پاورپوینت کامل آثار تندروی با عنایت به خوارج ۴۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آثار تندروی با عنایت به خوارج ۴۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آثار تندروی با عنایت به خوارج ۴۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آثار تندروی با عنایت به خوارج ۴۷ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل آثار تندروی با عنایت به خوارج ۴۷ اسلاید در PowerPoint

کلیدواژه: خوارج، خود‌بزرگ‌بینی، خودپسندی، تکفیر، تعصّب، لجاجت.

پرسش: تندروی به ویژه در خوارج چه آثاری داشت و دارد؟

پاسخ اجمالی: نخستین شاخه‌های تندروی و تنسُّک‌های جاهلانه، خود‌بزرگ‌بینی و خودپسندی (عجب)؛ تداوم جهالت؛ متّهم ساختن دیگران به بی‌دینی (تکفیر) و در نهایت لجاجت از سر جهل و تعصّب کورکورانه، این‌ها از آثار خطرناک تندروی (تعمق) هستند.

فهرست مندرجات

۱ – مقدمه
۲ – عجب
۲.۱ – خطر عجب
۳ – تداوم جهالت
۴ – تکفیر
۵ – تعصّب
۶ – پانویس
۷ – منبع

مقدمه

احادیثی که خطر «جاهِل متنسّک (نادانِ پایبند به احکام شریعت)» را برشمرده‌اند، به واقع، آثار زیان‌بار تعمّق را رقم زده‌اند. در این احادیث، پیامبر خدا پیش‌بینی کرده است که عالمان فاجر و عابدان جاهل، باعثِ هلاکت امّتش می‌شوند. این پیشگویی به روزگار حکومت امام علی (علیه‌السّلام) شکل گرفت که آن بزرگوار فرمود:

«قَصَمَ ظَهرِی عالِمٌ مُتَهَتِّکٌ وجاهِلٌ مُتَنَسِّکٌ؛ پشتم را عالم بی‌پَروا و نادان پایبند به شریعت شکسته‌اند.»

در کلامی دیگر فرمود:

«قَطَعَ ظَهرِی اِثنانِ: عالِمٌ فاسِقٌ… وَجاهِلٌ ناسِکٌ؛ پشتم را دو گروه قطع کرده‌اند: عالم فاسق و نادان پایبند به شریعت.»

و در ضمن خطابه روشنگر فرمود:

«قَطَعَ ظَهرِی رَجُلانِ مِنَ الدُّنیا: رَجُلٌ عَلیمُ اللِّسانِ فاسِقٌ، ورَجُلٌ جاهِلُ القَلبِ ناسِکٌ، هذا یَصُدُّ بِلِسانِهِ عَن فِسقِهِ، وهذا بِنُسُکِهِ عَن جَهلِهِ؛ فَاتَّقُوا الفاسِقَ مِنَ العُلَماءِ وَالجاهِلَ مِنَ المُتَعَبِّدینَ، اُولئِکَ فِتنَهُ کُلِّ مَفتونٍ؛ دو فرد از دنیا پشتم را شکسته‌اند: مرد زبان‌آور فاسق و مرد نادانْ‌دلِ زاهدنما. یکی با زبانش فسق خود را می‌پوشاند و آن دیگری با زهد‌نمایی‌اش نادانی خود را. از عالمان فاسق و نادانان متعبّد، بپرهیزید؛ چرا که این دو، فتنه هر فتنه زده‌اند.»
با این جملات، امام (علیه‌السّلام) به واقع، مشکل حکومتش را باز می‌گوید. آن بزرگوار نشان می‌دهد که حکومتش از دو سو و از سوی دو طایفه به شدّت ضربه خورده و ستون فقرات آن آسیب دیده است: ۱-عالمان مُتهتّک (ناپایبند به شریعت)، چهره‌های برجسته‌ای که جریان ناکثین و قاسطین و زمینه‌های فساد را به وجود آوردند و دانسته به ستمگری و عهدشکنی پرداختند؛ ۲- جاهلان مُتنسّک (پایبند به احکام شریعت)، عابدانی که در نهروان با چهره‌ای زُهدنما از سر جهل و به نام دینداری در برابر امام (علیه‌السّلام) ایستادند.
بدین‌سان، جاهلِ مُتنسّک نه تنها عباداتش بی‌ارزش است و تهجّدهایش وزنی ندارد و از آنها سودی نمی‌برد؛ بلکه خطری است جدّی برای اسلام و حکومت اسلامی.
به دیگر سخن، همان‌گونه که عالم متهتّک، آفت نظام اسلامی است، جاهل متنسّک نیز برای امّت و نظام اسلامی خطرناک است، و شگفت آن‌که مولا (علیه‌السّلام) سرانجام با دست همین طایفه از پا درآمد و واقعیّت تاریخ نشان داد که خطر جاهلان عابد، بسی بیشتر و درهم شکننده‌تر است.
بدین‌سان، روشن شد که تلخ‌ترین و زیان‌بارترین ثمره شجره خبیثه تعمّق (که ریشه در جهل و دنیاگرایی در لباس دین دارد) شکستن پایه‌های نظام اسلامی است. اکنون‌اندکی مشروح‌تر، شاخه‌های این شجره را برشماریم:

عجب

عُجْب (خودپسندی)؛ نخستین شاخه تَعَمُّق (تندروی) و تنسُّک‌های جاهلانه، خود بزرگ‌بینی و خودپسندی (عُجب) است. قُرّاء به دلیل افراط در تعبّد و تنسّک و این افراط را ارزشی مهم تلقی کردن، به این بیماری زشت گرفتار آمدند و بر اثر این بیماری چنین پنداشتند که هیچ کس بهتر از آنها نیست. چنین است که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) در مقامی برای آن‌که درون ناپیدای یکی از آنان را در پیش دیدش بنهد، از او پرسید:

«ا قُلتَ فی نَفسِکَ حینَ وَقَفتَ عَلَی المَجلِسِ: «لَیسَ فِی القَومِ خَیرٌ مِنّی»؟ قالَ: نَعَم. (بُهَرسیر از مناطق دشت عراق و نزدیک مدائن و در غرب رودخانه دجله است.) آیا وقتی وارد مجلس شدی پیش خود گفتی که: «در بین جمع، بهتر از من کسی نیست؟». گفت: آری.»

حضرت می‌خواست بدو نشان دهد که به بیماریِ خودبزرگ‌بینی و خودپسندی مبتلاست. و در باره او و همانندهایش فرمود:

«انَّ فیکُم قَوما یَداَبونَ ویَعمَلونَ حَتّی یُعجِبُوا النّاسَ وتُعجِبَهُم انفُسُهُم؛ بین شما گروهی هستند که پشت کار را می‌گیرند و کار انجام می‌دهند، به گونه‌ای که مردم را به شگفتی وا می‌دارند و خود نیز مغرور می‌گردند.»

خطر عجب

عُجْب درمیان بیماری‌های اخلاقی خطرناک‌ترین آنهاست. این ویژگی اگر در کسی پیشروی کند، غیرقابل علاج خواهد بود و هلاکت را درپی خواهد داشت. کلام امام صادق (علیه‌السّلام) نشانگر این حقیقت است:

«مَن اُعجِبَ بِنَفسِهِ هَلَکَ، ومَن اُعجِبَ بِرَایِهِ هَلَکَ، وانَّ عیسَی بنَ مَریَمَ قالَ: داوَیتُ المَرضی فَشَفَیتُهُم بِاِذنِ اللّهِ، وابرَاتُ الاَکمَهَ وَالاَبرَصَ بِاِذنِ اللّهِ، وَعالَجْتُ المَوتی واحیَیتُهم بِاذِنِ اللّه و عالَجتُ الاَحمَقَ؛ فَلَم اقدِر عَلی اصلاحِهِ! فَقیلَ: یا روحَ اللّهِ! ومَا الاَحمَقُ؟ قالَ: المُعجَبُ بِرَایِهِ ونَفسِهِ، الَّذی یَرَی الفَضلَ کُلَّهُ لَهُ لا عَلَیهِ، و یوجِبُ الحَقَّ کُلَّهُ لِنَفسِهِ و لا یوجِبُ عَلَیها حَقّا؛ فَذاکَ الاَحمَقُ الَّذی لا حیلَهَ فی مُداواتِهِ؛ هر کس به خود خوش‌بین شود، نابود می‌گردد. هر کس به دیدگاه خود خوش‌بین گردد، نابود می‌شود. عیسی بن مریم فرمود: به مداوای بیماران پرداختم و به اذن خدا مداوایشان کردم و پیسی و جزام را به اذن خدا معالجه کردم، به مداوای مرده پرداختم و به اذن خدا زنده‌اش ساختم، به مداوای احمق [نیز] دست زدم؛ ولی در اصلاح او ناتوان گشتم. گفته شد: ‌ای روح خدا! احمق کیست؟ فرمود: آن‌که به خود و دیدگاهش خوشبین است. آن‌که همه خوبی‌ها را برای خود می‌بیند و همه حق را برای خود می‌داند و برای هیچ کس علیه خود حقّی را نمی‌پذیرد. این همان احمقی است که برای مداوایش راهی نیست.»

امام خمینی (رضوان‌اللّه‌تعالی‌علیه) در سفارشی به فرزندش فرموده است:

«فرزندم! از خودخواهی و خودبینی به در آی که این، ارث شیطان است که به واسطه خودبینی و خودخواهی از امر خدای تعالی به خضوع برای ولیّ و صفیّ او (جلّ‌و‌علا) سر باز زد. و بدان‌که تمام گرفتاری‌های بنی‌آدم از این ارث شیطانی است که اصلِ اصول فتنه است.»

اگر این بیماری در وجودِ کسی ریشه کند، دیگر هیچ عملی از اعمال او نمی‌تواند برای نجات و تکاملش سودمند افتد. امام صادق (علیه‌السّلام) فرموده است:

«قالَ ابلیسُ «لعنه‌اللّه‌علیه» لِجُنودِهِ: اذَا استَمکَنتُ مِن ابنِ آدَمَ فی ثَلاثٍ، لَم اُبالِ ما عَمِلَ؛ فَاِنَّهُ غَیرُ مَقبولٍ: اذَا استَکثَرَ عَمَلَهُ، ونَسِیَ ذَنبَهُ، ودَخَلَهُ العُجبُ؛ شیطان ملعون به سپاهش گفت: اگر بتوانم سه چیز را در بنی‌آدم ایجاد کنم، باکی ندارم که چه کار خواهد کرد؛ چون هر کاری از او نامقبول خواهد گشت: کردارش را فزونی دهد، گناهش را فراموش کند و خوش‌بین گردد.»

در واقع، بیماری عُجْب از یک سو مانع بهره‌مند شدن انسان از برکات شایسته اعمال نیکوست و از سوی دیگر، موجب انواع انحراف‌های اخلاقی وعملی. چنین است که باید تاکید کنیم که سایر آثار