پاورپوینت کامل حکمت قرائت ایاک نعبد به صورت جمع ۱۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حکمت قرائت ایاک نعبد به صورت جمع ۱۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حکمت قرائت ایاک نعبد به صورت جمع ۱۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل حکمت قرائت ایاک نعبد به صورت جمع ۱۵ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل حکمت قرائت ایاک نعبد به صورت جمع ۱۵ اسلاید در PowerPoint

کلیدواژه: نماز، عبودیت، سوره حمد، ایاک نعبد، ایاک نستعین، ضمیر جمع، متکلم مع الغیر.

پرسش: چرا در نماز فرادا هم نمازگزار باید آیات «ایاک نعبد و ایاک نستعین، اهدنا الصراط المستقیم» را به صورت جمع بگوید؟!

پاسخ اجمالی: خواندن «ایاک نعبد و ایاک نستعین» با ضمیر جمع (متکلم مع الغیر)، در سوره حمد هنگامی که نماز به جماعت خوانده شود بدیهی است که مسئله‌ای ندارد، اما در آوردن ضمیر جمع زمانی که نمازگزار در حال اقامه نماز به صورت فرادی است جای سوال دارد و در جواب اقوال مختلفی من جمله: دوری از اشتغال به نفس؛ بر پایه جماعت بودن عبادت؛ حرکت با نیروی اجتماع و … مطرح شده است.

فهرست مندرجات

۱ – دوری از اشتغال به نفس
۲ – بر پایه جماعت بودن عبادت
۳ – لفظ جمع به اعتبار قاری و ملائکه
۴ – قصد غلبه مقربان در ضمیر جمع
۵ – حرکت با نیروی اجتماع
۶ – پانویس
۷ – منبع

دوری از اشتغال به نفس

در این‌که آوردن ضمیر جمع در این آیات چه حکمتی دارد، اقوال مختلفی وجود دارد برخی از مفسران معتقدند، عبادت وقتی تمام و کامل می‌شود که نمازگزار به خود مشغول نباشد؛ چه این‌که اشتغال به نفس، با مقام عبودیت همخوان نیست؛ عبودیت کجا و اظهار وجود و استکبار کجا؟
گویا در حقیقت علت آمدن پرستش و استعانت به صیغه متکلم مع الغیر (ما تو را می‌پرستیم و از تو یاری می‌جوییم)، همین دوری از منیت و استکبار بوده باشد، و نمازگزار می‌خواهد به همین نکته اشاره کند که مقام عبودیت با خود دیدن منافات دارد؛ لذا بنده خدا عبادت خود، و همه بندگان دیگر را در نظر گرفته، و می‌گوید: ما تو را می‌پرستیم؛ چون به همین مقدار هم در کنترل نفس و دور افکندن تعینات و تشخصات اثر دارد؛ زیرا در زمانی که من خود را تنها ببینم، به انانیت و خودبینی و استکبار نزدیک‌ترم، بر خلاف این‌که خودم را مخلوط با سایر بندگان، و آمیخته با مردم بدانم، که اثر تعینی و تشخص را از بین برده‌ام.

بر پایه جماعت بودن عبادت

ذکر صیغه جمع در “نعبد” و “نستعین”، همچنین “اهدنا” در آیه بعد، نشان می‌دهد که اساس عبادت بویژه نماز، بر پایه جمع و جماعت است، حتی هنگامی که بنده در برابر خدا به راز و نیاز بر می‌خیزد، باید خود را میان جمع و جماعت ببیند، تا چه رسد به سایر کارهای ز