پاورپوینت کامل سیاست امام علی در کنار گذاردن معاویه ۳۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل سیاست امام علی در کنار گذاردن معاویه ۳۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل سیاست امام علی در کنار گذاردن معاویه ۳۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل سیاست امام علی در کنار گذاردن معاویه ۳۸ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل سیاست امام علی در کنار گذاردن معاویه ۳۸ اسلاید در PowerPoint

کلیدواژه: امام علی (علیه‌السّلام)، معاویه.

پرسش: آیا بهتر نبود امام علی (علیه‌السّلام) معاویه را در آغاز حکومت خود، ابقا می‌کرد تا حاکمیتش استقرار یابد و معاویه، همراه اهل شام با او بیعت کند و بعد، او را عزل می‌کرد تا جنگ صفّین پیش نیاید و حکومت اسلامی به رهبری او تداوم یابد؟

پاسخ اجمالی: ابن ابی‌الحدید در دفاع از سیاست کنار گذاردن معاویه توسط امام علی (علیه‌السّلام) نکاتی را بیان می‌کند:۱. با استناد به مدارک و منابع تاریخی معلوم بود که معاویه، در هیچ شرایطی با علی (علیه‌السّلام) بیعت نمی‌کند. ۲. ابقای معاویه، نه تنها پایه‌های حکومت امام علی (علیه‌السّلام) را مستحکم نمی‌کرد، بلکه موجب تزلزل حاکمیت او از ابتدا می‌شد. همان‌طور که نصب معاویه باعث شورش بر عثمان شد. ۳. به‌کار گرفتن فاسق، جایز نبود و امام علی (علیه‌السّلام) کسی نبود که استحکام پایه حکومت را با مخالفت ورزیدن با شریعت بنا نهد، پس می‌باید آشکارا معاویه را کنار می‌گذارد، گرچه این امر به جنگ بینجامد.

فهرست مندرجات

۱ – ماجرای برکناری معاویه
۲ – دفاع ابن ابی‌الحدید از سیاست کنار گذاردن معاویه
۲.۱ – عدم احتمال بیعت معاویه
۲.۲ – تزلزل حکومت مرکزی با ابقای معاویه
۲.۳ – ناسازگاری ابقای معاویه با شریعت
۳ – پانویس
۴ – منبع

ماجرای برکناری معاویه

یکی از نخستین اقدامات امام علی (علیه‌السّلام) پس از بیعت مردم برای آغاز اصلاحات، برکنار کردن کارگزاران عثمان بود. سیاستمداران علاقه‌مند به امام (علیه‌السلام)، بر کناری دو نفر را مصلحت نمی‌دانستند: معاویه و ابو‌موسی اشعری.
سرانجام با توضیحات بسیار و وساطت‌های مالک اشتر، امام (علیه‌السّلام) با ابقای ابو‌موسی موافقت کرد؛ امّا در مورد معاویه، هر چه برای قانع کردن علی (علیه‌السّلام) تلاش کردند، نتیجه‌ای نداشت و ایشان، ابقای او بر حکومت شام را حتی برای یک لحظه روا ندانست. معاویه نیز نه خود با امام (علیه‌السّلام) بیعت کرد و نه گذاشت مردم شام با ایشان بیعت کنند و از همان روز اوّل حکومت امام (علیه‌السّلام)، توطئه علیه او را شروع کرد و زمینه را برای برخورد نظامی فراهم ساخت.
نخستین سؤال در این زمینه این است که: چگونه می‌توان این اقدام امام (علیه‌السّلام) را از نظر سیاسی توجیه کرد؟ آیا بهتر نبود امام علی (علیه‌السّلام) معاویه را در آغاز حکومت خود، ابقا می‌کرد تا حاکمیتش استقرار یابد و معاویه، همراه اهل شام با او بیعت کند و بعد، او را عزل می‌کرد تا جنگ صفّین پیش نیاید و حکومت اسلامی به رهبری او تداوم یابد؟ آیا حفظ وحدت کلمه امّت و تداوم نظام اسلامی (که از واجب‌ترین واجبات است) اقتضا نمی‌کرد که امام (علیه‌السّلام) او را به‌طور موقّت در حکومت شام، ابقا نماید؟

دفاع ابن ابی‌الحدید از سیاست کنار گذاردن معاویه

بر اساس مبانی سیاست‌های امام (علیه‌السّلام) در اداره نظام اسلامی به سادگی می‌توان به این‌گونه پرسش‌ها پاسخ داد؛ امّا در خصوص این سیاست، نکات مهمّی وجود دارد که در این‌جا باید بدان اشاره شود.
ابن ابی‌الحدید، به تفصیل از این سیاست دفاع کرده است و ما مطالب مهم آن را ذکر می‌کنیم:
ابن ابی‌الحدید، در ابتدا با استناد به مدارک و منابع تاریخی استدلال می‌کند که معاویه، در هیچ شرایطی با علی (علیه‌السّلام) بیعت نمی‌کرد. سپس به مبانی دینی امام (علیه‌السّلام) در نصب و عزل‌ها اشاره می‌کند و در خاتمه، طی نقل تحلیلی متین از دانشمندی به نام ابن‌سنان، روشن می‌سازد که اصولاً ابقای معاویه در شرایطی که پس از عثمان، مردم با امام (علیه‌السّلام) بیعت کردند، ممکن نبود و موجب می‌شد ایشان در آغاز حکومت، با فضایی مواجه شود که عثمان در انتهای حکومت بدان رسید.

عدم احتمال بیعت معاویه

ابن ابی‌الحدید، ضمن نقل انتقادهایی بر سیاست امام علی (علیه‌السّلام) در زمینه عزل معاویه گزارش کرده است که یکی از انتقادها این سخن است: اگر امام (علیه‌السّلام) هنگامی که در مدینه با وی بیعت شد، معاویه را بر شام ابقا می‌کرد تا حکومتش مستقر گردد و پایه‌هایش استوار شود و معاویه و شامیان با او بیعت کنند، و سپس او را کنار می‌نهاد، از جنگی که میان آنها در گرفت، پیشگیری کرده بود. پاسخ این است که امیر‌مؤمنان، شرایط آن روز را می‌دانست که معاویه به هیچ رو بیعت نمی‌کند، گرچه او را بر حکومت شام ابقا نماید؛ بلکه ابقای وی بر حکومت شام، معاویه را نیرومندتر می‌ساخت و امتناع وی را از بیعت، قوی‌تر می‌کرد؛ چرا که پرسش‌کننده یا باید بگوید: «سزاوار بود که علی (علیه‌السّلام) معاویه را به بیعت فرا خواند و هم زمان، او را بر شام بگمارد و هر دو کار با هم قرین گردد» و یا باید بگوید: «امام (علیه‌السّلام) می‌باید نخست از معاویه مطالبه بیعت می‌کرد [و ابقای او را به تاخیر می‌انداخت]» و یا بگوید: «باید نخست او را ابقا می‌کرد و درخواست بیعت را به فرصتی دیگر می‌انداخت».
در صورت نخست، این احتمال بود که معاویه، حکم علی (علیه‌السّلام) بر ابقای وی در حکومت را برای شامیان بخوانَد و موقعیت خود را نزد آنان، محکم سازد و در ذهن آنان جای دهد که: «اگر او شایسته حکومت نبود، علی (علیه‌السّلام) بر او اعتماد نمی‌کرد» و آن‌گاه، بیعت کردن را به تاخیر‌اندازد و از آن، سر باز زند.
و صورت دوم، همان کاری است که امیر مؤمنان انجام داد.
و امّا صورت سوم، مانند صورت اوّل است؛ بلکه معاویه را در مخالفت و سرکشی‌ای که قصد آن را داشت، قوی‌تر می‌کرد.
چگونه کسی که آشنا به تاریخ است، گمان می‌کند که اگر علی (علیه‌السّلام) معاویه را بر شام می‌گمارد، معاویه با او بیعت می‌کرد، با آن‌که می‌دانیم میان علی (علیه‌السّلام) و معاویه، نزاع‌ها و کینه‌های کهنی است که شتر در آن، زانو نَزَد؛ (کنایه از این که هیچ گاه با یکدیگر از درِ سازش وارد نم