیام نفس زکیه
۶ – مشهورترین افراد اسلمیان
۷ – فهرست منابع
۸ – پانویس
۹ – منبع

۱ – معرفی اجمالی

آنان از تبار اسلم بن اَفصی بن حارثه بن عمرو بن مزیقیا (عامر)، از عرب قحطانی و از زیرشاخه‌های خزاعه دانسته شده‌اند.

[۲] النسب، ص۲۹۱.

[۳] سمعانی، عبدالکریم، الانساب، ج۱، ص۱۵۱-۱۵۲.

[۴] قلقشندی، نهایه الارب، ص۴۹.

از تیره‌های همنام بنی اسلم می‌توان به اَسلم بن الحاف و اسلم بن ربیعه از سعد بن حِمْیَر اشاره کرد که هر دو به قحطانیان نسب می‌برند

[۵] اصفهانی، ابوالفرج، الاغانی، ج۲، ص۲۵۷.

[۶] اصفهانی، ابوالفرج، الاغانی، ج۱۳، ص۹۰.

[۷] کحاله، عمررضا، معجم قبایل العرب، ج۱، ص۲۶.

[۸] بکری، عبدالله، معجم ما استعجم، ج۱، ص۲۳.

و در این مقاله مدّ نظر نیستند. بنا به نقلی، پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، اسلمیها را از تبار اسماعیل (علیه‌السّلام) خواند؛ اما ابن حَجَر، با این استدلال که در این صورت، همه عرب قحطانی از نسل آن حضرت خواهند بود این روایت را نپذیرفته است،

[۹] ابن‌عبدربه، العقد الفرید، ج۱، ص۲۱۰.

[۱۰] عسقلانی، ابن‌حجر، فتح الباری، ج۶، ص۳۹۲-۳۹۳.

ضمن آنکه در میان عرب عدنانی نیز، تیره‌ای از بنی قَمْعه به نام اسلم وجود دارد.

[۱۱] قلقشندی، نهایه الارب، ص۴۹.

نسل اسلم از دو فرزندش سلامان و هَوازن استمرار یافت.

[۱۲] النسب، ص۲۹۱.

[۱۳] ابن‌حزم، علی، جمهره انساب العرب، ص۲۴۰.

۲ – مناطق منتسب به بنی اسلم

اسلمی‌ها در مسیر مکه به مدینه و در همسایگی قبیله بنی غفار استقرار داشتند. مناطق منتسب به ایشان عبارت است از: «جَمدان» (کوهی در حجاز حد فاصل قُدید و عُسْفان)،

[۱۴] بکری، عبدالله، معجم ما استعجم، ج۱، ص۳.

«ضَجْنان» (متعلق به اسلم، هُذَیل و غاضره،

[۱۵] ابن‌حبیب، محمد، المنمق، ص۱۳۱.

[۱۶] ابن‌شبه، عمر، تاریخ المدینه، ج۲، ص۶۵۵.

[۱۷] حموی، یاقوت، معجم البلدان، ج۳، ص۴۵۳.

شَبَکه شَدَخ (آبی از آن اسلم و غفار)،

[۱۸] حموی، یاقوت، معجم البلدان، ج۳، ص۳۲۲.

[۱۹] حموی، یاقوت، معجم البلدان، ج۳، ص۳۲۸.

«وَبْرَه» (قریه‌ای دارای نخلستان از مناطق پیرامونی مدینه.

[۲۰] کحاله، عمر، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۶.

آنان همچنین در «مر الظهران» نخلستان‌هایی داشتند،

[۲۱] حموی، یاقوت، معجم البلدان، ج۴، ص۶۳.

[۲۲] حموی، یاقوت، معجم البلدان، ج۵، ص۱۰۴.

از این رو به نظر می‌رسد، عمده اشتغال اسلمیان، کشاورزی و دامداری بوده است.

۳ – مهارت‌های اسلمیان

از آداب، ایام و مسائل مربوط به عصر جاهلی آنان گزارشی ارائه نشده است، جز آنکه هم‌پیمان قبیله غفار بودند

[۲۳] اصفهانی، ابوالفرج، الاغانی، ج۲۱، ص۲۱ – ۲۲.

و در تیراندازی مهارت داشتند،

[۲۴] ابن‌اثیر، عزالدین، اسدالغابه، ج۴، ص۱۳۹.

[۲۵] عسقلانی، ابن‌حجر، الاصابه، ج۴، ص۵۸۹.

چنان که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) به آنان فرمود: پدر شما از تیراندازان بود.

[۲۶] ابن‌حزم، علی، جمهره انساب العرب، ص۲۳۵.

[۲۷] بخاری، محمد، صحیح البخاری، ج۴، ص۱۵۶.

[۲۸] ابن‌عبدربه، عقدالفرید، ج۱، ص۲۱۰.

۴ – اسلمیان در زمان پیامبر اکرم

در خصوص زمان و کیفیت اسلام آوردن اسلمی‌ها، اخبار چندانی برجای نمانده است؛ اما از گزارشهای پراکنده برمی آید که برخی از ایشان در همان سال‌های نخست هجرت، اسلام آورده و پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) را در غزواتش یاری کرده‌اند. در غزوه حَمْراءالاسد

[۲۹] واقدی، محمد، المغازی، ج۱، ص۳۳۷.

(سال سوم) یا اُحد

[۳۰] ابن‌حزم، علی، جمهره انساب العرب، ص۲۴۰.

برخی از اسلمیان در مقدمه سپاه اسلام حضور داشتند. پس از حادثه بِئرمَعونه (سال چهارم) که طی آن شماری از مبلغان به شهادت رسیدند، رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) درباره قبایلی چون «عَضْل» و «قاره» نفرین و در حق قبایلی چون اَسلم دعا کردند

[۳۱] مسند احمد، ج۲، ص۲۰.

[۳۲] مسند احمد، ج۲، ص۵۰.

که حاکی از اسلام یا حداقل بی طرفی برخی از اسلمی‌هاست. در خبری دیگر، پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) این قبیله را از جمله موالی خود معرفی کرده، بهتر از قبایلی چون تَمیم و غَطَفان دانستند.

[۳۳] سیوطی، جلال‌الدین، الدرالمنثور، ج۴، ص۲۷۱.

عمر بن افصای اسلمی با گروهی نزد پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) آمدند و با معرفی خود به عنوان تیراندازان عرب، از حضرت خواستند، تا منزلتی برای آنان نزد خود قائل شود تا دیگران آن را بپذیرند و به آن اقرار کنند. به همین منظور به دستور رسول خدا نامه‌ای برای آنان نوشته شد.

[۳۴] ابن سعد، محمد، الطبقات، ج۱، ص۲۷۱.

[۳۵] ابن سعد، محمد، الطبقات، ج۱، ص۳۵۴.

[۳۶] ابن‌اثیر، عزالدین، اسدالغابه، ج۴، ص۱۳۹.

۴.۱ – اسلام آوردن اسلمیان

اسلام آوردن آنان و برخی دیگر از قبایل صحرانشین که نزد قبایلی چون قریش، بنو عامر و غطفان پایگاه اجتماعی پستی داشتند، موجب ناخرسندی ایشان شد و با خرده‌گیری و سرزنش آنان می‌گفتند: اگر اسلام خوب بود هرگز آنها بر ما پیشی نمی‌گرفتند:

[۳۷] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۹، ص۱۲۹.

«و قالَ الَّذینَ کَفَروا لِلَّذینَ ءامَنوا لَو کانَ خَیرًا ما سَبَقونا اِلَیهِ».

[۳۸] احقاف/سوره۴۶، آیه۱۱.

مطابق قولی این آیه درباره اسلام اسلمی‌ها و دیگر قبایل صحرانشین مسلمان و همچنین خرده‌گیری مشرکان بر ایشان نازل شده است. در مقابل تهمت‌ها و سرزنش‌های مشرکان، خداوند آنان را از جمله صحرانشینانی معرفی کرد که به خدا و روز قیامت، ایمان دارند: «و مِنَ الاَعرابِ مَن یُؤمِنُ بِاللّهِ والیَومِ الاخِرِ و یَتَّخِذُ ما یُنفِقُ قُرُبـت عِندَ اللّهِ وصَلَوتِ الرَّسولِ اَلا اِنَّها قُربَهٌ لَهُم سَیُدخِلُهُمُ اللّهُ فی رَحمَتِهِ اِنَّ اللّهَ غَفورٌ رَحیم».

[۳۹] توبه/سوره۹، آیه۹۹.

به نقل ابن عباس،

[۴۰] ابن‌جوزی، زادالمسیر، ج۲، ص۲۹۱.

مقصود از صحرانشینان مؤمن در این آیه، اسلمیان و دیگر قبایل با ایمان هستند.

۴.۲ – حضور اسلمیان در صلح حدیبیه

به نقل واقدی در حدیبیه که مسلمانان به قصد انجام عمره، به مکه رفتند (سال ششم) ۱۰۰ و به قولی ۷۰ تن از اسلمیان حضور داشتند

[۴۱] واقدی، محمد، المغازی، ج۲، ص۵۷۴.

[۴۲] عسقلانی، ابن‌حجر، فتح الباری، ج۷، ص۳۴۲.

و ناجیه بن جندب اسلمی با جوانانی از قبیله خود، قربانی‌ها را حرکت می‌دادند.

[۴۳] واقدی، محمد، المغازی، ج۲، ص۷۳۲.

۸ تن از فرزندان حارثه اسلمی نیز در بیعت رضوان شرکت کردند.

[۴۴] ابن‌اثیر، عزالدین، اسدالغابه، ج۴، ص۳۹۸.

۴.۳ – ایمان بعضی از اسلمیان

به رغم ایمان بالای برخی از اسلمیان، برخی دیگر ضعیف الایمان و منافق بودند. مطابق نوشته برخی مفسران، گویا برخی اسلمی‌ها، در جریان اعزام سرایای پیامبر به سمت مناطق ایشان، برای حفظ جان و مال‌شان اظهار اسلام کردند؛ اما به هنگام فراخوانی جهت یاری پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) از فرمان آن حضرت سرپیچی کردند،

[۴۵] ابن‌جوزی، زادالمسیر، ج۴، ص۱۵۴.

از این رو بنا به نقل سدی آیه «قالَتِ الاَعرابُ ءامَنّا قُل لَم تُؤمِنوا و لـکِن قولوا اَسلَمنا و لَمّا یَدخُلِ الایمـنُ فی قُلوبِکُم…» «عرب‌های بادیه‌نشین گفتند: ایمان آورده‌ایم. بگو: شما ایمان نیاورده‌اید؛ ولی بگویید: اسلام آورده‌ایم؛ اما هنوز ایمان به قلب‌های شما وارد نشده است…»

[۴۶] حجرات/سوره۴۹، آیه۱۴.

درباره قبایلی چون اسلم نازل شده که در عین اظهار ایمان، برخی از ایشان از همراهی با پیامبر در حدیبیه تخلف کردند.

[۴۷] ابن‌جوزی، زادالمسیر، ج۴، ص۱۵۴.

[۴۸] قرطبی، محمد، الجامع لاحکام القرآن، ج۱۶، ص۲۲۷.

چنین گزارشی ذیل آیه ۱۷ حجرات نیز آمده است که آنان در شمار قبایلی بود