پاورپوینت کامل تفاوت فلسفه و عرفان و عقل ۴۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تفاوت فلسفه و عرفان و عقل ۴۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تفاوت فلسفه و عرفان و عقل ۴۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تفاوت فلسفه و عرفان و عقل ۴۰ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل تفاوت فلسفه و عرفان و عقل ۴۰ اسلاید در PowerPoint

کلیدواژه: فلسفه، عرفان، حکمت، عقل.

پرسش: تفاوت بین فلسفه، عرفان، عقل و حکمت را بیان نمایید.

پاسخ: فلسفه به معنای خاص کلمه، تلاشی است ذهنی و عقلی و استدلالی برای درک واقعیت‌های جهان هستی.
حکمت در معنایی که آن را متمایز از فلسفه بدانیم امری فراتر از فلسفه بوده و سرمنشای الاهی و لدنی دارد و در قرآن نیز به عنوان عطیه‌ای الاهی محسوب شده است که پیامبران، امامان و اولیا در طول تاریخ از آن برخوردار بوده و آن را اشاعه داده‌اند.
عرفان در اصطلاح، به معرفت شهودی خداوند که از طریق تهذیب نفس و صفای باطن حاصل می‌شود، گفته می‌شود.

فهرست مندرجات

۱ – نظم منطقی
۱.۱ – فلسفه
۱.۱.۱ – واژه فلسفه
۱.۱.۲ – فلسفه یونانی
۱.۲ – حکمت
۱.۳ – عرفان
۱.۳.۱ – عرفان نظری
۱.۳.۲ – عرفان عملی
۱.۴ – اطلاقات عقل
۱.۴.۱ – اطلاقات عقل در علوم
۱.۴.۲ – اقسام عقل
۲ – پانویس
۳ – منبع

نظم منطقی

برای این که بحث از نظم منطقی لازم برخوردار باشد، ابتدا در مورد حکمت و فلسفه و بعد در مورد عرفان توضیحاتی خواهیم داد و در پایان اصطلاح عقل و اطلاقات مختلف و مراتب آن را مورد بررسی قرار خواهیم داد؛ چرا که مراد به کار گیرندگان این واژه و اصطلاح در فلسفه و حکمت و عرفان یکسان نبوده و هر گروهی از متفکران و مردم بر اساس دیدگاه خود واژه عقل را به کار برده‌اند.

فلسفه

بر اساس دیدگاه‌های مختلف،برای فلسفه تعاریف مختلفی شده است، بنابراین نمی‌توان در این مورد، صرفاً به یکی از تعاریف ادعایی اکتفا کرد. ضمن این که نخست باید دید هر فلسفه‌ای چه نوع دیدگاهی را در مورد خود معرفت و راه رسیدن به این معرفت و غایت معرفت پیش روی گرفته است. به عنوان مثال اگر فلسفه را علم به حقایق اشیاء تعریف کنیم باید دید که از چه طریقی می‌توان به حقایق اشیاء رسید. آیا با پرداختن به استدلال‌های فلسفی می‌توان به حقایق اشیاء رسید؟ به عبارتی، آیا با فلسفه می‌توان به مقامی دست یافت که پیامبر (صلی‌الله‌علیه وآله)، رسیدن به آن مقام را از پروردگار درخواست کرده بود «عن النبىّ: أرنا الأشیاء کما هی» ؟! بدیهی است اگر محتوای یک علم فقط مباحث ذهنی و عقلی و استدلالی و ماهوی باشد نمی‌توان این تعریف را که فلسفه علم به حقایق اشیاء است ،در مورد آن پذیرفت. بنابراین اگر دقت لازم را داشته باشیم در نهایت تنها با مطالعه یک فلسفه است که پی خواهیم برد چه تعریفی باید از «فلسفه» در این نظام فکری خاص داشته باشیم. و این که در این فلسفه حقیقتاً به چه غایتی رسیده‌ایم.

واژه فلسفه

واژه فلسفه (philosophy) یا فیلوسوفیا از دو بخش تشکیل شده است: فیلو به معنی دوستداری و سوفیا به معنی دانایی. گفته شده است اولین کسی که این کلمه را به کار برد، فیثاغورث بوده. وقتی از او سئوال کردند که آیا تو فرد دانایی هستی؟ جواب داد : نه، اما دوستدار دانایی(فیلوسوفر) هستم. بنابراین واژه فلسفه دراولین روزهای پیدایش به معنای عشق ورزیدن به دانایی بوده است.

فلسفه یونانی

بااین حال فلسفه یونانی که منجر به فلسفه غرب و تمدن غرب شده است سیر تاریخی خاص خود را داشته و آنچه از مجموع این تلاش فکری بر‌می‌آید این است که مرادشان از فلسفه همانا اهمیت دادن به حجیت عقل جزئی بوده که قائم مقام وحی و ادراکات معنوی وجود الاهی بشر شده و غایت عالم و آدم را در عقلانیت به معنای غربی آن جستجو می‌کند. بنابراین فلسفه به معنای خاص کلمه تلاشی است ذهنی و عقلی و استدلالی برای درک واقعیت‌های جهان هستی.
اگر چنین تعریفی از فلسفه داشته باشیم در عین حال که جایگاه خود را به عنوان تلاشی برای فهم منطقی پدیده‌ها دارد روشن است که برای نیل به حقیقت عالم (خدا) و تشبه به او آنچنانکه برخی در تعریف فلسفه مدعی آن بوده‌اند «فلسفه عبارت است از شبیه شدن به خدا به اندازه توان انسان و برای تحصیل سعادت ابدی»به نقل از جرجانی و «فلسفه، آگاهی بر حقایق تمام اشیا است، به قدری که برای انسان ممکن است بر آن ها آگاهی یابد.» عاجز خواهد بود چرا که برای نیل به حقایق عالم شیوه معرفتی والاتری مورد نیاز است که فراتر از ذهن است. همین امر باعث شده که برخی از نامیدن نظام معرفتی خود با عنوان فلسفه ابا داشته و از واژه حکمت استفاده کنند که اصطلاحی است قرآنی.

حکمت

قبل از ورود به بحث حکمت خاطر نشان می‌کنیم که فلسفه همچنانکه گذشت لفظ عامی است که برای نظام‌های فکری و معرفتی مختلفی در طول تاریخ بکار رفته بنابراین گاه حکمت الاهی نیز از دید مطالعه کنندگان آن همچون نوعی از فلسفه شناخته شده است هرچند که خواستگاه آن امری ورای ذهن استدلالی بوده است.
حال گوئیم: حکمت در معنایی که آن را متمایز از فلسفه بدانیم سرمنشائی الاهی و لدنّی دارد و در قرآن نیز به عنوان عطیه‌ای الاهی محسوب شده است «یُؤْتِی الْحِکْمَهَ مَنْ یَشاءُ وَ مَنْ یُؤْتَ الْحِکْمَهَ فَقَدْ أُوتِیَ خَیْراً کَثیراً وَ ما یَذَّکَّرُ إِلاَّ أُولُوا الْأَلْبابِ» که امامان و انبیاء و اولیاء و انسان‌های والادر طول تاریخ از آن برخوردار بوده و آن را اشاعه داده‌اند. همچنین در بین افرادی که معروف به فلاسفه شده‌اند نیز گاه برخی از آنان بهره‌ای از حکمت (به معنایی که ذکر شد) داشته‌اند که اساسا آن را به طریقی غیر از استدلال فلسفی حاصل کرده‌اند.
از جمله شیخ شهاب الدین سهروردی که آثار خود را حکمت نامیده، معتقد است که حقیقت کتاب او را تنها کسانی به راستی می‌توانند درک کنند که به هدایت شیخی روحانی که خلیفه خداوند بر روی زمین است، به علم اشراق دست یافته باشند (لازم به ذکر است که فهم کتب حکمت الاهی در نظر محصلین این کتابها کاری دور از دسترس به نظر نمی‌رسد ولی منظور ظاهر الفاظ این آثار نبوده و به حقیقت معانی اشاره دارد.) وی در این مورد می‌نویسد : «البته روا نبود که کسی بدون مراجعه به شخصی که به مقام خلیفه اللهی رسیده و دانش این کتاب نزد وی است، طمع بندد که به اسرار این کتاب واقف گردد»
همچنین در مورد اطلاق اسم حکیم می‌نویسد:
«اسم الحکیم لا یطلق الا على من له مشاهده للامور العلویه و ذوق مع هذه الأشیاء و تألّه‌» ؛ اسم حکیم تنها بر کسی صادق است که دارای مقام مشاهده امور عِلوی (والا) و ذوق و تالّه و …. باشد.
بنابر