پاورپوینت کامل شفا در تربت کربلا ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل شفا در تربت کربلا ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل شفا در تربت کربلا ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل شفا در تربت کربلا ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل شفا در تربت کربلا ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint

کلیدواژه: تربت کربلا، شفا، شیعیان، پزشک.

پرسش: اگر تربت کربلا شفا می‌دهد، چرا شیعیان به پزشک مراجعه می‌کنند و بیمارستان می‌سازند؟

پاسخ: خداوند در برخی چیزها در این دنیا «شفا» قرار داده است. یکی از چیزهایی که طبق روایات اهل بیت (علیهم‌السلام)، خداوند شفا در آن قرار داده است، خاک مقدس و ملکوتی کربلای معلاست که خداوند به خاطر جانفشانی‌های سیدالشهداء (علیه‌السّلام) و یاران وفادار حضرت، این اثربخشی را به خاک کربلا عطا کرده است.

فهرست مندرجات

۱ – طرح یک شبهه
۲ – تفاوت شفا با دوا
۲.۱ – معنای لغوی
۳ – دیدگاه علمای شیعه
۳.۱ – محمدحسن جواهری
۳.۲ – شهید اول
۳.۳ – محقق سبزواری
۳.۴ – حرعاملی
۳.۵ – شیخ‌هادی نجفی
۳.۶ – سیدمحمد روحانی
۴ – تربت کربلا از منظر روایات
۴.۱ – روایت سعد بن سعد
۴.۲ – روایت محمد بن اسماعیل بصری
۴.۳ – روایت سلیمان بن عمرالسراج
۴.۴ – روایت محمد بن سلیمان بصری
۴.۵ – روایت ابوالصباح کنانی
۴.۶ – روایت عبدالله بن سنان
۴.۷ – روایت ابویحیی واسطی
۴.۸ – جابر بن یزید جعفی
۴.۹ – روایت ابوبکر حضرمی
۴.۱۰ – روایت ابوالیسع
۴.۱۱ – روایت ابوعبدالله برقی
۴.۱۲ – روایت یونس بن ربیع
۴.۱۳ – روایت ابن ابی‌یعفور
۴.۱۴ – روایت عمر بن واقد
۴.۱۵ – روایت محمد بن مسلم
۴.۱۶ – روایت حارث بن مغیره نصری
۴.۱۷ – روایت زید ابی‌اسامه
۴.۱۸ – روایت سعد بن سعید اشعری
۴.۱۹ – روایت ابی‌حمزه ثمالی
۴.۲۰ – روایت یونس بن رفیع
۴.۲۱ – روایت ابو‌جعفر موصلی
۴.۲۲ – روایت سماعه بن مهران
۴.۲۳ – روایت ابراهیم بن محمد ثقفی
۴.۲۴ – روایت حنان بن سدیر
۴.۲۵ – روایت محمد بن مارد
۵ – اذن پروردگار در شفا دادن
۵.۱ – روایت کافی
۵.۲ – روایت وسائل‌الشیعه
۵.۳ – روایت بخاری
۶ – اسباب شفا از دیدگاه اهل سنت
۶.۱ – قرآن
۶.۲ – عسل
۶.۳ – فاتحهالکتاب
۶.۴ – خاک مدینه
۶.۵ – بال مگس
۶.۶ – آب قارچ
۶.۷ – سیاه دانه
۶.۸ – حجامت
۶.۹ – عود هندی
۶.۱۰ – تلبینه
۶.۱۱ – نماز
۶.۱۲ – ذکر لا‌حول‌ولا‌قوهالا‌بالله
۶.۱۳ – غبار مدینه
۶.۱۴ – خرمای عجوه
۶.۱۵ – دنبه گوسفند اعرابی
۶.۱۶ – بول و شیر شتر
۶.۱۷ – استنجاء با آب
۶.۱۸ – گیاه سنا
۶.۱۹ – شیر گاو
۶.۲۰ – هلیله سیاه
۶.۲۱ – نمک
۶.۲۲ – پرپین
۶.۲۳ – بادمجان
۶.۲۴ – پنیر به همراه گردو
۶.۲۵ – نوشیدن اضافه وضوء مؤمن
۶.۲۶ – آب زمزم
۷ – سیره عملی اهل سنت در استشفا
۷.۱ – آب غسل ابن‌تیمیه
۷.۲ – خاک قبر ابن‌تیمیه
۷.۳ – خاک قبر بخاری
۸ – طلب شفای ابن‌منکدر از قبر پیامبر
۹ – پانویس
۱۰ – منبع

طرح یک شبهه

شیعیان معتقد هستند که تربت امام حسین (علیه‌السّلام) برای هر دردی شفا است. حالا یک شبهه مطرح می‌شود که اگر واقعاً چنین است، چرا شما به پزشک مراجعه می‌کنید؟ و…

تفاوت شفا با دوا

متأسفانه این افراد و کارشناسان وهابی فرق دوا و شفا را تشخیص نداده است، در غیر این صورت چنین اشتباهی را مرتکب نمی‌شد. تردیدی نیست که «شفا» به دست خداوند است؛ و این خداوند است که در برخی از چیزها شفا قرار داده است؛ از جمله در قرآن، عسل و… و از جمله در خاک کربلا.

معنای لغوی

شفاء؛ یعنی رسیدن و آمدن بهبودی است. و به نوعی معنای آن حاصل مصدری است. و می‌توان گفت: شفا امری است که با آمدنش درد پایان می‌یابد. چنانچه راغب اصفهانی در مفردات خود به همین قضیه اشاره کرده است. اما «دوا» که جمع آن «ادویه» می‌شود، به هر چیزی که بیماری را با آن درمان می‌کنند، گفته می‌شود.
دواء: مایتداوی به، و «دَاوَاهُ» عالجه:
الدَّوَاء- جمع اَدْوِیَه: دارو، آنچه که بیماری را با آن درمان کنند.
خلاصه این‌که شفا یافتن یعنی بهبودی از بیماری، حال گاهی بهبودی به وسیله مداوا و معالجه با دوا است و گاهی بدون مداوا و به وسیله معجزه و… است؛ البته گاهی در محاوره به جای یکدیگر نیز به کار برده شده است؛ اما معنای حقیقی این دو باهم تفاوت دارند.

دیدگاه علمای شیعه

روایاتی که از طریق اهل بیت (علیهم‌السّلام) در این‌باره وارد شده، مستفیض بلکه در حد تواتر است؛ و برای اثبات آن ابتدا نظر بعضی از علمای بزرگ را درباره روایات این باب متذکر می‌شویم:

محمدحسن جواهری

«وعلی کل حال (فلا یحل شئ منه) ‌ای الطین (عدا) الطین من (تربه الحسین (علیه‌السّلام) فانه یجوز الاستشفاء) به بلا خلاف بل الاجماع بقسمیه علیه، بل النصوص فیه مستفیضه او متواتره؛ و به هر حال خوردن هیچ خاکی حلال نیست؛ جز خاک و تربت امام حسین (علیه‌السّلام) که جایز است خوردن آن به قصد شفا گرفتن و اختلافی در آن نیست، بلکه اجماع به هردو قسمش (لفظی و معنوی) بر جواز استشفاء از آن دلالت می‌کند؛ بلکه روایات دال بر آن، مستفیض یا در حد تواتر است.»

شهید اول

شهید اول، محمد بن جمال الدین مکی:
«اجمع الاصحاب علی الاستشفاء بالتربه الحسینیه صلوات الله علی مشرفها، وعلی افضلیه التسبیح بها وبذلک اخبار متواتره؛ تمام علما اجماع کرده‌اند، بر جواز خوردن تربت امام حسین (علیه‌السّلام) به منظور شفا گرفتن، و هم‌چنین بر استحباب درست کردن تسبیح از آن، و روایاتی که این مطلب را ثابت می‌کند نیز متواتر است.»

محقق سبزواری

وی نیز در کفایه الفقه ادعای اتفاق اصحاب کرده است:
«ویستثنی من الطین المحرم التربه الحسینیه (علیه‌السّلام) للاستشفاء… والاخبار فی جواز اکلها للاستشفاء کثیره. وعلیه اتفاق الاصحاب؛ خوردن هر خاکی حرام است؛ اما از این قاعده کلی، خوردن خاک کربلا به قصد شفا گرفتن، استثنا شده است. روایاتی که این مطلب را ثابت می‌کند، بسیار زیاد است و تمام بزرگان شیعه بر این قضیه اتفاق دارند.»

حرعاملی

ایشان در کتاب فصول مهمه در باب۱۱ (ان التربه الحسینیه شفاء من کل داء) نیز فرموده است:
«اقول: و الاحادیث فی ذلک کثیره جدا؛ من می‌گویم: احادیث وارده در این زمینه بسیار زیاد است.»

شیخ‌هادی نجفی

«الروایات بهذا المضمون اعنی: تربته (علیه‌السّلام) شفاء من کل داء وامان من کل خوف کثیره جدا بل متواتره اجمالا بل معنا؛ روایات با این مضمون، یعنی این که تربت امام حسین (علیه‌السّلام) شفای هر دردی و امان از هر خوفی است، بسیار زیاد است؛ بلکه تواتر اجمالی دارد و دارای تواتر معنوی است.»

سیدمحمد روحانی

«الاستشفاء بتربه الحسین (علیه‌السّلام) وکیف کان فلا یحمل شئ من الطین (عدا الیسیر من تربه الحسین (علیه‌السّلام) للاستشفاء) فانه یجوز بلا خلاف بل الاجماع بقسمیه علیه والنصوص به مستفیضه او متواتره؛ شفا خواستن به واسطه تربت امام حسین (علیه‌السّلام) که البته حمل بر مقدار کمی از خاک می‌شود، به درستی که جایز است، هیچ کسی در آن اختلاف ندارد؛ بلکه اجماع به هر دو قسمش بر آن وجود دارد و روایات دال بر آن مستفیضه یا متواتره‌اند.»

تربت کربلا از منظر روایات

در این قسمت شفا قرار دادن در تربت کربلا را از منظر روایات بررسی می‌کنیم:

روایت سعد بن سعد

«عَنْ سَعْدِ بْنِ سَعْدٍ قَالَ: سَاَلْتُ اَبَا الْحَسَنِ (علیه‌السّلام) عَنِ الطِّینِ فَقَالَ اَکْلُ الطِّینِ حَرَامٌ مِثْلُ الْمَیْتَهِ وَ الدَّمِ وَ لَحْمِ الْخِنْزِیرِ اِلَّا طِینَ قَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) فَاِنَّ فِیهِ شِفَاءً مِنْ کُلِّ دَاءٍ وَ اَمْناً مِنْ کُلِّ خَوْفٍ؛ سعد بن سعد روایت کرده است: از امام موسی بن جعفر (علیه‌السّلام) سوال کردم از خوردن خاک؛ فرمودند خوردن آن حرام است و حرمتش مثل حرمت میته، خون و گوشت خوک است؛ مگر خاک قبر امام حسین (علیه‌السلام)؛ به درستی که در آن شفای از هر دردی و امان از هر خوفی است.»

روایت محمد بن اسماعیل بصری

«عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ اِسْمَاعِیلَ الْبَصْرِیِّ وَ لَقَبُهُ فَهْدٌ عَنْ بَعْضِ رِجَالِهِ عَنْ اَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السّلام) قَالَ: طِینُ قَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) شِفَاءٌ مِنْ کُلِّ دَاءٍ؛ محمد بن اسماعیل بصری ملقب به فهد از بعض رجالش از امام صادق (علیه‌السّلام) روایت کرده است: خاک قبر امام حسین (علیه‌السّلام) شفای از هر دردی است.»

روایت سلیمان بن عمرالسراج

«عَنْ سُلَیْمَانَ بْنِ عُمَرَ السَّرَّاجِ عَنْ بَعْضِ اَصْحَابِنَا قَالَ: یُؤْخَذُ طِینُ قَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) مِنْ عِنْدِ الْقَبْرِ عَلَی سَبْعِینَ ذِرَاعاً.

روایت محمد بن سلیمان بصری

«عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سُلَیْمَانَ الْبَصْرِیِّ عَنْ اَبِیهِ عَنْ اَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السّلام) قَالَ: فِی طِینِ قَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) الشِّفَاءُ مِنْ کُلِّ دَاءٍ وَ هُوَ الدَّوَاءُ الْاَکْبَرُ؛ محمد بن سلیمان بصری از امام صادق (علیه‌السّلام) روایت کرده است: در خاک قبر امام حسین (علیه‌السّلام) شفای از هردردی است و آن خاک دوای اکبر است.»

روایت ابوالصباح کنانی

«عَنْ اَبِی الصَّبَّاحِ الْکِنَانِیِّ عَنْ اَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السّلام) قَالَ: طِینُ قَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) فِیهِ شِفَاءٌ وَ اِنْ اُخِذَ عَلَی رَاْسِ مِیلٍ؛ ابوالصباح کنانی از امام صادق (علیه‌السّلام) روایت کرده است: خاک قبر امام حسین (علیه‌السّلام) در آن شفاست گرچه از فاصله یک مایلی از قبر برداشته شود.»

روایت عبدالله بن سنان

«عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ اَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السّلام) قَالَ: اِذَا تَنَاوَلَ اَحَدُکُمْ مِنْ طِینِ قَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) فَلْیَقُلْ اللَّهُمَّ اِنِّی اَسْاَلُکَ بِحَقِّ الْمَلَکِ الَّذِی تَنَاوَلَهُ- وَ الرَّسُولِ الَّذِی بَوَّاَهُ وَ الْوَصِیِّ الَّذِی ضُمِّنَ فِیهِ اَنْ تَجْعَلَهُ شِفَاءً مِنْ کُلِّ دَاءٍ….؛ عبدالله بن سنان از امام صادق (علیه‌السّلام) روایت کرده است: هنگامیکه کسی از شما خاک قبر امام حسین (علیه‌السّلام) را می‌خورد باید بگوید بار خدایا! من به حق ملکی که از آن خورده است و فرستاده‌ای که آنجا ساکن شده است و وصیی که ضمانت کرده است، از تو مسئلت دارم که در آن شفا قرار دهی از هر دردی….»

روایت ابویحیی واسطی

«عَنْ اَبِی یَحْیَی الْوَاسِطِیِّ عَنْ رَجُلٍ عَنْ اَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السّلام) قَالَ: الطِّینُ کُلُّهُ حَرَامٌ کَلَحْمِ الْخِنْزِیرِ وَ مَنْ اَکَلَهُ ثُمَّ مَاتَ مِنْهُ لَمْ اُصَلِّ عَلَیْهِ اِلَّا طِینَ قَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) فَاِنَّ فِیهِ شِفَاءً مِنْ کُلِّ دَاءٍ؛ یحیی واسطی از رجال خود از امام صادق (علیه‌السّلام) روایت کرده است: تمامی خاک‌ها حرام هستند همانند گوشت خوک و هر کسی که از خاکی خورد و بر اثر آن مرد نماز میت بر او نمی‌خوانم، مگر خاک قبر امام حسین (علیه‌السّلام)، بدرستیکه در آن شفای از هر دردی است.»

جابر بن یزید جعفی

«عَنْ جَابِرِ بْنِ یَزِیدَ الْجُعْفِیِّ قَالَ سَمِعْتُ اَبَا جَعْفَرٍ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِیٍّ (علیه‌السّلام) یَقُولُ: طِینُ قَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) شِفَاءٌ مِنْ کُلِّ دَاءٍ وَ اَمَانٌ مِنْ کُلِّ خَوْفٍ وَ هُوَ لِمَا اُخِذَ لَه؛ جابر بن یزید جعفی از امام باقر (علیه‌السّلام) روایت کرده است: خاک قبر امام حسین (علیه‌السّلام) شفای از هر دردی است و امان از هر ترسی است و به هر نیتی که خورده شود برآورده شود.»

روایت ابوبکر حضرمی

«وَ رَوَی اَبُو بَکْرٍ الْحَضْرَمِیُّ عَنْ اَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السّلام) قَالَ لَوْ اَنَّ مَرِیضاً مِنَ الْمُؤْمِنِینَ یَعْرِفُ حَقَّ اَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السّلام) وَ حُرْمَتَهُ اَخَذَ لَهُ مِنْ طِینِ قَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) مِثْلَ رَاْسِ الْاَنْمُلَهِ کَانَ لَهُ دَوَاءً وَ شِفَاء؛ ابوبکر حضرمی از امام صادق (علیه‌السّلام) روایت کرده است: اگر مریضی از مومنین که حق و حرمت امام حسین (علیه‌السّلام) را بشناسد به‌ اندازه سر انگشتی از خاک قبرش بردارد برای او دوا و شفاست.»

روایت ابوالیسع

«عَنْ اَبِی الْیَسَعِ قَالَ: سَاَلَ رَجُلٌ اَبَا عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السّلام) قَالَ آخُذُ مِنْ طِینِ قَبْرِ الْحُسَیْنِ ع- یَکُونُ [عِنْدِی ] اَطْلُبُ بَرَکَتَهُ قَالَ لَا بَاْسَ بِذَلِکَ؛ ابی یسع روایت کرده است: مردی از امام صادق (علیه‌السّلام) سوال کرد آیا از خاک قبر امام حسین (علیه‌السّلام) برگیرم و در نزد خود نگاه دارم و از برکت آن استفاده کنم، فرمودند اشکالی در این کار نیست.»

روایت ابوعبدالله برقی

«عَنْ اَبِی عَبْدِ اللَّهِ الْبَرْقِیِّ عَنْ بَعْضِ اَصْحَابِنَا قَالَ: دَفَعَتْ اِلَیَّ امْرَاَهٌ غَزْلًا فَقَالَتْ ادْفَعْهُ اِلَی حَجَبَهِ مَکَّهَ لِیُخَاطَ بِهِ کِسْوَهُ الْکَعْبَهِ قَالَ فَکَرِهْتُ اَنْ اَدْفَعَهُ. اِلَی الْحَجَبَهِ وَ اَنَا اَعْرِفُهُمْ فَلَمَّا اَنْ صِرْنَا اِلَی الْمَدِینَهِ دَخَلْتُ عَلَی اَبِی جَعْفَرٍ (علیه‌السّلام) فَقُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاکَ اِنَّ امْرَاَهً اَعْطَتْنِی غَزْلًا فَقَالَتْ ادْفَعْهُ بِمَکَّهَ لِیُخَاطَ بِهِ کِسْوَهُ الْکَعْبَهِ فَکَرِهْتُ اَنْ اَدْفَعَهُ اِلَی الْحَجَبَهِ فَقَالَ اشْتَرِ بِهِ عَسَلًا وَ زَعْفَرَانَ[زَعْفَرَاناً]- وَ خُذْ مِنْ طِینِ قَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) وَ اعْجِنْهُ بِمَاءِ السَّمَاءِ وَ اجْعَلْ فِیهِ مِنَ الْعَسَلِ وَ الزَّعْفَرَانِ وَ فَرِّقْهُ عَلَی الشِّیعَهِ لِیُدَاوُوا بِهِ مَرْضَاهُمْ؛ عبدالله برقی از بعضی از اصحاب روایت کرده است: زنی بافته‌ای (ریسمان یا پشم ریسیده شده‌ای) را به من داد تا به حاجبین کعبه بدهم که پرده کعبه را با آن بدوزند، اما من ناپسند دانستم که آن ریسمان را به حاجبین کعبه دهم چون آنان را می‌شناختم [به اخلاق و نحوه برخوردشان با این قضیه آگاهی داشتم]، وقتی به مدینه رسیدیم خدمت امام باقر (علیه‌السّلام) مشرف شدیم، به ایشان عرض کردم فدایت شوم زنی به من ریسمانی داد تا به مکه ببرم تا پوشش کعبه را با آن بدوزند اما من نپسندیدم که به حاجبین کعبه بدهم. [اکنون که من از کعبه دورم و نمی‌توانم به خواسته‌اش عمل کنم با آن چه کنم] امام (علیه‌السّلام) فرمودند: با آن عسل و زعفران بخر و از خاک قبر امام حسین (علیه‌السّلام) را با آب باران مخلوط کن و آن عسل و زعفران را درآن بریز و بین شیعیان تقسیم کن تا با آن مریضی‌هایشان را درمان کنند.»

روایت یونس بن ربیع

«عَنْ یُونُسَ بْنِ الرَّبِیعِ عَنْ اَبِی عَبْدِ اللَّهِ قَالَ: اِنَّ عِنْدَ رَاْسِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) لَتُرْبَهً حَمْرَاءَ فِیهَا شِفَاءٌ مِنْ کُلِّ دَاءٍ اِلَّا السَّامَ؛ یونس بن ربیع از امام صادق (علیه‌السّلام) روایت کرده است: در بالای سر قبر امام حسین (علیه‌السّلام) خاک قرمزی است که در آن شفای از هر دردی مگر مرگ است.»

روایت ابن ابی‌یعفور

«عَنِ ابْنِ اَبِی یَعْفُورٍ قَالَ: قُلْتُ لِاَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السّلام) یَاْخُذُ الْاِنْسَانُ مِنْ طِینِ قَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) فَیَنْتَفِعُ بِهِ وَ یَاْخُذُ غَیْرُهُ وَ لَا یَنْتَفِعُ بِهِ فَقَالَ لَا وَ اللَّهِ الَّذِی لَا اِلَهَ اِلَّا هُوَ مَا یَاْخُذُهُ اَحَدٌ وَ هُوَ یَرَی اَنَّ اللَّهَ یَنْفَعُهُ بِهِ اِلَّا نَفَعَهُ بِهِ؛ ابن ابی‌یعفور روایت کرده است: به امام صادق (علیه‌السّلام) عرض کردم انسانی از خاک قبر امام حسین (علیه‌السّلام) بر می‌گیرد و از آن نفع می‌برد و دیگری از آن بر می‌گیرد و نفعی از آن نمی‌برد، فرمودند: نه به خدایی که جز او خدایی نیست قسم، کسی از آن خاک بر نمی‌گیرد در حالی‌که اینگونه می‌اندیشد که خداوند به واسطه آن به او نفع می‌بخشد مگر اینکه به حال او نفع داشته باشد.»

روایت عمر بن واقد

«عَنْ عُمَرَ بْنِ وَاقِدٍ قَال لی موسی بن جعفر علیه السلام: ….لَا تَاْخُذُوا مِنْ تُرْبَتِی شَیْئاً لِتَتَبَرَّکُوابِهِ فَاِنَّ کُلَّ تُرْبَهٍ لَنَا مُحَرَّمَهٌ اِلَّا تُرْبَهَ جَدِّیَ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ (علیه‌السّلام) فَاِنَّ اللَّهَ تَعَالَی جَعَلَهَا شِفَاءً لِشِیعَتِنَا….؛ عمر بن واقد روایت کرده است: امام موسی بن جعفر (علیه‌السّلام) به من فرمودند: از خاک قبر من چیزی بر ندارید تا از آن تبرک بجوئید، بدرستیکه هر خاکی به جز خاک جدم امام حسین (علیه‌السّلام) بر ما حرام است و خداوند متعال در آن شفاء برای شیعیان ما قرار داده است.

روایت محمد بن مسلم

«عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ، قَالَ: سَمِعْتُ اَبَا جَعْفَرٍ وَ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ (عَلَیْهِمَا السَّلَامُ) یَقُولَانِ: اِنَّ اللَّهَ (تَعَالَی) عَوَّضَ الْحُسَیْنَ (عَلَیْهِ السَّلَامُ) مِنْ قَتْلِهِ اَنْ جَعَلَ الْاِمَامَهَ فِی ذُرِّیَّتِهِ، وَ الشِّفَاءَ فِی تُرْبَتِهِ، وَ اِجَابَهَ الدُّعَاءِ عِنْدَ قَبْرِهِ، وَ لَا تُعَدُّ اَیَّامُ زَائِرِیهِ جَائِیاً وَ رَاجِعاً مِنْ عُمُرِهِ؛ محمد بن مسلم روایت کرده است از امام باقر و امام صادق (علیهما‌السّلام) شنیدم که می‌فرمودند: خداوند متعال در عوض شهادتش امامت را در ذریه‌اش و شفاء را در تربتش و اجابت دعا را در نزد قبرش قرار داده و ایامی که زائر به زیارت او می‌آید و بر می‌گردد از عمرش به حساب نمی‌آید.»

روایت حارث بن مغیره نصری

«عَنِ الْحَارِثِ بْنِ الْمُغِیرَهِ النَّصْرِیِّ، قَالَ: قُلْتُ لِاَبِی عَبْدِ اللَّهِ (عَلَیْهِ السَّلَامُ):
اِنِّی رَجُلٌ کَثِیرُ الْعِلَلِ وَ الْاَمْرَاضِ، وَ مَا تَرَکْتُ دَوَاءً اِلَّا تَدَاوَیْتُ بِهِ فَمَا انْتَفَعْتُ بِشَیْ ءٍ مِنْهُ. فَقَالَ لِی: اَیْنَ اَنْتَ عَنْ طِینِ قَبْرِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ (عَلَیْهِ السَّلَامُ)، فَاِنَّ فِیهِ شِفَاءً مِنْ کُلِّ دَاءٍ، وَ اَمْناً مِنْ کُلِّ خَوْفٍ؛ حارث بن مغیره نصری روایت کرده است: خدمت امام صادق (علیه‌السّلام) عرض کردم من مردی هستم که زیاد مریض می‌شوم، و هیچ دوایی نیست که استفاده نکرده باشم اما هیچ‌کدام به حالم فایده‌ای نداشته است، ایشان به من فرمودند: آیا خاک قبر حسین بن علی (علیهماالسلام) را استفاده کرده‌ای، بدرستیکه در آن شفای از هر دردی و امان از هر خوفی است.»

روایت زید ابی‌اسامه

«عَنْ زَیْدٍ اَبِی اُسَامَهَ، قَالَ: کُنْتُ فِی جَمَاعَهٍ مِنْ عِصَابَتِنَا بِحَضْرَهِ سَیِّدِنَا الصَّادِقِ (عَلَیْهِ السَّلَامُ)، فَاَقْبَلَ عَلَیْنَا اَبُو عَبْدِ اللَّهِ (عَلَیْهِ السَّلَامُ)، فَقَالَ: اِنَّ اللَّهَ (تَعَالَی) جَعَلَ تُرْبَهَ جَدِّیَ الْحُسَیْنِ (عَلَیْهِ السَّلَامُ) شِفَاءً مِنْ کُلِّ دَاءٍ وَ اَمَاناً مِنْ کُلِّ خَوْفٍ….؛ زید ابی اسامه روایت کرده است به همراه جماعتی از بزرگان در محضر آقایمان امام صادق (علیه‌السّلام) بودیم، امام صادق (علیه‌السّلام) به ما رو کرده و فرمودند خداوند متعال تربت جدم حسین (علیه‌السّلام) را شفای از هر دردی و امان از هر خوفی قرار داده است.»

روایت سعد بن سعید اشعری

«سَعْدُ بْنُ سَعِیدٍ الْاَشْعَرِیُّ، عَنْ اَبِی الْحَسَنِ الرِّضَا (عَلَیْهِ السَّلَامُ)، قَالَ: سَاَلْتُهُ عَنِ الطِّینِ الَّذِی یُؤْکَلُ یَاْکُلُهُ النَّاسُ. فَقَالَ: کُلُّ طِینٍ حَرَامٌ کَالْمَیْتَهِ وَ الدَّمِ وَ ما اُهِلَّ لِغَیْرِ اللَّهِ بِهِ مَا خَلَا طِینَ قَبْرِ الْحُسَیْنِ (عَلَیْهِ السَّلَامُ)، فَاِنَّهُ شِفَاءٌ مِنْ کُلِّ دَاءٍ.

روایت ابی‌حمزه ثمالی

«عَنْ اَبِی حَمْزَهَ الثُّمَالِیِّ عَنْ اَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السّلام) قَالَ کُنْتُ بِمَکَّهَ وَ ذَکَرَ فِی حَدِیثِهِ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ اِنِّی رَاَیْتُ اَصْحَابَنَا یَاْخُذُونَ مِنْ طِینِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) لِیَسْتَشْفُوا بِهِ هَلْ فِی ذَلِکَ شَیْ ءٌ مِمَّا یَقُولُونَ مِنَ الشِّفَاءِ قَالَ قَالَ یُسْتَشْفَی بِمَا بَیْنَهُ وَ بَیْنَ الْقَبْرِ عَلَی رَاْسِ اَرْبَعَهِ اَمْیَال؛ ابوحمزه ثمالی روایت کرده است: من در مکه بودم… خدمت امام صادق (علیه‌السّلام) عرضه داشتم فدایتان شوم من دیده‌ام یاران ما (شیعیان) از خاک امام حسین (علیه‌السّلام) بر می‌گیرند تا به وسیله آن شفا یابند آیا شما نیز قائل هستید که آن خاک شفادهنده است فرمودند به فاصله چهار میل از قبر مطهر از خاک آن برای طلب شفا می‌توان استفاده کرد.»

روایت یونس بن رفیع

«عَنْ یُونُسَ بْنِ رَفِیعٍ عَنْ اَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السّلام) قَالَ: اِنَّ عِنْدَ رَاْسِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ (علیه‌السّلام) لَتُرْبَهً حَمْرَاءَ فِیهَا شِفَاءٌ مِنْ کُلِّ دَاءٍ اِلَّا السَّامَ؛ یونس بن رفیع روایت کرده است: در نزد سر مبارک حسین بن علی (علیهما‌السّلام) خاک قرمزی است که در آن شفای از هر دردی است مگر مرگ.»

روایت ابو‌جعفر موصلی

«عَنْ اَبِی جَعْفَرٍ الْمَوْصِلِیِّ اَنَّ اَبَا جَعْفَرٍ (علیه‌السّلام) قَالَ: اِذَا اَخَذْتَ طِینَ قَبْرِ الْحُسَیْنِ فَقُلْ اللَّهُمَّ بِحَقِّ هَذِهِ التُّرْبَهِ وَ بِحَقِّ الْمَلَکِ الْمُوَکَّلِ بِهَا وَ الْمَلَکِ الَّذِی کَرَبَهَا وَ بِحَقِّ الْوَصِیِّ الَّذِی هُوَ فِیهَا صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اجْعَلْ هَذَا الطِّینَ شِفَاءً مِنْ کُلِّ دَاءٍ وَ اَمَاناً مِنْ کُلِّ خَوْفٍ فَاِنْ فَعَلَ ذَلِکَ کَانَ حَتْماً شِفَاءً مِنْ کُلِّ دَاءٍ وَ اَمَاناً مِنْ کُلِّ خَوْفٍ؛ ابی‌جعفر موصلی روایت کرده است که امام باقر (علیه‌السّلام) فرمودند: هنگامیکه خاک قبر امام حسین (علیه‌السّلام) را برداشتی پس بگو: خداوندا بحق این تربت مبارک و به حق ملائکه موکل به این تربت و ملکی که سخت‌ اندوهگینش کرده و به حق وصیی که در آن است بر محمد و آل‌محمد درود فرست و این خاک را شفا قرارده از هر دردی و امان قرار ده از هر خوفی و ترسی، اگر چنین کنی حتما شفای از هر دردی است و امان‌دهنده از هر خوف و ترسی.»

روایت سماعه بن مهران

«رَوَی سَمَاعَهُ بْنُ مِهْرَانَ عَنْ اَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السّلام) قَالَ: کُلُّ طِینٍ حَرَامٌ عَلَی بَنِی آدَمَ مَا خَلَا طِینَ قَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) مَنْ اَکَلَهُ مِنْ وَجَعٍ شَفَاهُ اللَّهُ تَعَالَی؛ سماعه بن مهران روایت کرده است: امام صادق (علیه‌السّلام) فرمودند: خوردن هر خاکی بر بنی آدم حرام است، به جز خاک قبر امام حسین (علیه‌السّلام)، هر دردمندی آن تربت را بخورد خدای تعالی او را شفا می‌بخشد.»

روایت ابراهیم بن محمد ثقفی

«رَوَی اِبْرَاهِیمُ بْنُ مُحَمَّدٍ الثَّقَفِیُ ابیه عن الصادق جعفر بن محمد اَنَّ فَاطِمَهَ (علیهاالسّلام) بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ، صکَانَتْ مِسْبَحَتُهَا مِنْ خَیْطِ صُوفٍ مُفَتَّلٍ مَعْقُودٍ عَلَیْهِ عَدَدَ التَّکْبِیرَاتِ فَکَانَتْ (علیه‌السّلام) تُدِیرُهَا بِیَدِهَا تُکَبِّرُ وَ تُسَبِّحُ اِلَی اَنْ قُتِلَ حَمْزَهُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ سَیِّدُ الشُّهَدَاءِ فَاسْتَعْمَلَتْ تُرْبَتَهُ وَ عَمِلَتِ الْمَسَابِیحَ فَاسْتَعْمَلَهَا النَّاسُ فَلَمَّا قُتِلَ الْحُسَیْنُ (علیه‌السّلام) عُدِلَ بِالْاَمْرِ اِلَیْهِ فَاسْتَعْمَلُوا تُرْبَتَهُ لِمَا فِیهَا مِنَ الْفَضْلِ وَ الْمَزِیَّه؛ ابراهیم بن محمد ثقفی از پدرش از امام صادق (علیه‌السّلام) روایت کرده است: تسبیح فاطمه دختر رسول خدا (صلی‌الله‌علیهما‌و‌آله) تسبیحش از از نخ پشمی پیچیده شده‌ای که به عدد تکبیرها بر روی آن گره خورده بود و که حضرتشان با دستان مبارکشان دور می‌دادند و تکبیر و تسبیح می‌گفتند تا زمانی که حمزه بن عبدالمطلب سید‌الشهداء به شهادت رسیدند بعد از آن از تربت او تسبیح درست کردند و مردم نیز به سیره او عمل کردند. آنگاه که امام حسین (علیه‌السّلام) به شهادت رسیدند، امر به تربت امام حسین (علیه‌السّلام) به جای تربت حمزه سید‌الشهدا شد، بعد از آن از تربت امام حسین (علیه‌السّلام) تسبیح درست کردند؛ به سبب فضیلت و مزیتی که در تربت امام حسین (علیه‌السّلام) است.»

روایت حنان بن سدیر

«وَ رَوَی حَنَانُ بْنُ سَدِیرٍ عَنْ اَبِیهِ عَنْ اَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السّلام) اَنَّهُ قَالَ مَنْ اَکَلَ مِنْ طِینِ قَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) غَیْرَ مُسْتَشْفٍ بِهِ فَکَاَنَّمَا اَکَلَ مِنْ لُحُومِنَا فَاِذَا احْتَاجَ اَحَدُکُمْ لِلْاَکْلِ مِنْهُ لِیَسْتَشْفِیَ بِهِ فَلْیَقُلْ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ اللَّهُمَّ رَبَّ هَذِهِ التُّرْبَهِ الْمُبَارَکَهِ الطَّاهِرَهِ وَ رَبَّ النُّورِ الَّذِی اُنْزِلَ فِیهِ وَ رَبَّ الْجَسَدِ الَّذِی سَکَنَ فِیهِ وَ رَبَّ الْمَلَائِکَهِ الْمُوَکَّلِینَ بِهِ اجْعَلْهُ لِی شِفَاءً مِنْ دَاءِ کَذَا وَ کَذَا وَ اجْرَعْ مِنَ الْمَاءِ جُرْعَهً خَلْفَهُ وَ قُلِ اللَّهُمَّ اجْعَلْهُ رِزْقاً وَاسِعاً وَ عِلْماً نَافِعاً وَ شِفَاءً مِنْ کُلِّ دَاءٍ وَ سُقْمٍ فَاِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یَدْفَعُ عَنْکَ بِهَا کُلَّ مَا تَجِدُ مِنَ السُّقْمِ وَ الْهَمِّ وَ الْغَمِّ اِنْ شَاءَ اللَّهُ تَعَالَی؛ حنان بن سدیر از پدرش روایت کرده است: امام صادق (علیه‌السّلام) فرمودند: هر کس خاک قبر امام حسین (علیه‌السّلام) را بدون نیت شفاء بخورد مثل این است که از گوشت بدن ما خورده باشد، پس هرگاه یکی از شما برای شفاء به آن احتیاج پیدا کرد باید بگوید: به نام خدا و با استعانت از خدا، بار خدایا‌! ای پروردگار! این تربت مبارکه طاهره، و پروردگار نوری که بر این خاک نازل شده است و پروردگار جسدی که در این خاک ساکن شده است و پروردگار ملائکه موکل به این خاک، آن را برای من شفای از دردم قرار بده، سپس جرعه‌ای آب بنوشد و بگوید: خداوندا آن را رزق واسع و علم نافع و شفای از هر دردی و مرضی قرار بده، پس به درستی که خداوند متعال دفع می‌کند از تو به واسطه این تربت هر آنچه که از درد و ناراحتی و‌ اندوه و غم داری، انشاء‌الله‌تعالی.»

روایت محمد بن مارد

«عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مَارِدٍ عَنْ عَمَّتِهِ قَالَتْ سَمِعْتُ اَبَا عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السّلام) یَقُولُ اِنَّ فِی طِینِ الْحَائِرِ الَّذِی فِیهِ الْحُسَیْنُ (علیه‌السّلام) شِفَاءً مِنْکُلِّ دَاءٍ وَ اَمَاناً مِنْ کُلِّ خَوْفٍ؛ محمد بن مارد از عمه‌اش روایت کرده است: از امام صادق (علیه‌السّلام) شنیدم که فرمودند: در خاک حائر حسینی (علیه‌السّلام) شفای از هر درد و امان از هر خوفی است.»

اذن پروردگار در شفا دادن

تا این‌جا ثابت شد که یکی از ویژگی‌های امام حسین (علیه‌السّلام) این است که تربت مبارکش شفابخش است و تربت دیگری را جز تربت آن حضرت شفاء‌دهنده نیست؛ البته از دیدگاه شیعه این تربت مبارکه به خودی خود شفاء نمی‌دهد؛ بلکه منحصرا به اذن پرودگار شفاء می‌دهد؛ یعنی این خداوند است که در خاک کربلا شفا قرار داده است؛ همانطور که در آداب خوردن تربت مبارکه نیز به آن تصریح شده است که با گفتن «بسم‌الله» و بردن نام خداوند و با استعانت از خدا، خورده شود:
«عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ اِسْمَاعِیلَ الْبَصْرِیِّ عَنْ بَعْضِ رِجَالِهِ عَنْ اَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السّلام) قَالَ: طِینُ قَبْرِ الْحُسَیْنِ (علیه‌السّلام) شِفَاءٌ مِنْ کُلِّ دَاءٍ وَ اِذَا اَکَلْتَهُ فَقُلْ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ اللَّهُمَّ اجْعَلْهُ رِزْقاً وَاسِعاً وَ عِلْماً نَافِعاً وَ شِفَاءً مِنْ کُلِّ دَاءٍ اِنَّکَ عَلی کُلِّ شَیْ ءٍ قَدِیرٌ؛ از محمد بن اسماعیل ب