پاورپوینت کامل مواجهه معصومین با بیماری‌های فراگیر ۳۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مواجهه معصومین با بیماری‌های فراگیر ۳۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مواجهه معصومین با بیماری‌های فراگیر ۳۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مواجهه معصومین با بیماری‌های فراگیر ۳۳ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل مواجهه معصومین با بیماری‌های فراگیر ۳۳ اسلاید در PowerPoint

کلیدواژه: کرونا، پیامبر اکرم، اهل‌بیت، طاعون.

پرسش: برخورد پیامبر اکرم و اهل‌بیت (علیهم‌السّلام) در مورد بلایای طبیعی و بیماری‌های فراگیر مثل کرونا و طاعون) چگونه بوده است؟

پاسخ اجمالی: رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) و اهل‌بیت ایشان، هم به اسباب مادی بلاها و بیماری‌ها توجه داشته‌اند و هم به اسباب معنوی پیدایش و گسترش بلا و بیماری. ازاین‌رو، راه‌کارها و توصیه‌های ایشان در برخورد با بلا و بیماری نیز هم شامل مسائل مادّی (مانند پیش‌گیری و درمان) است و هم شامل مسائل معنوی (مانند دعا و استغفار).

فهرست مندرجات

۱ – مقدمه
۲ – بیماری فراگیر در دوران اهل‌بیت
۳ – سیره اهل‌بیت در برخورد با بیماری فراگیر
۴ – نگاه معرفتی اهل‌بیت به بیماری‌ها
۴.۱ – روایت امام صادق
۴.۲ – روایت امام سجاد
۵ – نتیجه
۶ – پانویس
۷ – منبع

مقدمه

بلاهای طبیعی و بیماری‌های فراگیر، از دیرباز در میان بشر بوده و از برخی آیات قرآن کریم به ویژه آی ۱۵۵ بقره
استفاده می‌شود که وجود این‌گونه حوادث، از سنّت‌های الهی برای امتحان بشر است. به این مسائل از زوایای مختلفی می‌توان نگریست؛ هم از جهت علوم تجربی و شناخت علل و عوامل مادّی آن‌ها و هم از جهت معنوی و معرفتی و جهات دیگر شایان توجه است که علی رغم اهمیت و تعدّد این‌گونه حوادث، اطلاعات تاریخی ما دربار آن‌ها کافی نیست و سیر اهل‌بیت در برخورد با آن‌ها را نیز باید با دقّت و از لابه لای متون و روایات به دست آورد.

بیماری فراگیر در دوران اهل‌بیت

نمونه‌ای از وقوع بیماری فراگیر در دوران اهل‌بیت، «طاعون عَمَواس» است که سال هجدهم هجری در شام رخ داد و باعث مرگ برخی از اصحاب رسول خدا از جمله بلال حبشی و معاذ بن جبل شد. به نقلی، این طاعون ۲۵ هزار قربانی داشته است.
همچنین در سال ۶۹ به دنبال شیوع طاعون در بصره، جمع زیادی از جمله بزرگانی مانند ابوالاسود دئلی درگذشتند. بیماری وبای فراگیر در سال ۱۳۱ نیز در عراق تعدادی را به کام مرگ کشاند. (بنگرید به روایتی دربار معلی بن خُنیس که در مدینه حضور داشت، ولی از اخبار بد وبا در عراق نگران حال خانواد خویش بود.)
هم این موارد در دورانی رخ داده که اهل بیت (علیهم‌السّلام) قدرت ظاهری نداشتند و شاید به همین دلیل، واکنش آنان در برابر این وقایع، به روشنی و آن‌گونه که باید و شاید، ثبت نشده است.

سیره اهل‌بیت در برخورد با بیماری فراگیر

آنچه به صورت عمومی از سیره و سخن پیامبر و اهل‌بیت (علیهم‌السّلام) به دست می‌آید، این است که مریض باید به پزشک مراجعه کند و به قول امیرالمؤمنین (علیه‌السّلام): «کسی که بیماری خود را از پزشکان پنهان کند، به بدن خویش خیانت کرده است». پس فرد مبتلا باید به پزشک مراجعه کند و درد و بیماری خود را نیز درست بیان کند؛ چنان‌که در حدیثی دیگر فرمود: «هر کس بیماری نهانی خویش را مخفی نگاه بدارد، پزشکش از درمان او ناتوان می‌ماند». در عمل نیز مواردی از استخدام پزشک، در سیر اهل‌بیت گزارش شده است.
در این‌گونه مبانی و توصیه‌ها، فرقی بین بیماری‌های فردی و فراگیر وجود ندارد؛ امّا در بیماری‌های فراگیر، طبعاً واکنش‌ها و توصیه‌های بهداشتی خاصی نیز مطرح است. در روایتی از رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) نقل شده است که فرمود: «هرگاه شنیدید که در سرزمینی طاعون آمده، وارد آنجا نشوید؛ و اگر طاعون درجایی رخ داد که شما هستید، برای فرار، ازآنجا خارج نشوید». در طاعون عمواس، استناد به این حدیث بود که خلیف دوم را از ورود به منطق شام منصرف کرد. در بخش نخست این روایت، به کسانی که در شهرهای دیگر هستند، توصیه شده که وارد شهر طاعون زده نشوند. روشن است که این توصیه برای پیش‌گیری از ابتلا به بیماری و جلوگیری از شیوع آن است. امّا این‌که در بخش دوم می‌فرماید از شهر طاعون زده خارج نشوید، اگر به معنای تن دادن به بیماری و فرار نکردن از بیماری باشد، قابل قبول نیست؛ زیرا حفظ جان قطعاً واجب است. چنان‌که اهل بیت تصریح کرده‌اند که برای گریختن از طاعون و وبا، می‌توان از شهری به شهر دیگر یا از قریه‌ای به قری دیگر و یا حتّی از خانه‌ای به خان دیگر رفت و این کار جایز است؛ مگر برای مرزداران و رزمندگانی که گریزشان باعث تسلّط دشمن شود.
در برخی از نقل‌های مشابه نیز تعبیر «وبا» در هر دو مورد مذکور به کاررفته است و اساساً برخی وبا را به معنای مطلق بیماری‌های فراگیر دانسته‌اند. این نکته و نیز دیگر قرائن نشان می‌دهد که طاعون و وبا خصوصیتی ندارند و منظور، هر بیماری واگیر و فراگیری است. پس معنای حدیث مذکور این است که از شهری که درگیر بیماری واگیر شده، خارج نشوید تا مبادا باعث انتقال و گسترش بیماری بشوید. مؤید این برداشت، روایات دیگری از اهل‌بیت (علیهم‌السّلام) است که فرموده‌اند هرگاه طاعون (و در برخی نقل‌ها: وبا) در میان اهل یک مسجد واقع شد، نباید از آن مسجد به جای دیگر بگریزند. علی بن جعفر از برادرش امام کاظم (علیه‌السّلام) دربار وبا پرسید که اگر در سرزمینی وبا پید