توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل احمد بن علویه (دائره‌المعارف‌بزرگ‌اسلامی) ۲۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل احمد بن علویه (دائره‌المعارف‌بزرگ‌اسلامی) ۲۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل احمد بن علویه (دائره‌المعارف‌بزرگ‌اسلامی) ۲۷ اسلاید در PowerPoint :

احمد بن علویه (دائره‌المعارف‌بزرگ‌اسلامی)

مقالات مرتبط: احمد بن علویه.

اَحْمَدِ بْنِ عَلَویّه، ابوجعفر اصفهانی کَرّانی (۲۱۲-۳۱۰ق/ ۸۲۷-۹۲۲م)، معروف به «ابن اسود»، کاتب، شاعر و محدث شیعی می‌باشد. وی نخست به مکتب‌داری و آموزش کودکان اشتغال داشت و پس از مدتی معلمی را رها کرد و در زمر ندیمان دو تن از فرمانروایان مقتدر اصفهان درآمد و کاتب و شاعر آنان گردید. شهرت وی در حدیث، به سبب روایت آثار ابراهیم بن محمد ثقفی است و ابن داوود حلی از رجالیان متأخر نام او را در شمار ممدوحان آورده است، اما به صراحت از سوی رجال‌شناسان توثیق نشده است. اثر منظوم بر جای مانده از وی «نونیه» اوست که دربار غدیرخم سروده شده و به «الالفیه» و «المحبره» شهرت یافته است.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی اجمالی
۲ – چیره‌دستی در علم لغت
۳ – مشاغل
۴ – شهرت در حدیث
۵ – ادعیه نویسی
۶ – اثر منظوم
۷ – فهرست منابع
۸ – پانویس
۹ – منبع

۱ – معرفی اجمالی

علامه حلی بر ضبط نام «عَلَویّه» تصریح کرده است.

[۱] علامه حلی، حسن، ایضاح الاشتباه، ص۱۰۴.

نسبت کرانی که در پاره‌ای از مآخذ به وی داده شده است،

[۲] صفدی، خلیل، الوافی بالوفیات، ج۷، ص۱۶۶.

[۳] سیوطی، بغیه الوعاه، ج۱، ص۳۳۶.

به کران، یکی از محلات قدیم اصفهان باز می‌گردد،

[۴] سمعانی، عبدالکریم، الانساب، ج۱۱، ص۶۳.

[۵] خوانساری، محمد، روضات الجنات، ج۱، ص۲۱۱.

اما این نسبت در نسخ حاضر از معجم‌ الادباء

[۶] حموی، یاقوت، معجم الادبا، ج۱، ص۴۰۷.

که خود مأخذ اساسی برای منابع بعدی بوده، به صورت «کرمانی» ضبط شده است. طوسی از معروف بودن او به «ابن اسود» سخن گفته

[۷] شیخ طوسی، محمد، رجال، ص۴۴۷.

[۸] شیخ طوسی، محمد، الفهرست، ص۶.

و نجاشی

[۹] نجاشی، احمد، رجال، ص۱۸.

آن را به صورت «ابوالاسود» ضبط کرده است.

۲ – چیره‌دستی در علم لغت

یاقوت

[۱۰] حموی، یاقوت، معجم الادبا، ج۱، ص۴۰۷.

به نقل از حمز اصفهانی آورده است که احمد بن علویه در علم لغت چیره‌دست بوده، و با ابوعلی حسن بن عبدالله لُغْذَه یا لُکد (د ۲۱۰ق/ ۸۲۵م) نحوی و لغوی ساکن بغداد همنشینی داشته است.
دیدار وی با لغذه، محل تردید است، زیرا از سال مرگ لغذه چنین برمی‌آید که هرگز با یکدیگر نمی‌توانسته‌اند دیداری داشته باشند.

۳ – مشاغل

وی نخست به مکتب‌داری و آموزش کودکان اشتغال داشت و پس از مدتی معلمی را رها کرد و در زمر ندیمان دلف بن ابی دلف عجلی (د ۲۶۵ق/ ۸۷۸م) و احمدبن عبدالعزیز عجلی (د ۲۸۰ق) دو تن از فرمانروایان مقتدر اصفهان درآمد و کاتب و شاعر آنان گردید و دانش و ادب خود را وقف خدمت آنان کرد؛

[۱۱] حموی، یاقوت، معجم الادبا، ج۱، ص۴۰۷.

چنانکه وقتی موفق عباسی، نماینده‌ای از بغداد سوی احمد بن عبدالعزیز عجلی گسیل داشت و آمرانه از او خواست تا بخشی از سپاه خویش را به سوی او روانه کند و در اختیار او گذارد، احمد بن علویه طی ابیاتی هجوآمیز به نامه و پیام او پاسخ داد.

[۱۲] حموی، یاقوت، معجم الادبا، ج۱، ص۴۰۹.

[۱۳] ثعالبی، عبدالملک، یتیمه الدهر، ج۳، ص۳۴۹.

۴ – شهرت در حدیث

شهرت وی در حدیث، به سبب روایت آثار ابراهیم بن محمد ثقفی (د ۲۸۳ق) است. هرچند روایات او در مواضعی از کتابهای معتبر شیعه، ازجمله در کتب اربعه وارد شده، و ابن داوود حلی از رجالیان متأخر نام او را در شمار ممدوحان آورده است،

[۱۴] ابن داوود حلی، حسن، الرجال، ص۴۱.

اما به صراحت از سوی رجال‌شناسان توثیق نشده است.

[۱۵] مامقانی، عبدالله، تنقیح المقال، ج۶، ص۳۲۲-۳۲۳.

کسانی چون محمد بن حسن بن ولید،

[۱۶] شیخ طوسی، محمد، الفهرست، ص۶.

سعد بن عبدالله اشعری،

[۱۷] شیخ مفید، محمد، الامالی، ص۱۵۴.

حسین بن محمد بن عامر،

[۱۸] ابن قولویه، جعفر، کامل الزیارات، ص۲۰۴.

[۱۹] شیخ طوسی، محمد، رجال، ص۴۴۷-۴۴۸.

[۲۰] شیخ کلینی، محمد، الکافی، ج۷، ص۴۲۸.

عبدالله بن حسین مؤدب،

[۲۱] شیخ طوسی، محمد، رجال، ص۴۸۴.

[۲۲] ابن بابویه، محمد، «مشیخه الفقیه»، ص۱۲۶.

ابوجعفر احمد بن یعقوب اصفهانی

[۲۳] شیخ طوسی، محمد، تهذیب الاحکام، ج۳، ص۸۶-۸۷.

و محمد بن احمد بن یعقوب اصفهانی

[۲۴] شیخ طوسی، محمد، تهذیب الاحکام، ج۳، ص۸۶-۸۷.

و محمد بن احمد بن محمد بن بشر بن بَطال

[۲۵] نجاشی، احمد، رجال، ص۸۸.

از او نقل حدیث ک