پاورپوینت کامل غلو درباره اهل بیت ۵۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل غلو درباره اهل بیت ۵۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل غلو درباره اهل بیت ۵۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل غلو درباره اهل بیت ۵۹ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل غلو درباره اهل بیت ۵۹ اسلاید در PowerPoint

کلیدواژه: غلو، زیاده‌گویی، اهل بیت (علیهم‌السلام).

پرسش: غلو و زیاده‌گویی درباره اهل بیت (علیهم‌السلام) چیست؟ و علل و اهداف آن کدام‌اند؟ و چگونه مسلمان شیعه می‌تواند از این امر خطیر دوری نماید؟

پاسخ: “غلو” در لغت زیادت و بلند شدن را گویند؛ به عبارت دیگر، غلو تجاوز کردن از حد و اندازه است و یا به تعبیری بهتر تجاوز کردن و یا فراتر گذاشتن از اندازه و جایگاه در هر چیز غلو است. غلو دارای مراتبی است که می‌توان آن‌ها را در سه مرتبه مهم درجه‌بندی نمود که عبارت‌اند از:
۱. غلو در مرتبه و مقام الوهیت و خداوندی؛
۲. غلو در مرتبه و مقام نبوت و پیامبری؛
۳. غلو در خصوصیتی از خصوصیات مرتبط با صفات و افعال خداوند.
راه‌های رهایی از غلو و غوطه‌ور نشدن در دامنه چنین استضعاف فکری در امور زیر تجلی پیدا می‌کند:
۱. تمسک به ثقلین یعنی کتاب خدا و خاندان پیامبر؛
۲. شناخت اسباب و عللی که منجر به پیدایش غلو می‌شود، و دوری از چنین عللی چون جهل و محبت افراطی؛
۳. اعتماد ننمودن بر روایاتی که غلوگویان راویان و ناقلان آن‌هایند؛
۴. توجه داشتن به توطئه‌ها و دسیسه‌های جهت داری که دشمنان برای انتشار و پخش چنین افکار مسمومی در مراکز و مجامع اسلامی ساخته و پرداخته کرده‌اند؛ توطئه‌هایی چون ایجاد فرق بابیه، بهائیه، قادیانیه و غیره که از سوی روسیه، انگلستان و صهیونیسم پشتیبانی و حمایت شده و می‌شوند.

فهرست مندرجات

۱ – فراگیری غلو در مذاهب
۲ – معنای لغوی غلو
۲.۱ – دیدگاه راغب
۲.۲ – دیدگاه ابن منظور
۲.۳ – دیدگاه ابن اثیر
۳ – غلو در قرآن
۴ – دیدگاه شهید صدر درباره مراتب غلو
۴.۱ – غلو در مرتبه الوهیت
۴.۲ – غلو در مقام نبوت
۴.۳ – غلو در صفات و افعال خداوند
۵ – دیدگاه سبزواری درباره مراتب غلو
۵.۱ – خداوندی غلوکننده
۵.۲ – خداوندی شخص خارجی
۵.۳ – حلول خداوند در شخص خارجی
۵.۴ – فنای شخص خارجی در ذات خداوند
۵.۵ – فرد خارجی مظهر صفات خداوند
۶ – برخورد شیعیان با پدیده غلو
۶.۱ – تبیین حق و حقیقت
۶.۲ – جدا کردن انحرافات از مسیر توحید
۶.۲.۱ – بیان یک روایت
۷ – غلو در روایات
۷.۱ – روایتی از امام صادق
۷.۲ – روایتی از امام رضا
۷.۳ – روایتی دیگر
۸ – دیدگاه علما درباره غلو
۹ – اسباب غلو
۱۰ – شیوه‌های رهایی از غلو
۱۰.۱ – تمسک به ثقلین
۱۰.۲ – شناخت جهل
۱۰.۳ – شناخت راویان غلوکننده
۱۰.۴ – مقابله با افکار غلات
۱۰.۵ – دوری از محبت افراطی
۱۰.۵.۱ – روایتی از امام سجاد
۱۰.۶ – آگاهی از توطئه‌های دشمنان
۱۰.۶.۱ – بیان یک نکته
۱۱ – پانویس
۱۲ – منبع

فراگیری غلو در مذاهب

پیش از تحقیق و تفحص درباره پاسخ سؤال مورد نظر مقدمتاً باید یادآور شویم که غلو منحصر در مذهبی از مذاهب اسلامی نیست؛ همان‌گونه که در دینی خاص منحصر نیست. پس همان‌گونه که غلو در دین بودایی وجود دارد، در دین یهودیت و مسیحیت نیز موجود است؛ البته باید توجه داشت غلو به مثابه دیدگاهی فردی و شخصی است؛ بدین معنا که در چهارچوب یک فرقه یا ایدئولوژی که دارای تعالیم خاص است، ظهور نمی‌نماید؛ ازاین‌رو مشاهده می‌شود که با فوت غلوکنندگان آن شیوه در غلو نیز محو و نابود می‌گردد؛ پس غلو به اشخاص وابسته بوده و با مرگ ابداع‌کنندگانش محو و نابود می‌شود و تنها اسمی از آن باقی می‌ماند. شاید با توجه به این مهم بتوان گفت منشأ و ریشه غلو کفر و الحاد است؛ چون در دین اصیل که پایه‌های آن را عشق و عقل و ایمان به خداوند بزرگ تشکیل می‌دهد، با فوت صاحب آن دین و رسالت، چنین شیوه‌ای از ایمان‌ورزی پایدارتر و مستحکم‌تر می‌گردد، و این دقیقاً برخلاف غلو است.

معنای لغوی غلو

بعد از این مقدمه کوتاه باید متذکر شویم غلو در لغت به معنای زیادت و بلند شدن است.

دیدگاه راغب

در مثل گفته می‌شود آب دهان دانه گیاه را بلند و بزرگ کرد؛ یعنی بیشتر از اندازه‌اش گردانید.

دیدگاه ابن منظور

در لسان العرب چنین آمده: غلو تجاوز کردن از حد و اندازه است. و یا خارج شدن از حد اعتدال را غلو گویند و گفته شده غلو بلند شدن و تجاوز از حد و اندازه در هر چیز را گویند.

دیدگاه ابن اثیر

ابن اثیر اصل و ریشه کلمه غلو را به معنای ارتفاع و بلندی می‌داند و نیز تجاوز از حد و اندازه در هر چیز.

غلو در قرآن

خداوند در قرآن کریم مردم را از تمام انواع غلو منع نمود. و می‌فرماید: “ای اهل کتاب! غلو نکنید در دینتان و مگویید بر خداوند مگر حق”.
در آیه‌ای دیگر در باب غلو در عقاید چنین می‌فرمایند: “ای اهل کتاب! غلو نکنید در دینتان به ناحق و پی‌روی مکنید از خواهش‌های جمعی که از حقیقت در گذشته گمراه شدند و گمراه کردند بسیاری را و گمراه شدند از میانه راه».
خداوند در آیاتی چند عقاید غلوکنندگان را چنین بیان می‌فرمایند: “همانا کافر شدند آنانی که گفتند به‌راستی که خداوند، مسیح پسر مریم است.”
و نیز در این آیه می‌فرماید: “آن‌ها که گفتند: خداوند، یکی از سه خداست» (نیز) به یقین کافر شدند. معبودی جز معبود یگانه نیست.”
هم‌چنین در آیه دیگر می‌فرمایند: “و یهود گفتند: عزیر پسر خداست.”

دیدگاه شهید صدر درباره مراتب غلو

شهید صدر غلو را دارای مراتبی می‌داند که شرح آن این چنین است:
۱. غلو در مرتبه الوهیت و خداوندی؛
۲. غلو در مرتبه و مقام نبوت؛
۳. غلو در خصوصیتی از خصوصیات مرتبط با صفات و افعال خداوند.

غلو در مرتبه الوهیت

اما غلو در مرتبه الوهیت و خداوندگاری بدین معناست که شخصی که غلو درباره او صورت می‌گیرد، خداوند است و در بعضی موارد شخص غلوشده شریک خداوند محسوب شده و این شراکت از دو حال خارج نیست، یا به این صورت است که او همسان و هم‌طراز با خداوند قرار دارد یا به گونه‌ای است که او در مرتبه‌ای از مراتب الوهیت جای گرفته است. گاهی نیز غلو در الوهیت به معانی حلول خداوند در چیزی یا اتحاد با او، تفسیر می‌شود که تمام شقوق فوق الذکر کفر است.
نوع اول بدین دلیل کفر است که لازمه چنین اعتقادی انکار خداوند است. کفر بودن قسم دوم به دلیل انکار توحید و یکتاپرستی است و نوع سوم کفر است بدان سبب که بازگشت حلول و اتحاد، به اعتقاد بر الوهیت و خداوندی موجودی غیر خداوند متعال است.

غلو در مقام نبوت

غلو در مقام نبوت گاهی به گونه‌ای است که شخص غلوشده نسبت به پیامبر از مقام والاتر و برتری برخوردار بوده و به مثابه حلقه ارتباطی و رابطه بین خداوند و پیامبر قلمداد می‌شود و گاهی اوقات به معنای هم‌طرازی و همسانی فرد غلوشده با پیامبر بوده و البته رسالت پیامبر شامل او نمی‌شود که هر دو نوع آن کفر است؛ چراکه با معنای تثبیت شده شهادت و گواهی به رسالت رسول اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) از سوی مکلفان منافات دارد.

غلو در صفات و افعال خداوند

اما غلو در صفات و افعال به معنای نسبت دادن صفت یا فعلی به شخصی که در آن حد و اندازه نبوده و او مصداق اسناد چنین صفت و فعلی نیست. اگر اختصاص صفت یا فعل مذکور به خداوند از ضروریات دین باشد، این قسم تحت عنوان انکار ضروریات دین قرار گرفته و کفر بوده، در غیر این صورت کفر نخواهد بود.

دیدگاه سبزواری درباره مراتب غلو

همان‌گونه که شهید صدر (رحمه‌الله‌علیه) غلو را بر چند نوع تقسیم نموده و انواع آن را بیان داشتند، جناب مرحوم سید عبدالاعلی سبزواری غلات و غلوکنندگان را بر پنج گروه تقسیم نموده و بدین شرح بیان داشته‌اند:

خداوندی غلوکننده

اول: اعتقاد بر خداوندگاری کسی که غلو درباره او صورت می‌پذیرد. غلوکننده می‌پندارد که او پروردگار ازلی و قدیم بوده و جز او خدایی نیست. با قاطعیت تمام باید گفت کسی که چنین پندارد، منکر خداوند بزرگ بوده و از این جهت کافر است.

خداوندی شخص خارجی

دوم: اعتقاد بر خداوندی شخص خارجی، همراه باور به واجب الوجود بودن او که از این جهت می‌توان چنین اعتقادی را شرک و معتقد آن را مشرک دانسته و حکم فقهی نجاست را بر او جاری نمود؛ چراکه خداوند را شریک و همتایی در الوهیت نیست، و این در حالی است که معتقد به این باور برای خداوند شریکی در پروردگاری و کیفیت هستی او، قائل شده است.

حلول خداوند در شخص خارجی

سوم: اعتقاد بر حلول خداوند در شخص خارجی، که نتیجه قهری آن اسناد تمام افعال مربوط به انسان، به خداوندی است؛ افعالی چون خوردن، نوشیدن، خوابیدن و غیره از اعمال مختص ذات انسانی که باید گفت چنین پنداری از آن‌جا که انکار ضروریات دین را در پی دارد، کفر است. البته عقل سلیم، خداوند سبحان را منزه از این عوارض جسمانی می‌داند.

فنای شخص خارجی در ذات خداوند

چهارم: اعتقاد بر فنای شخص خارجی در ذات خداوند متعال، (پر واضح است که مقصود ایشان فنای روحانی نیست؛ چون نه‌تنها غلو نبوده، بلکه ناشی از عظمت روح است.) که می‌توان حکم به کفر چنین فردی داد؛ چون ضروریات دین را انکار نموده است.

فرد خارجی مظهر صفات خداوند

پنجم: اعتقاد بر آن که فرد خارجی مظهر صفات خداوند بزرگ بوده و این مقام از سوی پروردگار متعال به او اعطا شده و حضرت قدسش او را در این مقام تأیید کرده است. (لازم به تذکر است که قسم پنجم از سوی محققان مورد انکار قرار گرفته و از مصادیق غلو شمرده نشده است.) البته ناگفته پیداست مقتضای اط