پاورپوینت کامل منع نگارش حدیث ۷۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل منع نگارش حدیث ۷۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل منع نگارش حدیث ۷۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل منع نگارش حدیث ۷۳ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل منع نگارش حدیث ۷۳ اسلاید در PowerPoint

کلیدواژه: منع نشر حدیث، تشویق، پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم)، نگارش حدیث، روایات، اسرائیلیات.

پرسش: روایات پاورپوینت کامل منع نگارش حدیث ۷۳ اسلاید در PowerPoint، با روایات تشویق به کتابت حدیث، چگونه قابل جمع است؟

پاسخ: پیامبرِ اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) بارها به نوشتن علم امر فرموده‌اند؛ مانند این‌که: «علم را با نوشتنش، در بند کنید» و…؛ لذا این‌که منع از کتابت حدیث را به پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) نسبت داده‌اند، نسبت اشتباهی است که شیعه آن ‌را قبول نداشته و روایات آن ‌را رد می‌کند. براساس شواهد تاریخی منع از کتابت حدیث در زمان خلفا ـ و به‌ویژه خلیفه‌ دوم ـ رایج شد و او بود که از نوشته شدن احادیث به‌شدت منع می‌کرد؛ و چون سابقه‌ دوستی با اهل کتاب داشت، می‌دانست که یهودیان غیر از تورات کتابی دارند که در آن اسرائیلیات بود و به آن مثناه یا مشناه می‌گفتند، او به زعم خود می‌خواست تا قرآن به سرنوشت تورات گرفتار نشود؛ اما باید گفت:
اولاً، مقایسه‌ قرآن مجید با کتب سایر ادیان صحیح نیست؛ زیرا قرآن کتابی است که امکان تحریف در آن نیست و بدون تحریف از زمان رسول اکرم تا حال باقی مانده است؛ اما کتاب‌های آسمانی دیگر دارای چنین ویژگی نیستند. خود معتقدان آن کتاب‌ها نیز می‌پذیرند که این کتب، همان کتب نازل شده بر پیامبرشان نیست.
ثانیاً، با وجود نوشته شدن سخنان حضرت موسی (علیه‌السلام) در کتاب تلمود نه‌تنها تورات از بین نرفت؛ بلکه رواج و شهرت تورات بیش از تلمود است.
ثالثاً، منع نقل و نگارش حدیث برخلاف توصیه‌های رسول اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) بود؛ زیرا رسول خدا مسلمانان را به پی‌روی از عترت و قرآن و نقل و نشر احادیث فرا خواندند.

فهرست مندرجات

۱ – معنای لغوی سنت
۲ – معنای اصطلاحی سنت
۳ – معنای سنت در اصطلاح شیعه
۴ – اولین منبع معارف اسلامی
۵ – دومین منبع معارف اسلامی
۶ – تشویق پیامبر به نشر احادیث
۶.۱ – حدیث اول
۶.۲ – حدیث دوم
۶.۳ – حدیث ثقلین
۶.۴ – دیدگاه عسقلانی
۶.۵ – بیان یک نکته
۷ – منع کتابت حدیث در زمان خلفا
۷.۱ – دوره ابوبکر
۷.۲ – دوره عمر
۷.۲.۱ – سخنی از ابن سعد
۸ – دلایل بر رد سخن عمر
۸.۱ – نابرابری قرآن و کتب دیگر
۸.۲ – جلوگیری از نوشتن حدیث
۸.۳ – اطاعت نکردن یهود از هارون
۹ – جعل حدیث
۱۰ – عامل اصلی منع حدیث
۱۱ – نسبت منع کتابت حدیث به پیامبر
۱۱.۱ – نهی از کتابت
۱۱.۱.۱ – روایتی به نقل از خدری
۱۱.۲ – اذن در کتابت
۱۱.۲.۱ – روایتی از ابن عاص
۱۱.۲.۲ – روایتی از ابوشاه
۱۱.۲.۳ – روایاتی از بغدادی
۱۲ – توجیهات اهل سنت
۱۲.۱ – سخن ابن حجر عسقلانی
۱۲.۱.۱ – اول
۱۲.۱.۲ – دوم
۱۲.۱.۳ – سوم
۱۲.۱.۴ – چهارم
۱۲.۱.۵ – پنجم
۱۲.۱.۶ – سخنی از رشید رضا
۱۲.۱.۷ – دلایل نهی متأخر
۱۳ – اشکالات
۱۳.۱ – اشکال اول
۱۳.۲ – اشکال دوم
۱۳.۳ – اشکال سوم
۱۳.۴ – نتیجه
۱۴ – پانویس
۱۵ – منبع

معنای لغوی سنت

«سنٌت» در لغت ، به معنای روش و طریقه است.

معنای اصطلاحی سنت

و در اصطلاح به قول، فعل و تقریر (امضا) پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) اطلاق می‌گردد.

معنای سنت در اصطلاح شیعه

سنت در اصطلاح شیعه ، اعمٌ از سنت در اصطلاح اهل سنت می‌باشد؛ زیرا شیعه ائمه اطهار (علیهم‌السلام) و فاطمه زهرا (علیها‌السلام) را نیز معصوم می‌داند.

اولین منبع معارف اسلامی

دین مقدس اسلام، آخرین و کامل‌ترین دین الهی می‌باشد که برای رشد و تعالی انسان‌ها ـ چه در بُعد فردی و چه در بُعد اجتماعی ـ برنامه‌ها و احکام جامعی را در نظر گرفته است. معجزه‌ جاویدش را قرآنی قرار داده است که یک کتاب است. اولین آیاتی که نازل می‌شود، امر به قرائت است و از خدای جهانیان به عنوان معلمی که به ‌وسیله‌ قلم تعلیم می‌دهد، یاد می‌کند.

دومین منبع معارف اسلامی

سنت به عنوان دومین منبع معارف اسلامی، علاوه بر این‌که مبیّن و مفسر قرآن کریم به ‌شمار می‌رود، نقش مهمی نیز در تبیین و شناساندن احکام و معارف اسلامی ایفا می‌کند؛ زیرا بسیاری از دستورات قرآن مجمل است و با کنار نهادن سنت و احادیث رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم)، نمی‌توان به تفسیر و معنای این آیات پی ‌برد.
علی‌رغم این‌که وجود سنت در کنار قرآن کریم برای تبیین حقایق قرآنی ضرورتی انکارناپذیر است و از سوی دیگر پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) و ائمه معصومان (علیهم‌السلام) همواره به فراگیری حفظ و نشر احادیث ترغیب و تشویق می‌نمودند، متأسفانه بعد از پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) بنا به دلایلی، نقل، کتابت و نشر احادیث ممنوع شد و این امر ضربه‌ سنگین و جبران‌ناپذیری را به امت اسلامی وارد کرد.

تشویق پیامبر به نشر احادیث

رسول اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) همواره به یادگیری و حفظ حدیث تأکید می‌فرمود. احادیث فراوانی که مسلمانان را به این مهم فرا خوانده است، گواه بر این مسئله است.

حدیث اول

از جمله می‌فرماید: «خداوند خرم و شاداب گرداند، کسی را که گفتار مرا بشنود و خوب ضبط کند و بفهمد و به دیگران برساند؛ چه‌بسا کسی که حامل سخنی عمیق است و آن را برای فقیه‌تر از خود نقل می‌کند و چه‌بسا حامل سخنی عمیق که خود فقیه نیست».

حدیث دوم

هم‌چنین فرمود: «علم را با نوشتنش، در بند کنید».
با این همه، نوشتن احادیث پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) به عنوان رهبر الهی مردم، امری معقول و مقبول بوده است؛ لذا این‌که منع از کتابت حدیث را به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) نسبت داده‌اند، نسبت اشتباهی است که شیعه آن ‌را قبول نداشته و روایات آن‌ را رد می‌کند.

حدیث ثقلین

البته پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) برای حفظ روایات از خطر دست‌کاری و جعل، دستور دادند مردم دائماً با قرآن کریم و عترت باشند تا هیچ‌گاه گمراه نشوند. این حدیث که به «حدیث ثقلین» معروف است، از جمله احادیث متواتری است که مورد قبول شیعه و سنی است.
پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) در این حدیث می‌فرماید: «من در میان شما دو چیز گران‌بها قرآن و عترت را می‌گذارم تا زمانی که به آن دو تمسک کنید، هیچ‌وقت گمراه نمی‌شوید و آن دو تا قیامت از هم جدا نمی‌شوند تا در حوض کوثر بر من وارد شوند».

دیدگاه عسقلانی

ابن حجر عسقلانی (از علمای سنی) در ذیل این حدیث می‌نویسد: «این حدیث، مسلمانان را به تمسک به قرآن و دانشمندانی که از اهل بیت هستند، تشویق می‌کند و از روایت استفاده می‌شود که قرآن و سنت و دانشمندانی از اهل بیت تا قیامت باقی هستند، بدان که این حدیث را بیش از بیست نفر از اصحاب روایت کرده‌اند».

بیان یک نکته

این نکته را نیز باید مد نظر داشت که پدیده‌ جعل حدیث و «دس» (کم و زیاد و تغییر متن حدیث) در احادیث، متأسفانه از صدر اسلام توسط معاندان و منافقان سابقه داشته و همواره درصدد بوده‌اند تا از این راه خطرناک، بزرگ‌ترین ضربه را بر اسلام فرود آورند. در مقابل، پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) و ائمه اطهار (علیه‌السلام) و به تبع آنان علمای بزرگوار نیز همواره متوجه این خطر بزرگ بوده و شیوه‌های بسیار کارسازی در زمینه‌ شناسایی اسناد روایات و رواج علم رجال به منظور شناسایی راویان راستگو و مورد اطمینان و طرد راویان ضعیف و در زمینه‌ صیانت متن احادیث روش‌هایی مانند عرضه‌ حدیث بر امامان و عالمان، مقابله‌ نسخه‌ها، اجاز نقل حدیث، روش فهرستی و …. را برای مقابله با آن ابداع نموده و این توطئه را خنثی کرده‌اند. به همین دلیل روایاتی که امروزه غالباً در منابع روایی شیعه به خصوص کتب اربعه (کافی، تهذیب، استبصار و من لایحضره الفقیه) جمع‌آوری شده است، از فیلترهای متعددی رد شده و مجموعه روایات غنی و سالمی را به دست ما داده است. علاوه بر این، علما و مجتهدان ـ به‌ویژه متخصصان علم رجال و درایه ـ امروزه نیز در جهت شناسایی روایات جعلی و مخدوش از پا ننشسته و همواره تلاش‌های گسترده در جهت حفظ و پالایش احادیث با ارزشی را که بعد از قرآن بالاترین سرمایه مکتب اسلام است، در دست دارند.
براساس شواهد تاریخی منع از کتابت حدیث در زمان خلفا ـ به‌ویژه خلیفه‌ دوم ـ رایج شد و او بود که از نوشته شدن احادیث به‌شدت جلوگیری می‌کرد.

منع کتابت حدیث در زمان خلفا

موضوعی که در زمان خلفا آغاز شد، فراتر از منع کتابت حدیث بود. پس از پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم)، خلفای سه‌گانه از نشر و ترویج احادیث رسول مکرم اسلام ممانعت به عمل آوردند.

دوره ابوبکر

ممنوعیت حدیث از زمان ابوبکر (خلیفه اول) آغاز شد و در عصر عمر و عثمان با شدت بیش‌تری ادامه یافت. با آمدن ابوبکر، وی اصحاب را به بهانه اختلافاتی که در برخی احادیث بین مسلمانان وجود داشت، از بیان احادیث برای مردم منع کرد. او گفت: شما از پیامبر اکرم حدیث‌هایی نقل می‌کنید و گاهی در میان شما اختلاف پدید می‌آید. اگر وضع به همین منوال ادامه یابد، مسلمانان در آینده به اختلاف شدیدتری مبتلا خواهند شد؛ ازاین‌رو از این به بعد از رسول اکرم حدیثی نقل نکنید و اگر کسی از شما پرسشی کرد، بگویید میان ما و شما همین قرآن کافی است، حلال آن را حلال، و حرام آن را حرام بدانید.

دوره عمر

عمر، به دنبال همین سیاست به برخی صحابه (مانند ابودرداء و ابوذر) ـ اجازه‌ خروج از مدینه را نداد، مگر کسانی که به عنوان والی به مناطق مختلف رفتند. ابوهریره نقل می‌کند که: ما در زمان عمر نمی‌توانستیم بگوییم: قال رسول‌الله تا این‌که عمر از دنیا رفت. عمر، بسیاری از احادیث گردآوری شده را سوزاند.

سخنی از ابن سعد

در طبقات ابن ‌سعد آمده است: «در روزگار عمر بن خطاب، احادیث فزونی یافت و عمر از مردم خواست که احادیث را پیش او آوردند و چون آن‌ها را آوردند، دستور داد همه را بسوزانند». سپس گفت: «مثناه کمثناه اهل الکتاب»؛ طبق این بیان، خلیفه‌ دوم چون سابقه‌ دوستی با اهل کتاب داشت، می‌دانست که یهودیان غیر از تورات کتابی دارند که در آن اسرائیلیات بود و به آن مثناه یا مشناه (در برخی منابع به جای مثناه، «مشناه» آمده است که در زبان عربی همین صحیح است) می‌گفتند، او به زعم خود می‌خواست تا قرآن به سرنوشت تورات گرفتار نشود.

دلایل بر رد سخن عمر

اما این دلیل عمر از چند جهت قابل مناقشه است:

نابرابری قرآن و کتب دیگر

باید به این نکته توجه داشت که مقایسه‌ قرآن مجید با کتاب‌های سایر ادیان مقایسه‌ صحیحی نیست؛ زیرا خود یهودیان و مسیحیان نیز می‌پذیرند که انجیل و تورات همان کتب نازل شده بر موسی و عیسی نیست؛ بلکه این کتاب‌ها پس از موسی و عیسی به وسیله پیروان آن‌ها تدوین شد. هم‌چنین با وجود نوشته شدن کتاب تلمود می‌بینیم که تورات باقی مانده است و رواج آن از تلمود بسیار گسترده‌تر است. حال آن‌که قرآن کریم عین وحی است، و بارها همگان را به تحدی فرا خوانده است و عجز آنان را از آوردن حتی یک سوره به رخ عالمیان کشیده است، ؛ و خود خداوند حفاظت او را از هرگونه تحریف ضمانت کرده است. پس هرگز قرآن با تورات قابل قیاس نبود تا اشکال مشابه پیدا شود.

جلوگیری از نوشتن حدیث

جلوگیری از نوشتن حدیث با ادعای اشتباه شدن آن با قرآن کریم (در صورت درستی چنین ادعایی) پاک کردن اصل مسئله است. در آن زمان که قرآن در سینه‌ اصحاب رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) و حافظان کلام وحی بود، چه‌گونه عدم کتابت حدیث مانع از اشتباه آن با