پاورپوینت کامل دلالت آیه ۳۵ یونس بر عصمت ائمه ۲۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل دلالت آیه ۳۵ یونس بر عصمت ائمه ۲۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل دلالت آیه ۳۵ یونس بر عصمت ائمه ۲۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل دلالت آیه ۳۵ یونس بر عصمت ائمه ۲۸ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل دلالت آیه ۳۵ یونس بر عصمت ائمه ۲۸ اسلاید در PowerPoint

کلیدواژه: عصمت، گناه، ائمه، هدایت، شیعه، پیامبر اکرم، سوره یونس.

پرسش: آیا می‌توان با استناد به آیه ۳۵ سوره یونس بر لزوم پیروی از امامان (علیه‌السّلام) و نیز عصمت آنان استدلال کرد؟

پاسخ اجمالی: بر اساس این آیه از قرآن کریم؛ تنها پیروی از کسانی مجاز است که از هدایت الهی برخوردار بوده و طبیعتاً باید در مقام هدایت، از عصمت برخوردار باشند. با توجه به این‌که شیعیان با استناد به روایات پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) امامان دوازده‌گانه را برخوردار از هدایت الهی و نیز عصمت می‌دانند، آن پیشوایان بزرگوار، مصداق کامل افرادی می‌باشند که در این آیه به پیروی از آنان توصیه شده است.

فهرست مندرجات

۱ – دیدگاه شیعه امامیه
۲ – دیدگاه مفسران
۳ – دلالت آیه بر لزوم عصمت و افضلیت امام
۳.۱ – دلالت آیه بر عصمت امام
۳.۲ – دلالت آیه بر افضلیت امام
۴ – روایات
۵ – پانویس
۶ – منبع

دیدگاه شیعه امامیه

از دیدگاه شیعه امامیه، عصمت و برتری جایگاه، از صفات لازم برای امام به‌شمار می‌رود؛ یعنی امام باید از هرگونه خطا و گناه مصون باشد. همچنین در صفات لازم برای امامت و رهبری، باید بر دیگران برتری و افضلیت داشته باشد. متکلمان شیعه، برای اثبات این مطلب، به طریق عقلی و نقلی (قرآن و سنت) استدلال کرده‌اند که «آیه اهتداء» از آن جمله است:
«قُلْ هَلْ مِنْ شُرَکائِکُمْ مَنْ یَهْدی اِلَی الْحَقِّ قُلِ اللهُ یَهْدی لِلْحَقِّ اَ فَمَنْ یَهْدی اِلَی الْحَقِّ اَحَقُّ اَنْ یُتَّبَعَ اَمَّنْ لا یَهِدِّی اِلاَّ اَنْ یُهْدی‌ فَما لَکُمْ کَیْفَ تَحْکُمُونَ».

دیدگاه مفسران

خدای تعالی در این آیه شریفه خطاب به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) می‌فرماید: «به آنها بگو: آیا هیچ‌یک از معبودهای ساختگی، شما را به سوی حق راهنمایی می‌کنند؟»؛ زیرا معبود باید راهبر و راهنمای پرستندگان خود باشد، آن هم رهبری به سوی حق، در حالی که معبودهای مشرکان، اعم از بت‌های بی‌جان و جاندار، هیچ‌کدام قادر نیستند بدون هدایت الهی کسی را به سوی حق رهنمون گردند؛ چون هدایت به سوی حق نیاز به مقام عصمت و مصونیت از خطا و اشتباه دارد و این بدون رهبری و حمایت خداوند ممکن نیست لذا بلافاصله اضافه می‌کند: «بگو: تنها خداوند هدایت به سوی حق می‌کند». سپس این پرسش مهم در آیه مطرح می‌شود؛ «آیا کسی که به سوی حق راهنمایی می‌کند، برای پیروی شایسته‌تر است یا آن‌که خود گمراه است مگر هدایتش کنند؟!» و در پایان با بیانی سرزنش‌بار می‌پرسد: «شما را چه می‌شود؟ چگونه قضاوت می‌کنید؟».
جمله «یَهْدِی اِلَی الْحَقِّ» و جمله «یَهْدِی لِلْحَقِّ» هر دو به یک معنا است؛ چون ماده «هدی» به هر دو قسم متعدی می‌شود؛ یعنی هم با حرف «الی» و هم با حرف «لام». در چند جای دیگر از قرآن کریم با حرف لام متعدی شده است؛ مانند: «اَ وَ لَمْ یَهْدِ لَهُمْ» و «یَهْدِی لِلَّتِی هِیَ اَقْوَمُ».

دلالت آیه بر لزوم عصمت و افضلیت امام

اگرچه هدایت‌گر اصلی خدا است و این آیه نیز در مرحله اول ناظر به هدایت‌گری خدا می‌باشد، اما این هدایت توسط واسطه‌هایی انجام می‌شود که آنان نیز باید از این ویژگی‌ها برخوردار باشند. در همین راستا به این آیه کریمه، بر لزوم عصمت و افضلیت امام استدلال شده است؛ که در ذیل به توضیح آن می‌پردازیم:

دلالت آیه بر عصمت امام

در آغاز آیه، هدایت‌گری خدا با گمراهی معبودان دروغین مقایسه شده و حکم عقلی حقانیت و برتری پیروی از خدا را به رخ مشرکان می‌کشد و این مقایسه، نکاتی را در ضمن خود دارد:
اوّلاً: پیروی از خداوند، لازم و واجب و پیروی از معبودان دروغین اساساً ممنوع است، نه آن‌که این بهتر از آن باشد و از‌این‌رو، برخی کلمه «احقّ» در آیه را به معنای حق دانسته‌اند، نه افعل تفضیل.
ثانیاً: «لا یهِدّی» در آیه؛ یعنی کسی که بالذّات هدایت یافته نیست و اگر هدایت هم گردد، به واسطه غیر است و چنین کسی نمی‌تواند راهنما باشد؛ چون خود نیاز به راهنما دارد. کسی که اتصال به چشمه‌سار ربوبی ندارد، همیشه برای راهنمایی نیاز به غیر دارد و نمی‌تواند امام و رهبر باشد، اما آن‌که روح و روانش همواره منوّر به نور الهی است، چنین کسی، نمی‌تواند جز معصوم از خطا و اشتباه باشد.
بنابراین، م