فایل ورد کامل تحقیق مرگ و زندگی پس از آن ۲۸ صفحه در word

توجه : به همراه فایل word این محصول فایل پاورپوینت (PowerPoint) و اسلاید های آن به صورت هدیه ارائه خواهد شد

 فایل ورد کامل تحقیق مرگ و زندگی پس از آن ۲۸ صفحه در word دارای ۲۸ صفحه می باشد و دارای تنظیمات در microsoft word می باشد و آماده پرینت یا چاپ است

فایل ورد فایل ورد کامل تحقیق مرگ و زندگی پس از آن ۲۸ صفحه در word  کاملا فرمت بندی و تنظیم شده در استاندارد دانشگاه  و مراکز دولتی می باشد.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل ورد می باشد و در فایل اصلی فایل ورد کامل تحقیق مرگ و زندگی پس از آن ۲۸ صفحه در word،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن فایل ورد کامل تحقیق مرگ و زندگی پس از آن ۲۸ صفحه در word :

مرگ وزندگی پس از آن
اندیشه مرگ
یاد مرگ و سراى پس از آن، بهترین موعظه، سازنده‏ترین اندرز و نیکوترین پند براى هر انسان است و غفلت از آن موجب مى‏شود که انسان به بیراهه رود و از حرکت در مسیر کمال بازماند.
در اخبار و روایات وارد شده از معصومان(ع) به یاد سراى دیگر و پرهیز از غفلت بسیار توجه شده است؛ از جمله:
سُئِلَ النَّبی(ص): أیُّ المُؤمنینَ اَکْیَسُ؟
قال: «اَکْثَرُهُم ذِکْراً لِلْمَوْتِ وَ اَشَدُّهُم لَهُ اسْتِعْداداً».از پیامبر(ص) سؤال شد: هوشیارترین مؤمنان کیانند؟
حضرت فرمود: «هوشیارترین مؤمنان کسانى هستند که بیشتر به یاد مرگ باشند و خود را براى آن آماده کنند».
سُئِلَ النَّبی(ص): مَنْ اَزْهَدُ النّاس؟
قالَ: «مَنْ لَمْ یَنْسَ المَقابِرَ و الْبَلى‏؛ وَ تَرَکَ فَضْلَ زینَهِ الدُّنیا؛ وَآثَرَ مایُبْقى‏ على مایُفنى‏، وَلَمْ یَعُدَّ غَداً مِنْ اَیّامِهِ؛ وَعَدَّ نَفسَهُ فی المَوتى‏».
از پیامبر(ص) سؤال شد: پرهیزکارترین مردم کیست؟
حضرت فرمودند: «پرهیزکارترین مردم کسى است که قبر و عذابهاى آن را از یاد نبرد؛ زینتهاى دنیا او را نفریبد؛ سراى جاودان را بر این دنیاى گذران برگزیند؛ فردا را از عمر خویش نشمرد و خود را آماده مرگ کند».
قال الصادق(ع):« ذِکْرُالْموتِ، یُمیتُ الشَّهواتِ فى النَّفسِ؛ ویُقَطِّعُ مَنابِتَ الغَفْلَه؛ وَیُقوّى القلبَ بمواعِدِ اللَّهِ؛ و یَرُقُّ الْطَبعَ؛ و یُکسِّرُ اَعلامَ الهَوى‏؛ و یُطْفی نارَالْحِرصِ؛ وَیُحَقِّرُالدّنیا».
امام صادق(ع) فرمود: «یاد مرگ، خواهشها و هوسهاى نفسانى را مى‏میراند؛ ریشه‏هاى غفلت را قطع مى‏کند؛ دل را به نویدهاى الهى نیرو مى‏دهد؛ خوى بندگى را در نهاد انسان مى‏آفریند؛ نقش و نگارهاى دلباختگى به دنیا را به هم مى‏زند؛ شعله‏هاى حرص و طمع را فرو مى‏نشاند و دنیا را پست و کوچک مى‏گرداند».

بنابراین «اندیشه مرگ» انسان را از گناه باز مى‏دارد؛ او را به سوى کارهاى نیک فرا مى‏خواند؛ ایمان را در دل مى‏آفریند و به زندگى و حیات انسان معنا و جهت مى‏دهد.
مرگ چیست؟

آیا «مرگ» نیستى، نابودى، فنا و انهدام است؛ یا تحول، تطور و انتقال از جایى به جایى و از جهانى به جهانى دیگر؟
این پرسش، همواره براى بشر مطرح بوده، هست و خواهد بود و هر کس از دیر زمان مایل بوده است پاسخ آن را بیابد و یا به پاسخى که دیگران داده‏اند، ایمان و اعتقاد پیدا کند.
ما، چون مسلمانیم و به قرآن ایمان داریم؛ پاسخ آن را از کلام خداوند تعالى مى‏گیریم:
الف – قرآن، در این باره (ماهیت مرگ) کلمه «توفّى‏» را به کار مى‏برد.
واژه «توفّى» در شکلهاى گوناگون از ماده «وَفى» 66 بار به کار رفته است و در چهارده آیه، رسماً از مرگ به «توفّى» تعبیر مى‏شود.
در «قاموس قرآن» وَفى و تَوفّى‏ چنین معنا شده است:
«وفاء و ایفاء به معنى تمام کردن است – وفاى به عهد، یعنى اینکه آن را بدون کم و کاست و مطابق وعده انجام دهى و توفّى به معناى اخذ به‏طور تمام و کمال است (تَوَفَّیتُ الْمال؛ یعنى، تمام مال را بدون کم‏وکسر دریافت کردم)».
انسان، در هنگام مرگ با تمام شخصیت و واقعیتش تحویل فرشتگان الهى مى‏گردد و آنها نیزبه طور کامل و تمام او را دریافت مى‏دارند؛ لذا از مرگ تعبیر به «وفات» یا «توفّى‏» مى‏شود؛ بنابراین، مرگ از دیدگاه قرآن، نیستى، نابودى و فنا نیست؛ بلکه انتقال از جهانى به جهانى و از خانه‏اى به خانه‏اى دیگر است.
به آیاتى در این‏باره، توجه فرمایید:
(حتّى‏ اِذا جاءَ اَحَدَکُم الْمَوتُ تَوَفَّتْهُ رُسُلُنَا) آنگاه که مرگ یکى از شما فرا رسد، فرستادگان ما، او را (به تمام و کمال) دریافت مى‏کنند.
(قُل یَتَوَفّاکُم مَلَکُ الْمَوتِ الَّذی وُکِّلَ بِکُم ثُمَّ اِلى‏ رَبِّکُم تُرْجَعُونَ)
بگو: همانا فرشته مرگ که مسؤولیت گرفتن جانها به او سپرده شده است، در هنگام مرگ (به تمام و کمال) شما را دریافت مى‏دارد.
(اَعْبُدُ اللَّهَ الّذی یَتَوفّاکُم)
خدایى را عبادت مى‏کنم که مرگ همه شما به امر اوست.
ب – واژه «توفّى‏» گاهى به معناى «خواب» نیز در قرآن به کار رفته است:

(وَهُوَالَّذی یَتَوفّاکُم بِاللَّیلِ وَ یَعْلَمُ ماجَرَحْتُم بِالنَّهارِ ثُمَّ یَبْعَثُکُم فیه لِیُقْضى‏ اَجَلٌ مُسَمّىً ثُمَّ اِلَیْه مَرْجِعُکُم ثُمَّ یُنَبِّئُکُم بِما کُنْتُم تَعْمَلُونَ) اوست خدایى که چون شب هنگام به خواب مى‏روید، شما را (موقت) مى‏میراند و پس از آن شما را بیدار مى‏کند تا آنگاه مرگتان – که نزد او معین‏است – فرا رسد، به سوى او باز مى‏گردید تا شما را از نتیجه کردارتان آگاه نماید.
(اللَّهُ یَتَوفَّى الانَفُسَ حینَ مَوْتِها وَالَّتى لَمْ تَمُتْ فی مَنامِها فَیُمْسِکُ الّتی قَضى‏ عَلْیهَا الْمَوْتَ وَ یُرسِلُ الاُخْرى‏ اِلى‏ اَجَلٍ مُسَمَّى) خداوند، جانها را در هنگام مرگ و آنکه مرگش فرا نرسیده در هنگام خواب، دریافت مى‏کند؛ سپس کسى را که حیاتش در دنیا به سرآمده، در نزد خود نگه مى‏دارد و دیگرى را تا وقت معین (که مرگش فرا رسد) به دنیا باز مى‏فرستد.
این دو آیه، شباهت خواب با مرگ -و همچنین شباهت بیدارى دنیا و آخرت- را بیان مى‏کنند؛ همانگونه که هنگام مرگ، روح انسان، عالم ماده را در مى‏نوردد و به عالمى دیگر سیر مى‏کند، در هنگام خواب نیز روح انسان وارد جهانى دیگر مى‏شود.
به عبارت دیگر، تفاوت خواب و مرگ در این است که هنگام خواب، روح به طور موقت دریافت مى‏گردد و پس از پایان خواب، باز گردانده مى‏شود؛ ولى روح در هنگام مرگ، به طور دائم دریافت مى‏گردد و دیگر به دنیا بازگشت نمى‏کند.
به جهت شباهت زیادى که از جهت «توفّى‏»(دریافت روح) بین خواب و مرگ وجود دارد، گاهى از خواب به «مرگ کوچک» و از مرگ به «خواب بزرگ» تعبیر مى‏شود.
ج – در روایات نیز به رابطه نزدیک میان خواب و مرگ، چنین اشاره شده است:

قال السجاد(ع): «عَجَبٌ کُلُّ الْعَجَبِ لِمَنْ أنْکَرَالْمَوْتَ وَ هُوَ یَرى‏ مَنْ یَمُوتُ کُلَّ یَوْمٍ وَلَیْلَهٍ…».
حضرت امام سجاد(ع) فرمود: «بسیار شگفت‏آور است که کسى مرگ را انکار کندو حال آنکه در هر شبانه روز، مرگ (خود را به هنگام خواب) مى‏بیند».
سُئِلَ عَن الْباقِر(ع) مَا المَوْتُ؟
قالَ: «هُوَ النَّومُ الَّذی یَاْتیکُم فی کُلِّ لَیْلَهٍ؛ إلّا اَنَّهُ طَویلٌ مُدَّتُهُ».
از حضرت امام باقر(ع) سؤال شد: مرگ چیست؟
فرمود: «مرگ، همان خوابى است که هر شب به سراغتان مى‏آید؛ با این تفاوت که مدتش طولانى است».
مأموران مرگ

مأمور مرگ کیست؟ یا به عبارت دیگر مأموران مرگ چه کسانى هستند؟
پاسخ را در قرآن پى‏جویى مى‏کنیم:
(اللَّهُ الَّذی یَتَوفّاکُم)
خداست که شما را مى‏میراند.
(تَوَفَّتْهُ رُسُلُنا) فرستادگان ما، او را مى‏میرانند.
(یَتَوفّاکُمْ مَلَکُ الْمَوت)
«فرشته مرگ، شما را مى‏میراند».
از این آیات، چنین فهمیده مى‏شود:
الف – میراننده اصلى خداست؛ لذا در برخى از آیات، این امر به آن ذات اقدس نسبت داده شده است.
ب – مأموریت اصلى به عهده «فرشته مرگ» (عزرائیل) است.
ج – منظور از فرستادگان، همان فرشتگان است که دستیاران فرشته مرگ هستند.
مرگ و سیماى فرشتگان

از برخى آیات و روایات استفاده مى‏شود که مرگ و سیماى فرشتگان مرگ، نسبت به نیکوکاران و بدکاران یکسان نیست:
الف – نسبت به نیکوکاران:
(تَحِیَّتُهُم یَوْمَ یَلْقَوْنَهُ سَلامٌ وَاَعدَّلَهُمْ اَجْراً کَریماً) هدیه مؤمنان و پذیرایى از آنان، در هنگام نیل به رحمت حق، سلام خدا و بشارت لطف الهى است؛ و براى آنها، پاداشى بزرگ آماده شده است.
(اِنَّ الَّذینَ قالُوا رَبُنَّا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ علیْهِمُ الْمَلائکهُ اَلّا تَخافُوا وَ لاتَحْزَنوا وَاَبْشِروا بِالْجَنَّهِ الَّتی کُنْتُم تُوعَدُونَ) آنان که مى‏گفتند پروردگار ما خداست، و بر این ایمان، پایدار ماندند، فرشتگان (رحمت) بر آنان فرستاده شوند (و به ایشان، مژده دهند) که هیچ ترسى و اندوهى نداشته باشید و بهشت نوید داده شده، بر شما بشارت باد.
(الَّذین تَتَوفّاهُمُ الْمَلائِکهُ طَیِّبین یَقُولُونَ سَلامٌ عَلَیْکُمُ ادْخُلُوا الْجَنَّهَ بِما کُنْتُم تَعمَلُون) فرشتگان (رحمت) وقتى جان انسانهاى پاک را گیرند، به آنها درود فرستند و گویند: به جهت اعمال نیکتان، اکنون به بهشت درآیید.

به روایاتى در این‏باره توجه فرمایید:
قال أمیرُالْمُؤمنین(ع): «مَنْ کانَ مِنْ أَهْلِ الطّاعَهِ، تَوَلَّتْ قَبْضَ رُوحهِ مَلائکهُ الرَّحْمَهِ».
امیرمؤمنان(ع) فرمود: «فرشتگان رحمت، جان انسانهاى نکوکردار را مى‏ستانند».
قالَ السّجاد(ع): «مَا الْمَوْتُ (لِلْمؤْمِن) اِلّا قَنْطَرَهٌ تُعَبَّرُبِکُمْ عَن البُؤسِ والضَّرّاءِ اِلى‏ الْجَنانِ الْواسِعَهِ وَالنَّعیمِ الدّائمه».حضرت امام سجاد(ع) فرمود: «مرگ براى مؤمن، همچون گذشتن از تیره‏روزى‏ها و زیانها، به سوى بهشت پهناور و نعمتهاى جاودان است».
سُئلَ عَنِ الصّادِق(ع): «صِفْ لَنَا الْمَوْتَ؟
قالَ: «لِلْمُؤمِن کَأطیب ریحٍ یَشُمُّهُ، فَیَنْعَسُ لِطیبهِ، وَ یَنْقَطِعُ التّعَبُ وَاْلاَلَمُ کُلُّهُ عَنْه».
از امام صادق(ع) راجع به «توصیف مرگ» سؤال شد:
حضرت فرمود: «مرگ براى مؤمن، همانند بو کردن بهترین گلهاست که با بوى آن به خواب مى‏رود؛ و با مرگ، تمام درد و رنجهاى او از بین مى‏رود».