پاورپوینت کامل تاریخ سیستان ۶۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تاریخ سیستان ۶۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تاریخ سیستان ۶۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تاریخ سیستان ۶۳ اسلاید در PowerPoint :

تاریخ سیستان

پدیدآوران

مؤلف ناشناخته (قرن ۵ ق) (نویسنده)

بهار، محمدتقی (محقق)

عنوان‌های دیگر

Trikh-e Sistn

ناشر

پدیده خاور

مکان نشر

تهران – ایران

سال نشر

۱۳۶۶ ش

چاپ

۲

موضوع

سیستان – تاریخ

نثر فارسی – قرن ۵ق.

زبان

فارسی

تعداد جلد

۱

کد کنگره

‏DSR‎‏ ‎‏۲۰۲۹‎‏ ‎‏/‎‏ی‎‏۸۵‎‏ ‎‏ت‎‏۲

نورلایب

مشاهده

کتابخوان

مشاهده

تاریخ سیستان عنوانى که مصحح گرانقدر کتاب مرحوم ملک الشعراء بهار براى آن برگزیده است در صورتی که همانگونه که خود یادآور شده در متن کتاب نامى از عنوان آن برده نشده است. تنها نسخه خطى که از این کتاب بدست آمده متعلق است به قبل از سال ۸۶۴ هجرى قمرى که آن خود از روى نسخه قدیمترى نوشته شده است. شرح وقایع کتاب «تاریخ سیستان» تا سال ۷۲۵ هجرى خاتمه مى‌یابد و متأسفانه مؤلف یا مؤلفان آن ناشناخته‌اند تنها از شواهد امر اینطور پیداست که این تاریخ را دو یا سه نفر به نوبت نوشته‌اند. مصحح کتاب با استفاده از کتاب «احیاء الملوک» تألیف شاه حسین بن ملک غیاث‌الدین محمد که در اوایل قرن یازدهم هجرى (سال ۱۰۲۸) تألیف گردیده و شواهد دیگر نتیجه گیرى مى‌کند که مؤلف «تاریخ سیستان» مولانا شمس‌الدین محمد موالى بوده که وقایع را تا زمان تاج‌الدین ابوالفضل به سال ۴۴۴ یا ۴۸۸ به رشته تحریر درآورده است که این زمان مصادف است با اوایل عهد تسلط سلاجقه و شخص دیگرى بنام محمود بن یوسف اصفهانى بار دیگر آن تاریخ را از ۴۶۵ تا سال ۷۲۵ هجرى بطریق اختصار بیان کرده است.[۱]

در تدوین کتاب از مآخذ قدیمى و حتى مآخذ پهلوى استفاده شده است. مثلاًدر موارد جغرافیائى از کتاب «عجائب البلدان» یا «عجائب البر و البحر» تألیف ابوالمؤید بلخى (اوایل قرن چهارم هجرى) استفاده شده است. در مورد شیوه تحریر کتاب مى‌توان گفت که طرز و شیوه تحریر آن به سبک کتب قدیمى فارسی نظیر «تاریخ بلعمى»، «تاریخ بیهقى» و «تاریخ گردیزى» شباهت دارد و حتى ترکیبات و لغات و اصطلاحاتى که در آن بکار رفته است، قدمت آن را به پیش از این کتب مى‌رساند. مؤلف یا مؤلفان کتاب در شیوه نگارش سادگى و ایجاز را بکار برده‌اند و از استعمال مترادفات دورى گزیده‌اند. جملات کوتاه آورده شده و کلمات عربى نیز در آن بسیار کم بکار گرفته شده است. جز اسامى خاص یا تواریخ یا اشعار و یا کلماتى که در زبان مردم آن دوره داخل بوده، بیشتر کلمات به زبان فارسی است. بنابراین سعى نویسنده یا نویسندگان این بوده تا چنان بنویسند که عموم مردم بتوانند آن را بخوانند. به عقیده مصحح محترم، اصل کتاب به فارسی نوشته شده و برخى مطالب نیز از کتب عربى ترجمه شده است ولى مرحوم سعید نفیسى عقیده داشت که اصل کتاب به عربى بوده و در اوایل قرن پنجم هجرى آن را به فارسی ترجمه کرده‌اند و سپس در نیم دوم قرن هفتم مؤلف دیگرى حوادث سیستان را به اختصار از اوایل قرن پنجم تا زمان خود بر آن افزوده است و آن را به نام ملک نصیر‌الدین پادشاه سیستان و پسران او رکن‌الدین محمود و نصره‌الدین در میان سال‌هاى ۶۷۵ تا ۶۹۵ تکمیل کرده است.[۲]

از ویژگى‌هاى کتاب آنست که نام شهرها و قصباتى را آورده است که گویا در قرون بعدى در اثر تهاجم بیگانگان به کلى ویران شده و دیگر از نام آنها در کتب تاریخى و جغرافیائى دوره‌هاى بعد اثرى نیست. مؤلف کتاب همچنین در نوشتن وقایع تاریخى به اوضاع اجتماعى و اقتصادى نیز تا حدودى توجه داشته است چنانکه در باب مالیات و جمع و خرج سیستان و از وضعیت ملک نیمروز و استحکام و عظمت شهر زرنگ مطالب مفیدى ارائه داده است. از مزایاى ویژه تاریخى این کتاب آنکه، همانگونه که مؤلف ناشناس آن ذکر کرده است از کتاب «بندهشن» یا به روایت مؤلف «ابن دهشتى» که تا آن زمان بر سایر مورخان ناشناخته بود و از کتب مهم دوران ساسانى است، استفاده کرده است.[۳]

همچنین «تاریخ سیستان» تنها کتابى است که از زرتشتیان بنام مزدیسنان یاد کرده است. مصحح کتاب با استفاده از کتب دیگر پهلوى سیستان را مرکز عمده دین مزدیسنى می‌داند که این قضیه مؤید مطالبى است که در شاهنامه نیز آورده شده است و این ناحیه جائى است که اغلب ماجراهاى تاریخ اسطوره‌اى ایران در آن اتفاق افتاده است. البته علاقه به ملیت ایران در منطقه سیستان در دوران خلفاء نیز وجود داشت. علاوه بر این مى‌دانیم که سیستان از نقاطى است که در آیین زرتشت از آن با تقدیس یاد مى‌کنند و معتقد هستند که سوشیانس در پایان دنیا از آنجا ظهور مى‌کند.

به همین سبب روایات ملى ایران در آن سامان بیش از سایر نواحى محفوظ مانده بود که برخى از آنها در «تاریخ سیستان» آمده است. از جمله این داستان‌ها قصه‌اى از «کتاب گرشاسب» نوشته ابوالمؤید بلخى است که از قدیمترین قطعات منثوریست که از قرن چهارم هجرى به جا مانده است و در این کتاب آورده شده است.[۴]

از نکات دیگر کتاب این است که شرح نخستین شاعر پارسى‌گویى را نقل کرده و ظاهرا این شرح مفصل‌ترین و قدیمی‌ترین اشاره‌ایست که راجع به آغاز شعر و ادب پارسى در کتب تاریخ آمده است. این شعر را که محمد بن وصیف در مدح یعقوب لیث صفارى پس از فتح هرات به سال ۲۵۳ هجرى سروده، «پارسى» نامیده است و از شاعران پارسى گوى دیگرى مثل بسام کورد و محمد بن محلد یا مخلد نام مى‌برد.[۵]

اگر چه برخى در این مورد با شک و تردید نگریسته‌اند و به گفته‌هاى نظامى عروضى در «چهار مقاله» و عوفى در «لباب الالباب» در مورد حنظله بادغیسى استناد کرده‌اند ولى با کمى دقت در محتواى «تاریخ سیستان» که تنها تاریخ محلى است و مؤلف تنها اخبار ولایت خود را در آن درج کرده، مى‌توان به این نتیجه رسید که هر دو شاعر فوق در یک دوره زمانى در مناطق خود شعر سروده‌اند و در همان ایام هنوز آوازه شهرتشان از مرزهاى ولایتشان فراتر نرفته بوده است. در هر حال «تاریخ سیستان» از نمونه‌هاى زیباى دوران آغازین نظم و نثر درى است و مى‌رساند که این زبان لهجه خاص و زبان ادبى مردم خراسان و ماوراء النهر و زابلستان بوده است.

قسمت اول کتاب در زمان طغرل بیک سلجوقى تألیف شده و مؤلف با استفاده از منابع معتبر اطلاعات ذیقیمتى از سرزمین سیستان و اخبار و حوادث آن سرزمین و نواحى مجاور بخصوص از قیام‌ها و نهضت‌هاى اجتماعى این دوره در اختیار خواننده مى‌گذارد و این اخبار و اطلاعات وراى روایات مورخین رسمى این زمان است. از همین جنبه «تاریخ سیستان» از مهمترین منابع براى بررسى نهضت خوارج است که در این زمان بطور وسیع در سیستان حضور داشته و آن ناحیه را عرصه جدال‌ها و جنبش‌ها و قیام‌هاى خود قرار داده بودند. ظاهرا خود مؤلف نیز از خوارج و یا از هواداران آنها بوده است زیرا داستان حمزه بن آترک شارى سیستانى را به تفصیل بیان کرده و او را از قهرمانان دانسته است و بطور کامل شرح زندگى و نسب خانوادگى و اقدامات او را بازگو کرده است.

البته از بررسى متون تاریخى این واقعیت مشخص مى‌شود که در این دوره گروه‌هاى قدرتمند دیگرى نیز در منطقه سیستان حضور داشتند مثل سپاهیان خلیفه عباسى، عیّاران و مطوّعه ولى آنچه معلوم است هدف اکثر آنها حفظ وضع موجود بود در حالیکه خوارج دعوى استقلال داشتند و ادعا داشتند سیاست عادلانه‌ترى نسبت به حکام جابر و ظالم اموى و عباسى در پیش گیرند. با اینکه به هر صورت غلبه خوارج در سیستان و بلاد مجاور موجب هرج و مرج و درگیرى‌هاى متعدد با حکمرانان و سپاهیان خلیفه بود و عیاران نیز از این معرکه به نفع خود استفاده می‌کردند و مؤلف در پشتیبانى از خوارج مى‌گوید: «و بهر حال خوارج بیرون آمده بودند و مردم خاص و عام به ایشان پیوسته همى گشتند و سالاران ایشان صنادید و بزرگان عرب بودند از یاران مصطفی صلى‌الله‌علیه»[۶]

به همین ترتیب در جاى جاى کتاب از خوارج و قیام ایشان صحبت مى‌شود که این مطالب براى بررسى نقش تاریخى آنان در سیستان بسیار مهم است. مثلاًدر زمان امارت حجاج بن یوسف از سرداران خوارج بنام‌هاى قطرى بن الفجاه و عبدالرحمن سمره نام مى‌برد و از آنها به نیکى یاد مى‌کند. از خارجى دیگرى که شورش مى‌کند با نام همام بن عدى السدوسى سالار بزرگ خوارج یاد مى‌کند که ظاهرا از مامورین دولتى کرمان بود که عصیان نموده و از خوارج شد و به جنگ با عبدالرحمن محمد الاشعث مى‌پردازد. ابوخلده الخارجى شورشى دیگرى بود که در سال ۹۶ هجرى در جنگ با مسمع مالک فرستاده حجاج گرفتار شد و باز خبر مى‌دهد که خوارج در زمان هشام بن عبدالملک، بشر الحوارى را که امیر شرط بود، کشتند و «غلبه اندر سیستان خوارج گرفتند.»[۷]

همانطور که گفته شد مؤلف در باب حمزه و قیام وى با تفصیل بیشترى سخن گفته است. وى در مورد خصوصیات خوارج و نحوه عملکرد آنان مى‌نویسد که بیشتر قسمت سیستان و درآمد آن در دست خوارج بود منتهى آنان «خود چیزى نستدندى اما کسى را نگذاشتى که چیزى ستدى و دایم بغور و هند و سند تاختنها همى براندى و مردم سیستان را همى نیازردند مگر سپاهى اگر بر ایشان حرب کردى و بتاختن ایشان شدى بکشتندى»[۸]

از ویژگى‌هاى دیگر «تاریخ سیستان» این است که از منابع مهم براى شناخت چگونگى و نحوه ورود دین مقدس اسلام به ایران و به ویژه منطقه سیستان مى‌باشد و نحوه گرایش مردم را به این دین مبین نمایان مى‌سازد.

با ورود سپاهیان عرب به ایران مردم بتدریج در اثر آشنائى با مبانى دین آسمانى اسلام را پذیرفتند و منطقه سیستان نیز از این راستا عقب نماند. متن کتاب گواهى مى‌دهد که با وجود دلبستگى مؤلف آن به ایران و میراث فرهنگى و باستانى آن، در اعتقاد به اسلام و حقانیت آن نیز عقیده راسخى دارد چنانچه متن مفصلى را در ابتداى کتاب به توصیف زندگى پیامبر اسلام(ص) مى‌پردازد و پس از ذکر مطالبى مى‌گوید: «و این بدان ی