پاورپوینت کامل حکمت امامت و رهبری ۲۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حکمت امامت و رهبری ۲۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حکمت امامت و رهبری ۲۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل حکمت امامت و رهبری ۲۷ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل حکمت امامت و رهبری ۲۷ اسلاید در PowerPoint

کلیدواژه: امامت، رهبری، حکمت.

پرسش: پاورپوینت کامل حکمت امامت و رهبری ۲۷ اسلاید در PowerPoint از نظر متون دینی چیست؟

فهرست مندرجات

۱ – امامت و رهبری از نگاه متون اسلامی
۱.۱ – حکمت سیاسی
۱.۲ – حکمت نخست
۱.۳ – حکمت دوم
۱.۳.۱ – روایت امام علی
۱.۳.۲ – دیدگاه تفتازانی درباره خوارج
۱.۳.۳ – دیدگاه ابن‌حزم درباره فرقه نجدات
۱.۳.۴ – دیدگاه ابن ابی‌الحدید
۱.۴ – حکمت فرهنگی
۱.۵ – حکمت تکوینی
۱.۵.۱ – رهبری باطنی انسان‌های مستعد
۱.۵.۲ – رکن معنوی جهان‌هستی
۲ – پانویس
۳ – منبع

امامت و رهبری از نگاه متون اسلامی

امامت و رهبری از نگاه نصوص (متون) اسلامی، بر سه حکمت، استوار است:

حکمت سیاسی

این حکمت، مورد قبول همه جامعه‌هاست؛ زیرا نیاز به رهبریِ سیاسی، ریشه در فطرت انسان‌ها دارد و از این‌رو، همه اقوام و ملل در همه دوران‌های تاریخ، رهبر سیاسی داشته‌اند. آنچه مورد اختلاف است، شیوه تعیین رهبر سیاسی و ویژگی اوست؛ ولی اصل نیاز به رهبر برای اداره جامعه، قابل انکار نیست.
اسلام، در حالی که بالاترین مراتب امامت و رهبری را برای تکامل انسان و جامعه انسانی ضرور می‌داند، بر ضرورت مطلق رهبری سیاسی در شرایطی که زمینه رهبریِ سیاسی مطلوب فراهم نباشد، تأکید می‌ورزد.
به بیان روشن‌تر، با تأمّل در متون اسلامی، دو حکمت سیاسی به نحو ترتّب، برای امامت و رهبری ملاحظه می‌شود:

حکمت نخست

حکمت نخست، استمرار نظام اسلامی است. بی‌تردید، بدون رهبری دانا و توانا و سیاست‌مدار، تداوم نظام اسلامی امکان‌پذیر نیست. همه روایاتی که امامت را به «نظام اسلام» یا «نظام مسلمین» تفسیر کرده‌اند و اجرا شدن احکام اسلام و پیشرفت جامعه اسلامی را وابسته به امامت رهبران الهی دانسته‌اند، به این حکمت اشاره دارند.

حکمت دوم

حکمت دوم، پیش‌گیری از هرج و مرج است. اسلام با این که زمینه‌سازی برای حکومت صالحان را بر همه مسلمانان واجب می‌داند، امّا در هیچ شرایطی، ضرورت رهبری سیاسی را برای جامعه نفی نمی‌کند و به جامعه اسلامی اجازه نمی‌دهد که در باره رهبریِ سیاسی خود، بی‌توجّه باشد و یا تسلیم هرج و مرج شود. همه روایاتی که بر لزوم وجود هر گونه رهبریِ‌سیاسی تأکید دارند و آن را بهتر از فتنه و هرج و مرج و فتنه می‌دانند، در واقع، به حکمت دوم امامت و رهبری به نحو ترتّب اشاره دارند.

روایت امام علی

امام علی (علیه‌السّلام) در تبیین حکمت سیاسیِ لزوم رهبر، هر چند نامطلوب، در پاسخ کسانی که می‌خواستند با شعار قرآنیِ «لا حُکمَ الّا للّهِ»، از فرمان او سرپیچی کنند، فرمود:
کَلِمَهُ حَقٍّ یُرادُ بِها باطِلٌ. نَعَم انَّه لا حُکمَ الّا للّهِِ، وَ لکِنَّ هؤُلاءِ یَقولونَ: لا امرَهَ الّا للّهِِ، وَ انَّهُ لا بُدَّ لِلنّاسِ مِن امیرٍ بَرٍّ او فاجِرٍ یَعْمَلُ فی امرَتِهِ المُؤمِنُ وَ یَستَمْتِعُ فیها الکافِرُ وَ یُبَلِّغُ اللّهُ فیها الاجَلَ وَ یُجْمَعُ بِهِ الْفَیءُ وَ یُقاتَلُ بِهِ العَدُوُّ وَ تَاْمَنُ بِهِ السُّبُلُ وَ یُؤْخَذُ بِهِ لِلضَّعیفِ مِنَ القَویِّ حَتّی یَسْتَریحَ بَرٌّ وَ یُستراحَ مِن فاجِرٍ؛ [این شعار] سخن حقّی است که با آن، باطلی خواسته شده است. آری، حکم، جز از آنِ خدا نیست؛ ولی اینان می‌گویند: امارت و حکومت، ویژه خداوند است و بس، حال آن که مردم را فرمان روایی باید، خواه نیکوکار و خواه بدکار، که مؤمن در سایه حکومت او، به کار خود بپردازد و کافر از زندگیِ خود لذّت ببرد، تا زمانِ هر یک به سر آید و حقّ بیت@المالِ مسلمانان گرد آورده شود و با دشمن، پیکار کنند و راه‌ها امن گردند و حقّ ضعیف را از قوی بستانند و نیکوکار بیاساید و از شرّ بدکار، آسودگی حاصل شود.
یعنی شعارِ «لا حکم الّا للّهِ»، سخن درستی است؛ ولی آنان، هدف نادرستی را با آن دنبال می‌کنند و آن، بر هم زدن نظام جامعه اسلامی است. هدف واقعیِ آنها از این شعار، این است که با حذف رهبریِ سیاسی، اتّحاد جامعه اسلامی را بر هم بزنند، در صورتی که حفظ نظام، در هر حال، ضروری است.
«انَّ هؤُلاءِ قَد تَمالَؤوا عَلی سَخطَهِ امارَتی، و سَاَصبِرُ ما لَم اخَف عَلی جَماعَتِکُم، فَاِنَّهُم ان تَمَّموا عَلی فَیالَهِ هذَا الرَّایِ انقَطَعَ نِظامُ المُسلِمینَ؛ آنان (طلحه و